Sabah kalkışlarının iğrençliği üzerimde her gün, bilirsin yağlı saçlarla uyanmak, gözlerinin altının şiş olması, ufak bir tıkırtının bile kulakları sağır etmesi…
Geçirilen iyi/kötü bir günün kalıntıları olan dökük saçların, ayak altlarına yapışıp kalması, acele ile üstlerine çorap giymek. Pislik değil, aykırılık hiç değil; zamansızlık belki…
Düşlerimde yapamadıklarım, geçmişin derin kuyularında kavrulup sunuluyor önümüze; tüm keşkeleri alıp aklınızın en ücra noktalarına eriştiriyor suda yürüyen kertenkele misali…
Devamını okuyun…

Hayatı formülize edemeyeceğimizin kanıtından sonra kendimi istekliliğimin ruhuna kaptırdım; o, bu ya da şu önemli değildi benim için, o an kim değerli geliyorsa, kim kıymetliyse oydu merkezimdeki kişi…
Bazı insanlara aptalca güven besleyip, sonunda bana kazık atacağını bile bile onlara yardım edip üstüme örümcek ağının ve tozların sinmesini beklemeye dayanamıyorum, artık bu oyunu oynamıyorum. İnanın söylenecek o kadar çok sözüm vardı ki perdenin yanlış anda yanlış yerde kapanması bana, bunu yaptırtmaya yöneltti. Özellikle bir şeyler duymak isteyen seyircinin konuşması gibi cesaret isterken en korkağı oynayan sizlere bu yakışıyor, emin olun…
Var mıyız yok muyuz bilemiyorum, egoist bir yaratıcının bizleri yarattığına da inanmıyorum. Aşk mı; onun bunun oyuncağı olduğundan beri ondan da soğudum…
Sahi aşk neydi de ben sırtımı döndüm ona, bir çift gözün maviliğinde yüzmekten neden korktum? Annecim, sen bilmiyorsun ama ben açık denizden her zaman korktum…
Sanırım geleceğinizi planlıyorsanız bu önemli olabiliyor, fakat bunu da yapmayacağım artık, sınavlarım biter bitmez atacağım kendimi siyah, dalgalı saç tellerine, kokusunu çekeceğim içime ve ne olacağını düşünmeden yaşayacağım…
Bir zaman demiştim ‘bu insanlara iğne değil çuvaldız batıracaksın, kazık batıracaksın, yetmeyecek zikke batıracaksın’ diye, en iyisi buymuş, inandım. Çünkü biz insan yaratıklarını yola getirmek için kulağımızdan çekilmeye ihtiyacımız varmış; çektim, kırdım, bozdum sonra değerli oldum, bunu da öğrendim…
Neyse, bu kadar konuştuktan sonra bir şeylerin azıcık bile değişmediğini görmek dudaklarımı kurutup çatlatıyor derinine kadar, kanı akıyor, susuyor…

Gözlerin silinir gibi…
Düşlerin zehir gibi…
Kanında dolaşırken gerçeğe çarparsa düşer mi?

Bugün lanetli kesin, ertesi akşam karın ağrısı, baş zonklaması ile yastığa iyileşmesi amacıyla konan başım, bu sabah karamsarlıklarıyla kalktı o yastıktan tekrar…

Aileme…

“Kanında dolaşırken gerçeğe çarparsa düşer mi?”
Canım sıkkın, yalnız kalmaktan değil, itilip kakılmaktan değil. Tarifini bilemediğim bir sıkıntı bu. Ayda yılda bir kez gelir, ökse otu gibi hayat kaynaklarımı sömürür. Damarlarımdaki son damlayı da çektiğinde, artık insanlıktan çıkıp, başka çehrelere bürünürüm, etrafımdakileri abuk subuk şeylerle kırar, ağlatırım…
Sonunda ökse otu emeceği her şeyi bitirip öldüğünde geride hayat dolu fakat yalnız biri kalır. İşte o zaman tutunacak dallar ararım, fakat hepsi köklerini söküp çoktan gitmiştir…
Tam ölmek, pes etmek üzereyken tomurcuklanan bir filize ümit bağlarım, yalnızlığımı unutup, onun bedenimi sarmasını beklerim…
“Zaman ilaç değil, zaman çürütücü, gülmek mümkün mü?”

Eskittin bizi yavaş yavaş, gözlerimin altına çizikler döşedin. Tenlerimizi yumuşattın fakat kalplerimizi nasırlaştırdın…
Arkadaşlığın, dostluğun çok kolay olmadığını, emek istediğini öğrendim; bana gösterdiğin 19 yıl boyunca. Hem yalnızdım, hem değildim. Karışık bir hayat bu…
Ağaca eklenen yaş halkasında, yaşadığımız deneyimlerimizde bulduk seni…
Hoştun, hoş olduğun kadar acımasızdın da…