Kertenkebelek Böcüğümtrakkabukumsusu
Mayıs 5, 2008 15:18Hayatımı ben mi yönetiyorum yoksa başkaları mı, kim bu zincirleri bana takan, söyleyin hadi!
İyi şeylerin iyi olmaktan çıkıp laçkalaşacağını elbet biliyordum, fakat neden bu kadar basit, neden bu kadar hızlı olmak zorunda ki…
O kadar saf bir duyguydu işte ona karşı beslediğim; gözlerine tekrar baktığımda içimi titretişin, sahte gülüşlerin yerini sıcak karşılamalara bırakışın, dokunulmamanın verdiği acıyı yok edişin…
Tam kalbini avuçlarımda hissetmişken ne gerek vardı bazı şeyleri her ne kadar istemediğini bilsem de gözümün, aklımın en derinine batırışın…
Her şey bitti belki ama yine de acıttı, sızlattı, bomboş sokaklarda yürüttü beni. Sanırım son nefesi böyle çıkıyordu bazı duyguların ve çıktı, bitti…
Her neyse, hayat durana tekmeyi vurmakta, düşeni ezmekte hiç gecikmiyor, bunu tekrar ve tekrar yaşayarak öğrendim ve inan yine, yeniden öğreneceğim…
Çünkü bu benim…
When you could stay with me…
Tonight…
Toplamda 20 kez okunmuş...
тяϊāηĸųĹā
05 Mayıs 2008 Pts saat 20:23
. .kim üzmüş seni. ..ama evet tekrar yaşayacaksın ve tekrar ve bir zaman gelecek farklı şeyler yaşayacaksın diğerlerinden çok farklı.
05 Mayıs 2008 Pts saat 20:43
Yazı içerik olarak güzel ama başlıkta önemsizmiş gibi göstermek istesende hayat bazen başarısızlıkları peş peşe getirir.Ama en güzel başarı da başarısızlıkların ardından gelendir.Bunu unutma sakın.
05 Mayıs 2008 Pts saat 22:48
sen bittiğini sanarken aslında biten yalnızca kademeydi. tedirginsin ve omuzların ağrımaya başladı. duşa gir ve bırak “yavaş aksın duygular, daha sindirmeliyiz, biz’in izi daha etkili olması için yavaş olmalı” demeyi. sen herkes misin? evet öylesin. ben de öyleyim, necati de, demet de. ama farklı ya her şey. öyle düşün. mastürbasyon yap aklınla. hayır şu anda kanım temiz. devam ediyorum bölme. mesela yatağını dağınık bırak. bu seni 3 gün huzursuz edebilir. hadi 3 olmadı 4. ama 5 te alışır insan. bir gün itici bir ses duymuştum. 12 dakka 23 saniye devam eden ses bittiğinde üzülüvermiştim ki 12 dakka boyunca bir kimliği belirlenemeyen bir anne kendi ellerimlen hazırladığım küfürleri afiyetle yerken. ben masumum!
insanız. kaçamayız an’dan. “korkacaksan, biteceğini aklına getiriyorsan hiç başlama. ama tadından mahrum kalacağın şeyler için de beni ya da başkasını suçlama” gibi. bir de “sen bizi bitmiş sanarken biz aslında hala gelişme dönemindeydik karalama defterimizin. önce sen çizdin adamları ve kadınları. sonra ben uymak istedim düşüncelerine sana bunu söylemesem de”yi işitir gibi. gerçekten kaçmak ve kendi düşündüğün çizgiyi geliştirmek neden kolay gelir ki insana? sen açık olsun her şey diyem adam değil miydin? dokunulmalı. ve güven varsa birinin sıcak gözlerinde onu parmakların ucunda yalnız bırakmamalı.
sevgi!
evet ben gördüm, ben oradaydım, ben aslında her şeyim. şey ben!
“ben ne söylediğimi şu an hatırlamıyorum. ahah. eğer dinlersen…”
10 Mayıs 2008 Cts saat 03:44
puppet: Eskiler…
umar:
tria: Öyle be eleman…