Daha bir çocukken Karagöz ve Hacivat’tan korkardım ya da korkutulurdum. Büyük küçükler devredeydi her zaman, ufacık boyumla yukarıya baktığımda devleri görürdüm, ürker çekinirdim. Tutunacak bir el, kendimi atacak bir kucak arardım. Kendime güvensizliğimi, başkalarına güvenerek yenerdim…
Elime aldığım ilk kitap “Siyah Ördek Yavrusu”, ilk çarpıldığım şey güzel bir kız değil elektrikti. Ürktüğüm, kaçtığım şeyler hep değişiyordu, yaşımın ilerlemesine inat. Her köşe başına bırakılmış, ihtiyaç anında kullanılacak anı paketleri; kuyu başında, direğin dibinde, kırık dişlerimin arasında…
Ve şimdi; tanıştığım yeni bir korku: Yalnızlık…
Ve dostlar neredeler, nerede bıraktım onları, yoksa başımı okşayan avuçlar bir başkasına mı ait?
Devler beni ezmeye çalışıyor, korkuyorum, n’olur elimi tutar mısın?