Hayatın garip oyunlarında oyuncu olmaktan vazgeçemiyorsunuz hiç bir zaman. Rolünüze göre çeşitli şeyler öğrenip bunların adına ‘tecrübe’ diyor; bazen onları tekrar tekrar yaşamak isterken bazen belirtisini gördüğünüz anda kaçıyorsunuz farkında olmadan ve hepsini ortaya koyup topladığınızda ona verdiğiniz isim oluyor ‘hayat’…
İnsanlar hayal edin gözlerinizi kapatıp; insanlar, sizin izleyici olduğunuz hayatlar…
O insanlardan birini seçin; tanımak isteyip, hayatına müdahale edebileceğiniz. Onunla yaşayın, onunla huzur bulun ve sadece onun gözlerine bakın uzun bir süre. Dudaklarının tadını öğrenin ve cebinizdeki ‘yalan’ ve ‘yüzsüzlüğü’ serpin şimdi bu hayatın üstüne. İlk tartışmanızı yaşayın ve bırakıp gidin o hayatı. Göreceksiniz o ‘hayat’ sizi bırakmayacak…
İnsanların neden bunu sevdiğini anlamaya çalışmayın. Belki de ‘hayat’ dedikleri bu oyun sahneleri bize bu bilinmezlikleri öğretiyor ya da ben bu şekilde uydurmak istediğimden bana böyle gözüküyor…
Bilemiyorum…
Yanında huzurlu olduğunuz, saatlerin nasıl geçtiğini anlamadığınız kişi miydi aradığımız yoksa sizi sonuna kadar sevip bağlanabilen, bir dediğinizi iki etmeyen hayatınızı böyle geçirebileceğiniz kişi mi? Yoksa her ikisinin ortası mı?
En güzeli mi?
Boş vermek…
Düşünmemek…
Her şeyi oluruna bırakıp, neyin nereye gideceğini görmek bazen…
‘O’nlar gelip ‘o’nlar geçecek hayatımızdan…
Daha neresindeyiz ki bu sahnenin…
Çok toz yutup, çok öksürmenin sırası değil artık…
Oluruna bırakmak belki de…
Kendimi…
Herkesi…