Hani bazı filmler vardır, insanın küçükken televizyona yapışmasını sağlar, dünya yok olsa umurunuzda olmaz, yemeyi içmeyi unutursunuz ya. İşte benim filmim, hayran kaldığım, korktuğum, ne kadar seyretsem de bıkmadığım böyle bir film var; Terminator!
Yönetmenin aklına hasta yatağında gelmiştir film, belki de ilham perilerinin eseridir bilemiyoruz fakat iyi ki böyle bir düşünce girmiştir kafasına…
Düşünsenize kendinizi korumak için geçmişe bir kişi gönderiyorsunuz ve o gelecekte sizin babanız oluyor. Ve filme adını veren bir yok edici, sizi alt etmeye çalışıyor. Normal bir insanın bile kafasını sıyırmasına yeterli bunca şey…
Görüntü efektleri saçma sapan olabilir, ama barındırdığı felsefe o kadar hoş ki filmin ikinci serisinde ki aklımın ermeye başladığı o ilk yıllarda beni ekrana kitleyen film olacaktır kendisi, bir makinenin duygusallaştığını görüyoruz, o kadar ki ‘it‘ diye tabir edilen koca bir makine, sizi ufak bir bebek gibi ağlatabiliyor…
Ve işin felsefesi; insanların yaptıkları yanlışlıkları bilerek sürdürmesi, geçmişte yaşananlardan hiç ders almaması, üstüne bastığımız koca küreyi yok etmesi…
Ne güzel demişti Sarah Connor yol çizgileri ekranda sürüklenip giderken:
“The unknown future rolls toward us..
I face it for the first time with a sense of hope,
Because if a machine, a terminator, can learn the value of human life…
Maybe we can, too…”
Ama her güzel şeye para bulaştı mı işler pek iyiye gitmiyor. Terminator 3 neye hikmetse çekiliyor, Arnold amca da 30 milyon dolarını cebe atıyor tabi. O yetmiyor bir de dizisi çekiliyor. Demek ki bazı şeyler sadece Türkiye’de olmuyor dedirtiyor insana. Ama eminim ki eskinin değeri asla unutulmayacak, en azından bir süreliğine…
Bahsettiğim sadece bir film belki ama adını hâlâ duyduğumda içimi ürpertiyor ve yapımcılarına gıpta ile bakmamı sağlıyor…
Her neyse hasta la vista baby…