Bir garibiz biz insancıklar. Hepimiz tıkışılmışız bu küçücük dünyaya, sonra da ‘hadi geçinin’ demiş birileri; geçinmesi kolaysa gel sen geçin ey sabır taşı…
Soyumuzu devam ettirmeliymişiz, benim ailem, ondan önceki aileler hep bunu yapmış çünkü. Bunu yapabilmek için de hormon denen uyuşturucuya ihtiyacımız varmış ki o da 13-14 yaşlarında bize birer dozluk veriliyormuş…
Bu öyle bir uyuşturucuymuş ki herkese isteyip istenilmediği sorulmadan veriliyormuş. Sonunda ise ne kadar krize girerseniz girin etkisinden kurtulamıyormuşsunuz. Sonunda ‘duygu’ denen hastalığa kapılıyormuşuz hepimiz, hem de beş para etmez iken şu dünyada…
Ruhsal kirliliğiniz arttıkça dışarı kusuyorsunuz pisliklerinizi. Bazı masum insanlar onlar yüzünden kayıp onlar da kirleniyorlar karanlıklarla. Bilmem belki de bana öyle geliyor…
Biz körlerin ‘yalan’ adında rehber köpekleri var ellerimize tutuşturulmuş, tek yönlendiricimiz o; öyle ki onları kavgaya tutuşturup, birbirlerini öldürmelerinden çok ama çok zevk alıyoruz…
Musluktaki boşluk sesine bir de ben ekleniyorum…
Değersiz ben…

My girl, my girl, don’t lie to me,
Tell me where did you sleep last night…

In the pines, in the pines,
Where the sun don’t ever shine…
I would shiver the whole night through…

Her husband, was a hard working man,
Just about a mile from here…
His head was found in a driving wheel,
But his body never was found…