Kader, pis bir kedi, hırçın bir kaplan…
Hayatımız ince bir ip üzerinde, düş ya da kalk, susma konuş!
Sözcüklerin yetmediği, bazı durumların samutlaştırılamadığı anın kenar süsüyüm. İnce ince oyanmış, iplik iplik düşüyorum gözlerinden yaşlı kadın…
Denizin getirdiği yosun kokusu, pislik ve zarafet; aynı anda, aynı duygularda…
70′lerin pis kalça sallayan adamları, 90′ların büyümüş bebekleri, şimdilerin sevişkenleri…
Siyah saçları nemli, ellerini birbirine kavuşturmuş, ıslana ıslana yürümekte. Diz çökmekte karanlığın önünde, iri ve parlak gözleriyle. Ellerini açmakta sonsuzluğa, derinliğe ve haykırmakta usul usul…
Bir şehir, üstüne ağlamakta gökyüzü; evlerine kaçmakta içindeki böcekler. Kıtır kıtır kemirmekte her gün derinini keder, karanlık, sis…
Ve bir bebek ağlamaklı, doğduğu anda öleceğini bildiği için belki…
Bir kız, kartopu ve kış…
Ve benim canım ülkem…
Aşksız, aç ve susuz sokaklarda; insanlar, gerçekler peşinde koşan tek hücreli canlılar…
Hayalin kalmadığı, balonların grileştiği, üstüne gözyaşları düşen yeryüzü…
Hoşçakalın verdiği hüznün sevinci, karşıt düşler…
Düş ya da kalk…
Susma konuş!..