Bir haftalık süre bugün bitti sonunda…
Gerçekten ruhsal açıdan zorlu geçen bu zaman diliminde, bazı duyguların yerine oturması gerçekten güzeldi…
Hayattı suçladığım, içinde olmak zorunda olduğum manasız yapı; fakat her halükarda güzeldi o da bizlerle beraber…
Şimdi elimde iki kişilik yemek bileti, ben ona, o da bana bakıyor. Benim için sadece küçük, renkli iki kâğıt parçası o, fakat vereceğim kişi için belki de verilebilecek en güzel hediyelerden biri…
Doğru, ben mutlu olamıyorum diye, bunu belki de hak etmiyorum diye, etrafıma bunu yansıtacak halim de yok ya. Zaten içimizdeki bu sinsi kıskançlığımız değil miydi, hani köşede saklıydı. Kimselere değil kendimize söylerdik bunları defalarca, umarsızca; ben mutlu olamıyorsam başkaları da olmasın…
Hayvan oğluydu onlar ve bizdik geriye kalanlar…
Derslerim var çalışmalıyım, her ne kadar çalışmak istemesem de…
Amaçlarım var biliyorum, ulaşamayacağım çoğuna…
Ama olsun be, mutluyuz yalandan da olsa…
Öyle değil mi Burutus dostum?