Gül Kendine
Mart 4, 2008 01:29Bugün, yaşadığım bir iki ayın en büyük isyanını yapmak istiyorum, konumuz yine insanlar. ‘Onlar benim midemi kaldırıyor’ diyenler okumayı burada bırakabilirler…
Evet, tatili es geçersek bir iki aydır dayanmaya çalışıyorum ama artık olmuyor, ı-ıh gitmiyor. Saygıdeğer güzel arkadaşlarım ya da öyle sandıklarım, belki hayatımdan gelip geçicisiniz diye düşünebilirsiniz fakat aptal ben hâlâ hepinize ayrı ayrı değer veriyorum. Yapmalı mıyım yapmamalı mıyım bilemiyorum, belki ürün portföyümün genişliğinden olsa gerek çoğu şeye gözümü kapıyorum fakat sadece ihtiyaç olduğunda beni arayıp sormak da ne oluyor sorarım size…
Mutluluk zor bulunan, koca hayatta toplasan belki 1-2 saat yaşadığımız bir şey ve haklı olarak bunu paylaşmıyor olabilirsiniz, kendinizle ya da arkadaş çevrenizle yaşamak da isteyebilirsiniz, çünkü ben de öyle yapıyorum, fakat başınız köşelere sıkıştığında aradığınız, yardım istediğiniz kişi neden ben olmak zorundayım? Sorması ayıp ama ben Kudüs’teki ağlama duvarına mı benziyorum; bakayım, yoo ne koltuk altlarımda dilek kağıtları var ne de taş gibi sertim…
Aslında ben alıştırıyorum insanlara bunu, dertleri olduğunda dinliyorum, hatta onların dertlerini kendime sorun ediyorum. Ha sonra ne mi oluyor; onlar mutlu mesut yaşarken ben dışarıdan onları seyretmek zorunda kalıyorum, içimden ‘ama, ama ben…’ deyip donakalıyorum…
Bize örnek ver, biz insanlar düşünmeyi sevmeyiz diyorsanız hayatımdan bir kaç kesit; bir yerlere adam bulunamadığı için çağrılmalarım, adını bile unuttuğum kişilerin neye hikmetse sabahlara kadar sorunlarını anlatıp, ertesi gün beni tanımaması; iyi geceler mesajıma ’sen de kimsin’ diyenler, beni teknik servis niyetine kullanıp hafızalarından silenler…
Hayatımın mottosu ’sana bir adım gelene sen on adım git’. Fakat insanlar alışmamış ki buna, neye mi; bir insanın diğer bir insana değer vermesi, iyilik yapması, sevmesi…
Haa akıllandım mı diye soracak olursanız size şu cevabı vereyim; Manisa Ruh ve Akıl Hastalıkları Hastanesi’nde miyim, hayır, o zaman hala akıllanmamışım…
Ben hâlâ hayatımı küçük karton evimde yaşayakoyayım, bozulmasın, rüzgardan uçmasın diye elimden geleni yapayım, ufak insanlar ben uykudayken her yerini kemirip bitirsin…
Havadaki nemden bile eğrileşen, büğrüleşen bir ruha; son kullanım tarihi geçmiş sütü içtiğiniz, egzoz kokularını çektiğiniz bir bebekliğe sahipseniz, giriş bedava!
Pis dünyanıza hoş geldiniz, içeri buyursaydınız!
Toplamda 11 kez okunmuş...
тяϊāηĸųĹā
04 Mart 2008 Sal saat 21:18
Fıratcım sana sonuna kadar katılıyorum. Sayın bana aynı şeyi yapan insanlar! Bir daha gözüme gözükmeyin, aramayın sormayın, umrumda değilsiniz, zaten sizsiz yaşıyorum, umurumda değilsiniz, size ihtiyacım yok,sorunlarınız da umrumda değil.
Yani kaba olacak ama, s.ktip gidin mümkünse. Çıkarcılığınız bana sökmez.
04 Mart 2008 Sal saat 23:37
hayat!!… beni azad et..
05 Mart 2008 Çar saat 01:28
konu insanlarsa…
boşver gitsin
ko g*tüne:D
05 Mart 2008 Çar saat 11:46
şöleki insanlar “yüzsüz yüzsüz bangır bangır beni dinlemek zorundasın, beni mutlu etmelisin, gel bana devamlı anlat ben sana “sen haklısın” diyim hep, sonra 1 gün sonra ben “olmuyooooo” diyim, sonra sen gene başla, ama sen hep ben dediğimde başla, sustuğumda kes.”
- pardon tüm bunlar ne için?
“biliyo musun iyi ki varsın, benim için ya bilmiyorum adın yok senin resmen biliyo musun çok özelsin…”
- hasiktir, amına koyim senin orospu!
05 Mart 2008 Çar saat 20:54
her ne hikmetse şu insanlar beni de dert babası sanıyorlar..
isyanım var ulan!!
yarabbim!
07 Mart 2008 Cum saat 02:30
her şeyi beklemeli ne de olsa insan şaşırmaz oldum artık.
11 Mart 2008 Sal saat 01:08
ub: =)
anna: Etti bile…
jade: Ko’dum bile…
triancula: Yavaş dicem ama son sürat…
kelimebitkisi: !!!
skullcan: Beklemek de fayda etmezse…
19 Mart 2008 Çar saat 18:57
Vur Kadehi Ustam
Söndürmüşüz feneri salaş bir balıkçıda
Rengimizi sıyırmış ta gitmiş gidenimiz
Nur cemalimizin astarı kalmış bitek
Oda kaşık kadar
Vur kadehi ustam bu gecede sarhoşuz
Kalan sağlar bizimdir acıdan mayhoşuz
İki satırlık adamları musallat ettik ömrümüze
Bundandır böyle dibe vuruşumuz
Damla sakız hayallerimize yakamoz vursa
Bari öyle canlansa da hayat bulsa
Ne iyi olurdu kalbe kan yine hücum etse
Vur kadehi ustam bu gecede sarhoşuz
Kalan sağlar bizimdir acıdan mayhoşuz
İki satırlık adamları musallat ettik ömrümüze
Bundandır böyle dibe vuruşumuz
(SILA)
Yazını okurken fonda bu müzik vardı…Öyle güzel gitti ki ikisi…paylaşmak istedim
Yasemin diye biri…
21 Mart 2008 Cum saat 01:09
Yasemin: Gerçekten de güzel gidiyormuş yaa, teşekkürler =)
23 Mart 2008 Paz saat 20:20
sevgili pesimistus:) ne kadar haklısın yazdıklarında… dünya üzerinde yaşayan tüm insanların gün içinde uğradıkları uğarayacakları bir akıbet bu vefasızca ama bazen işleri düşdüklerinde! fırat yapar bilir o anlar ya demeleri aslında seni yüceltir biraz vefasızca duygusuzda olsa
23 Mart 2008 Paz saat 21:39
optimistus: O yücelmek bazen o kadar acı geliyor ki insana =/