Yaşadığım ülkenin kalbiymiş, bilmem kaç milyonun yaşadığı beton yığınıymış…
Akşamın karanlığını bastırırken güneş, vardım bu büyük şehre. Kendisi bir numaralı hırsız, ümitsizlik kaynağı ve benzerleriydi benim için. Lakin bu düşmanla er ya da geç tanışacaktım ve o gün bugündü…
Yıllar önce saçma nedenlerden umutlarımı, ondan bir zaman sonra da sevgimi kaptırmıştım ona. Bu, bir o kadar uzak ve hayatımı bu kadar etkileyen lanet dolu kenti tanıyacaktım her karışıyla…
Önce nemli kokusu selam edecekti bana ve tabi ki bu soyut şehrin hayvani içgüdüleriyle yaşayan yaratıkları da onu izleyecekti…
İnsanlar bu şehrin gözünde birer ‘mal’ dan öte değildi ve işin ilginci alışmışlardı da buna. Biz, yaşayan, büyüyen kentten gelen insanlar topluluğu ise donup kalmıştık koca şehrin insanları nasıl koyuna çevirdiğini gördüğünde. Kasabın onları beslemesine sevinen, sırf bunun için kasaba aşık olan insanlar topluluğu. Yazıktan bile öte…
Umudumu geri almıştım ondan…
Tüm seferlerimde el ele tutuşan çift sayısı bir elin parmaklarını geçmiyordu. Uğruna şiirler yazılan, türküler söylenen bu şehirde aşk mayası tutmuyordu, sırıtıyordu insanların üzerinde. Gelin görün ki ’sevgim’i ondan almak 33cc biranın son damlasında mümkün olmuştu…
Geriye dönerken benden çaldıklarını almanın huzuru içindeydim…
Seneye mi, ona bu hırsızlığının bedelini en büyük şekilde ödeteceğim…

The only thing that burns in hell,
Is the part of you that won’t let go of your life…
Your memories, your attachments, they burn them all away…
But they’re not punishing you, it’s that…
They’re freeing your soul…
Relax…