Zorları oynuyorum bu günlerde, ilk bahar bozuyor beni, eriyen vücudumdaki açıkları meydana çıkarıyor ve orama burama sıkıştırdığım ot parçaları beni içten içe çürütüyor…
Bıktım!
Aşksız bir kalbi sırtlayabiliyorum, bunu defalarca yaptım; fakat şu an içinde sevgi kırıntıları varken bile neden bu kadar zor geliyor bu öküzün boynuzundaki dünya?
Biliyorum aslında, herkes yaşamak için yukarıları tercih ederken ben dipleri seçiyorum, makatta sıçılmayı bekliyorum…
Evet, itiraf edin hadi bir çoklarınız için böyleyim, bir tuvalet kağıdında kalan, bakılmaksızın sidikli suya atılan yegane ben…
Neden böyle yapıyorsunuz bilmiyorum, hep kendime bakıyordum hatalarımı bulmak için lakin bakılacak yerim de kalmadı artık. Sizler için nefes almam dahi gözünüze batmaya başladı…
Haklısınız, zamanı gelince siliyorum hepinizi beynimin ücra köşelerinden, ama olmadık yerde ‘bana şu lazım, benim şuyum bozuldu, moralim bozuk, kıçım ağrıyor, annem peygamber oldu, dedem laman yaptırdı, gözümün hemen altında koca ben çıktı..’ diye mesaj atınca ve cevaplamayınca bozulmak da ne oluyor?
Bazen piyon sandım kendimi, bazen dü bara geldim zarlar atıldığında, ama özledim onları; yalın aşkları, gerçek dostlukları, açık sözleri…
Ve belirtmek isterim, bende canlı kanlıyım, tahtadan yapılmadım…