FxDev | ße Different Everytime!

Ka-Boom!

Tosbaa — Fri, 21 Nov 2008 23:14:43 +0000

Yaşamı yeni yeni anlamlandırmaya başladım…
Öncelikle özel yaşamınız; sadece tek kişiye özel olup başkalarıyla paylaşılmayan, gizli ibadetleriniz, ruhani liderleriniz, tanrılarınız, kadınınız. Daha sonra ise iş hayatınız; amacı sadece doymak bilmeyen karnınızı doldurmak olan, insan topluluklarının birbirlerini yemelerini kolaylaştıran oyunlara verilen isim. Bu oyunu güzelleştiren tek güzel yan ise, hoşunuza ne gidiyorsa insanları o şekilde katledebilmeniz…
Bazen derilerinizin altında ne saklıyorsunuz çok merak ediyorum; kuru bir et parçası mı yoksa buharlaşıp gitmiş ruhlarınız mı?
Hepimiz aynı ranzalarda uyurken, neden üsttekiler sürekli bizlerin üzerlerini pisletmeliler? Ne zaman kendi yaptıklarının daha iğrenç olduğunu anlayıp, bu eksikliklerinin farkına varıp alta geçecekler?
Doğanın kanunu bu mu; yoksa bir türlü kaybedemediğimiz ’sonsuz istek’ döngüsünün etrafı yok etmesi mi?
İşte onun için diyorum ki;

Buradan sonrasını okumamanızı şiddetle tavsiye ederim…

Patlama noktasındayım artık!
-Kıçı kıytırık 3-4 ders ile uğraştığım yetmiyormuş gibi bir de saçma sapan insanlarla uğraşıyorum. Beni unuttun zırvaları çekenler, sözüm sizlere!
Sanki geçen sene siz beni unutmamıştınız! Her şey bu sene mi farklı oldu? Evet, oldu! Kim olduğumu öğrendim, kısacası iki günlük arkadaşlıklar için beynimi yoracak halim yok! Kendime ayıracak 2 nanosaniye bile bulamazken benden bazı şeyler için fedakârlık beklemeyin, bunu bekleyecek bir kaç kişi var ve maalesef siz onların içinde değilsiniz; çok yazık, çünkü kendimi bir b.k sanmamı sağladınız!
-Ayrıca bana ne ekonominin girdi ve çıktılarından, bu benim işim mi, ekonomistler ne güne çalışıp didinip duruyorlar o zaman!
-Bu arada madem bugün isyan günü, bu siteye girip yorum bırakan saçma arkadaş ki o kendini çok iyi biliyor, annen ile ilişkiye mi girmem gerekiyor ille çeneni kapatmam için? Pardon şimdi hatırladım, annen çoktan o yolları geçmişti değil mi? Ve evet annenin performansı hala ‘çok kötü çok kötü çok kötü’! Lütfen biraz eğit onu tamam mı? Fakat hayır, annenle sadece zevk için sevişiyorum! Ölmüş yakının falan varsa bana adreslerini yaz, en büyük fantezimi gerçekleştireyim…
-Diğer sözüm her şeyi ‘armut piş ağzıma düş’ olarak görenlere; bu diyarda hiç bir şey çalışılmadan elde edilmiyor, ha siz öyle sanıyorsanız sanmaya devam edin…
-Oh be dünya varmış…

tüm bunları boş verip yaşamak mı, yoksa üç günlük dünyada içindekileri dışarı vurmak mı?
Karar sizin…

*Fotoğraf için Onur Kek’e teşekkürler…

The Good The Bad and The Ugly

Tosbaa — Fri, 14 Nov 2008 22:44:03 +0000

Hayatın bir yandan sevindirici, bir yandan sıkıcı, bir yandan az yalanlı kısmını tecrübe edinirken, insanların hayatınızdan birer birer eksilmesi ne kadar ilginçmiş. Hani derler ya ‘kötü gün dostu’ gerek diye, artık onlardan istemiyorum…
-Abo, ne dedi!
Evet, öyle dedim ve katılıyorum…
Bunda belki benim de eksikliğim var ama elimden geleni yapıyorum, kendime zaman ayıramıyorum, tatil kelimesi çok uzak bana. Beş dakika için kavga eder oldum, sonra o sözde kazanılmış dakikaları birer birer uykusuzluklarıma harcadım…
Ne yaptığımın farkında değilim fakat işin sonu güzel bir yere çıkıyormuş gibi geliyor bana ya da en azından şimdilik öyle…
Şu an karnım aç ve dolapta yiyecek kalmamış, yiyeceğimizin yerini yarı/tam dolu kola şişleri almış, bu da ayrı bir mesele…
Yukarıdakine şükür hiç bir insanla problemim yok şu anda. Nasıl yani, bu ben miyim şimdi?
Burada şunu tecrübe edinmiş olduk; insanlar yapacak bir şey bulamadıklarında (ki bakınız geçen sene ben) başka insanlara sardırıp, artık onların nefes alış stillerine bile kafayı takıp, sonra da ‘ben niye yalnızım’ diye ağlaşıp dururmuş. Ha şimdi etrafım kalabalıklarla mı kaplı, tabi ki hayır…
Zamanı iyi değerlendirmek gerekiyor üstadım…
-Al işte gecenin köründe beni çoktan unutması gereken kişilerden mesajlar, yok yani bu mudur hatırlanmak, geçen sene tüm yıl boyunca göbeğimi çatlatan ben, şimdilerde bitaraflarını patlatamadığından, bir ‘iyi geceler’ mesajına mı saklanıyor arkadaşlıklarım? Sadece sorarım, cevabını biliyorum zaten…
-Asıl sen unuttun bizi…
Bahaneler bahaneler. Bizi hep tatlı kurtarışlara götürürler öyle değil mi?
Cidden bana katlanması zor bir zanaat, şimdi anlıyorum…
İnsan en iyi zamanlarında da şikâyet eder mi?
-Evet, eder…
Bu yazdan beri birçok kişiye ciddi dersler verdim, her ne kadar o ders verdiklerim ya da arkadaşları beni anlamasalar da şimdi benden tiksindikleri için mutluyum…
Kim mi onlar; en ufak ilgiden bile etkilenebilenler, hayatta elde edemeyeceğim erkek yoktur diyenler, bir kaç ufak sözle elde edilebilenler, insanları dış görünüşüne göre yargılayanlar, ‘ben bilirim’ havalarında olanlar ve dahası…
Hayır, asıl mesele ‘ego’ tatmini değil, öyle isteseydim yatar, aşık eder, peşimden koşturturdum. Mesele bu insanların çaresizliklerini bastırmadaki yanlış tutumları. Biraz dikkatli bakın etrafa, fark edeceksiniz;
-Kafası sıfır basan birinin dış görünümüyle modanın son akımına takılmış olması,
-Çoğu rüzgâra kapılmış kişilerin ‘zamanı gelince yaparız, ederiz’ nidaları,
-’Sen de nerden bilirsin’ diyen zamane akıllıları,
-’Göreceksin’ deyip de kendi önünü bile göremeyen hayvansılar,
-Çirkin olduğunu kabullenmeyip her önüne gelenle yatıp ‘bak ben güzelim’ diyenler,
-Lafı iyi çeviren ama içi boş olan bozuk tenekeler,
-Vesaire vesaire…
Sadece ince süzün durumları, salak ayağına yatın bazen, o zaman insanların ne kadar çirkinleşebildiklerini görecek, neden benim çoğuyla değil de, azıyla yetindiğimi anlayacaksınız…
Ha son bir şey daha, karnım aç ve uykum var…
Öpücük?

Son Günler

Tosbaa — Sun, 09 Nov 2008 20:16:05 +0000

Günün 30 saate çıkmasını istiyorum!
Zaman artık yetmiyor bana, hayatım boyunca beklediğim mutluluk beni buldu, kabul, fakat her şey her zaman dengede mi olmak zorunda?
Sanki gün çabuk geçmiş gibi erkenden uyuyorum, zaman hiç kalmamış gibi her şeye koşturuyorum…
Hastalık da üstümde şu aralar, envai çeşit meyve yememe karşın burnum sümük musluğu gibi akmakta…
Söz oyunları yok artık, yalın; aynada ne görüyorsam o…
Geçen ölümü de düşündüm ya!
Söylemedi demeyin, kötü bir şeyler olacak, hissediyorum…
Kafayı yememe az kalmış olabilir mi?
Yoksa men-a-pause mu?

Time for Born Again

Tosbaa — Tue, 04 Nov 2008 20:34:41 +0000

Zaman belki her şeyin çözümü olabilir ama sadece beyin hücrelerimizi eskitmekten başka bir şey yapmaz emin olun…
Bugün öğrendim, gerçekten!
Olanları unutmak değil, üstüne gitmek gerekiyormuş, inanın!
Koca bir aptal size bu dersi verebiliyorsa siz neler yapabilirsiniz bir hayal edin…
Şimdi zamanın beni götürmesini beklemiyorum, o da beni beklemiyor, zamansız kalıyorum…
İş, hayat, insanlar derken ömrünüzü çürüteceksiniz; pilot bölümlük hayatları bir kenarı itip, cesurca tekrar yaşamayacakmışçasına küfretmek herkese, merhaba demek, sevmek. Öncesinde kuralların çetin duvarlarını yıkmak biraz…
Gizli gizli sırıtmak olanların arkasından, içten içe gördün mü demek hayat amatörlerine. Doğal seçilim gibi, bir ondan, bir buna, ama her zaman güçlüden yana…
Mutluyum!
Günün pisliğini de yapalım değil mi?
“Hey bebek, sen oradaki, ‘bırak git’ diyen kafadan bacaklı arkadaşım! Yok bir şey, sadece annenin elinden öpmek için can atıyorum, beğenirsem ilerisi de olabilir ne dersin?”
Ayrıca günün haberi; sevgili Dido’nun üçüncü ve bence çok manidar albümü olan ‘Safe Trip Home’ raflarda yerlerini almış, dinlemenizi/dinletmenizi 8.3 şiddetinde öneriyorum!
Ayrıca sevgili bağyan, size 1785. teklifimi sunuyorum; benimle çıkalım mı?
Ha bu arada, Cern’de hızlandırılan ‘vizelerin’ popo civarımda çarpışmasına son 3 hafta kaldı…
-Hiç, söyleyeyim demiştim, hani hatırlarsın falan…
Neyse…
Hadi güle güle…

Buğulu

Tosbaa — Tue, 28 Oct 2008 22:05:35 +0000

Sabah kalkışlarının iğrençliği üzerimde her gün, bilirsin yağlı saçlarla uyanmak, gözlerinin altının şiş olması, ufak bir tıkırtının bile kulakları sağır etmesi…
Geçirilen iyi/kötü bir günün kalıntıları olan dökük saçların, ayak altlarına yapışıp kalması, acele ile üstlerine çorap giymek. Pislik değil, aykırılık hiç değil; zamansızlık belki…
Düşlerimde yapamadıklarım, geçmişin derin kuyularında kavrulup sunuluyor önümüze; tüm keşkeleri alıp aklınızın en ücra noktalarına eriştiriyor suda yürüyen kertenkele misali…
Sen saplanırken garip, doğa ve insan dışı hayata, senin gibi süslü sözcükler ardına saklanarak değil, burada tam burnunun ucunda dudaklarını öperek bekliyor olacağım. Gözlerini kapatışını izleyip, nefretin yok olduğu nanosaniyelik kısma hapsolacağım…
Seni ve ‘gibilerini’ beklemek, her yaprak düşüşünde, yıllık kazançlara nispet kaybedişlerime sevineceğim…
‘Yüz-delik-dilim’lerin kurbanı olmak yerine yağlı kazık olmak bir yerde, gösterişin yerine ‘olduğun gibi’ olmak, laf sokuşmanın yerine ‘icraat’…
Çocukluğuma dönüp, uzaya kaçacağım hayallerimde, telden arabamla…
Hoşçakal dünya, hoşçakal senler, onlar, pis oyuncular…
Çukurum kazılmış, biletim hazır, ışık çok ama çok yakın…
İşaret verilmesine az var…
Beyaz, beyazları her zaman sevmişimdir..
Müsaadenizle, giyineceğim…

There’s no secret to living..
Just keep on walking…
There’s no secret to dying…
Just keep on flying…
But I’m gonna die in a place that don’t know my name…
And I’m gonna die in a space that don’t hold my fame…
God knows you are lonely souls…
I’m a lonely soul…
Pack up your light…
Say goodbye to the holy water life…

Ca-Cık

Tosbaa — Wed, 22 Oct 2008 00:07:07 +0000

İnsanlar doğar, büyür, büyür, büyürmüş…
Sen de, ben de, o sokaktaki deli de emin ol. Emin değilsen görüşelim mi ne dersin?
Bir sene önce, terk edilmiş bir ruh; çareyi başkalarında arayan bedenler, silik bir yüz; tanıdık gelen olaylar hasıl olurken unutulanlar arasına girermiş tüm şarkılar, sözler ve gözyaşları…
Sen, zembereği kurulmuş sabır taşısın, yılda bir kez çiçeğini görebileceğim bitkim, güldüğünü sandığım yeşil kertenkelem. Bazılarına inat hayatı güzelleştiren küçük öpücük, sende yeşeren eğreti otu sanki, dokununca küsen, dimdik ama narin…
Bugün, ayçiçek tarlasında uçuşan arılar gibi özgür, mutlu ve şımarık çocuk; unutan, ders çıkaran, ‘veni vidi vici’ diye bağıran, pis pis sırıtan ufak bir kedi…
Sen, ne oldu sana, yanlış ellere mi geçtin. Kalsın, geri istemem ufak plastik oyuncaklarınızı; sırıtın sahte sahte, önemli sanın kendinizi, izleyip güleyim komedyanıza; siz durun, ben gideyim…
Sidik yarışının son damlasında bitkin düşüp yıkılmak mı yere, yoksa içindeki pisliği boşaltıp, hayata daha sert mi olmalı vücudun?
Sonunda dahi olsa gurur mudur aslolan, yoksa belden aşağı vurmak mıydı yaşadıklarımız; senler, benler, yumurtalar ile…
Şırınganın parlak ucunda bitecek olsa da hayatın üzülüyorum sana minik tosbaa, yeşil peluş, benekli arkadaş…
Hür olmak özgürcesine, küçük bir damarın içinde, bir aşağı bir yukarı…

Hayata Koca Bir Nanik!

Tosbaa — Fri, 17 Oct 2008 22:02:31 +0000

Ve internet yeniden doğar…
‘Hey bebek beni özledin mi’ tabiriyle özentime başlamak isterdim fakat boşverin siz bunları, hayata takılın en kulplu tarafından…
Görüyorum ki 15 gün boyunca insan hayatında kısacık bir dönem, ufacık bir anmış. Geri kalanını düşünemiyorum bile, çok bir şey görmeden yaşayacağımdan korkuyorum hepsi bu. Ölümsüz olmayı ister miydim, orası da meçhul…
Anlatıp duruyordum, gerçi ne kadar ‘takıldığım’ merak konusu da, hayat uzun, engebeli, dikkat ve sabır gerektiren bir yoldur diye. Bazılarını görüyordum, kendilerini mutlu mesut o yolu koştuklarını sanıyorlardı, hem de kendilerini mükemmel bir şekilde kandırarak. Eee bu kadar hızlı yaşanınca yaşanmamışlıklar yoldaki uçuşan sivrisineklerin suratınıza yapışmasına da alınmamasınız değil mi?
Bak orada yönetici biri var, yukarıda, bak bak kaldır başını. O değneğiyle ayarlıyor biz sevgili deneklerine bazı olanaklar. Eh biz de yaşıyoruz tabi ki, hem de sonuna kadar, korkmadan, yılmadan; siz korkan tek hücreliler, size sözüm yok…
Sevgili okulum bu sene biraz aksak da olsa başladı. Harçlardan zenginleşen okulum da otu boku deşmeye başladılar sağ olsunlar. Gerçi benim param ile bana hizmet edilse ne güzel olurdu da neyse, Çankaya Noter Müdürü neyi layık görüyorsa o geliyor başımıza, eh başa gelen çekilirmiş bu diyarda….
(Siz öyle dediğime bakmayın, oylarınızı tuvalet kağıdı sanmayın…)
Derslere gelirsek o, bu, şu var; biraz ötekinden, biraz berikinden. Ama her zamanki gibi not derdinde olan öğrenciler, ilgili bir kaç öğrenci ve bol bol arkadaşlıklarla hayatımız güzel ve mutlu…
Cny 70 hariç, deyyusun bacaklarıyla ilgili bir problemimiz var da, ağda yapmıyor ablası, ne yaparsın…
Ve sevgi…
Bir saf o kalmıştı ve hâlâ o var…
Hani sahteydi, öyle demişlerdi ya, iki günde bitecekti falan; görüyoruz hepimiz, işte sen, ben, hey bir dakika sana dedim! Ne o damarına mı bastık, özür dileriz sevgili bağyan…
Bazıları ‘bilmemneyi’ yapamadığın için falanca olamayız’ derdinde olup ‘bana dokunmayanın poposunu yalarım’ durumlarına girip ‘öyle ya da böyle, hayat zaten bom bok’ diyebilip, suçu size atabilirler. Ama sen boşver bunları, bak takılmana bebek, seviyorum seni biliyorsun…
Sona doğru yaklaşırken gerçek sandığınız dostlukların bile aslında çıkar üzerine kurulu olduğunu görüp üzülmek, vedalaşırken bile arkanızı dönüp gitmek gururun hâlâ var olduğunu mu yoksa yeni düzene ayak uyduramamayı mı kanıtlıyor çözemedim…
Yine de…
Sonrası yoktu…
, (virgül)
. (bak bu da nokta)

Ve İnternet Öldü

Tosbaa — Wed, 08 Oct 2008 16:30:14 +0000

Blogumu takip edenlere duyurulur…
Son günlerde çok sevgili(!) yurdumun M.A.L. (make alien legal) yöneticileri yüzünden her zaman yarın gelecek olan internet bir türlü gelemediği için şu an sizlere ulaşamamaktayım…
Bu sorun için yöneticileri yumurta yağmuruna tutmanızı rica eder hepinizin yanaklarından öperim…

Site Şeysi: Tosbaa!

Bad Time

Tosbaa — Sat, 04 Oct 2008 20:59:23 +0000

Hayatımın ilginç anları say say bitmiyor bunu tekrar anlamış bulunmaktayım. Bazen yalnız sokaklarda yürürken geçmişte yaptığım onca aptal şeye bakıp da gülmemek elde bile değil. O kadar ki bazen durup, gülüp, tekrar yürüyorum. Görenler bu deli diyordur o da ayrı…
Ayrıca herkes soruyordu ‘kim bunlar, kim bunlar’ diye, işte onlar şu yanda gördüğünüz gruptu…
Geçenlerde düşünüyordum da insan hayatı ’saçmalıklar’ üzerine o kadar da net bir biçimde kurulmuş ki…
Bir kaç ay önce ‘beni kırma cesaretini gösteremediğin için seninle çıkmam’ diyen kızla dost olma yollarına girmiş, ‘herkes sevgilim olmak zorunda değil ya’ deyip bir özür nihayetinde ona büyük bir grubun konserinde eşlik etmek, en azından onun, orada mutlu olduğunu görmek istemeştim. Konsere gittim, bir güzel eğlendim. Aradan bir ay sonra aşağıdaki konuşmaya şahit oldum;
-Aslında seni oraya başımızda durasın diye çağırmıştık…
-Gerçekten mi?
-Evet, falanca ne kadar da safsın!
Uzun konuşmaların sonunda…
-Dedim ya beni kırma cesaretini gösteremediğin için seninle dost olamıyoruz…
-Bu sefer harbi höh!!
Dediğim gibi artık olanları yorumlamaktan öteye geçmemeye çalışıyorum. Bugün var yarın yok dostluklarla da işim olmadığını düşünüyorum. Dün sizin peşinizden koşan, oraya gidelim mi buraya gidelim mi diyen kişi bugün sizi başından defediyorsa bir sorun vardır demektir. Bu sorun belki kendi içimdedir, belki de insanlardadır orasını bilemiyorum…
İnsanların yalanların arkasından ateş etmelerine alışık değildim ama alıştırıyorlar işte. Bir de cesaretleri olsa, inan dünya kocaman bir yer olacak kuzum…
Hadi öptüm…

26 Eylül’de gelişen olaylar üzerine…

Adak

Tosbaa — Tue, 30 Sep 2008 20:59:53 +0000

İradelerini sağlamak için bir ay boyunca kendilerine işkence eden insanlar görüyorum…
Bir tanrının lokmaları saydığını ve insanları yarattığı onca şeyden mahrum bırakışını ibretle seyrediyorum…
Sabah elinde torba pardon çuval taşıyan çocukların saldırısıyla uyanmak çok garip bir duygu, cadılar bayramını anımsattı bana, bir balkabağımız eksik sanıyordum ki aynaya bakınca onun da tamam olduğunu anladım…
Çocukları severim, hele şeker gördüklerimin başlarını okşamadan geçmem. Fakat bugün gelen çocukların toplam sayısı Türkiye nüfusundan fazlaydı; bu milletin işi gücü yok çocuk mu sıçıyor anlamadım bir türlü…
Hayatımda özel günleri hiç sevmedim zaten; bayramları, doğum günlerini, evlilik yıl dönümlerini…
Bu özel günler insanları birbirine yakınlaştırıyormuş; sorarım size, normal zamanlarda yani pazartesi, salı, çarşamba.. diye giden aptal bu tür günlerde başkalarıyla yakınlaşmayıp, sadece özel günlerde hâl hatır sormak ne kadar manalı ve hatırı sorulur bilemem…
Hâl hatır sormak dediğimizde fıkra gibi mesajları alıp sağa sola çekmekten öte de değil bu arada…
Dediklerimin ne kadar kıymeti var bunu da bilmiyorum, boş yere konuşmuyormuş gibi hissediyorum bazen; bazı konuların insanların kafasında dank etmemesi sinirimi bozuyor sadece, gözlerine gerçek batırıldığı halde neden hâlâ yapay yaşıyorlar bunu da anlamıyorum…
Bilinmezlik içinde sürüklenip gidiyoruz işte, al birini vur ötekine…
Ve evet, monotonluktan gebermek istiyorum…
Var mı?

En deep not: Sinirlidir üzerine pek gitmeyin…