Ben istemez miyim mutlu olmayı; her gün isteyerek, içimden gelerek gülmeyi…
Her insan gibi umut ediyorum bunları ve sadece bir ışık bekliyorum etrafımı saracak. Uzaklardan alelade gözüken ufak kıvılcımlara doğru koşmalı mıyım bilemiyorum bazen. Ne zaman adımımı atsam düşecek miyim diyorum kendi kendime. Peki, o riskleri almadan onların beni sarabilecek alev olup olmadığını nereden bileceğim? Cevapsızım, keşke hayat belirli şıklardan oluşsa ve bizde ne şiş yansın ne kebap hesabı sorunlardan sıyrılıversek…
Sadece belli belirsiz bir sokakta, yağmurdan her yanı ıslanmış bir akordeoncunun parmaklarından çıkan tınılarda yağan tanelere aldırmadan özgürce dans etmek istediğim. Duygularımızın uyumluluğunu ortaya sermek, en kıvrak yerinde hızlıca kaçmak, en yavaş yerinde oturup ağlamak; belki de en ihtiyacımız olan yerde birbirimize el uzatmak, üstümüzü silkip yolumuza devam etmek…
İlerde bir ışık görüyorum, karaltılı, puslu. Fakat hissedebiliyorum onu, tenimin her hücresine dokunuyor, sanki okşuyor beni baştan aşağı…
Korkularımı kenara bırakıp, başım dik vaziyette, ne istediğimi bilerek oraya ulaşmaya çabalayacağım…
Umarım gittiğim yer dipsiz kuyu değil, koşa koşa bitiremeyeceğim büyük bir köprü olur…

Yol çizgileri; upuzun, kesik kesik, ikiye ayrılan, üstünde ışık bulunduran. Yaşamlarımıza çok benziyorlar; hayallerimizin doruk noktasında yıldızlara ulaşmışken birden yere çakılmak ve sonunda boş bir tabelanın gösterdiği yola sapmak. Merak ve sorgulama eşliğinde kulaklarıma dökülen notaların hüzün parçacıkları ve gözlerin yavaşça aşağıya kayması…
Bazı hayaller, bazı düşler ulaşmak istediklerim, kimisi kendiliğinden olacak, kimisi zorunda kalacak. İşte bu belirsizlikler kafamı kurcalayan, o “bazı”ları ne ya da ne için? Hiç bir zaman bilemeyeceğim sanırım. Peki, bilsem olanları yaşayıp görmek için bir nedenim kalacak mı? Belirsizlikler evreni mi bu yaşadığım; hani kaosa yer yoktu bu yaşamda, her şey açık ve netti…
Belki de saçmalıyorumdur, her ne yaparsam yapayım çok az şey değişiyor gelecekle ilgili. Yine nefes alıyorum, yine yürüyorum çamurlu yollarda. Üstüme bulaşanları kârım sayıyor, silinip gidenlere üzülüyorum…
Bazı şeyleri tekrar sarıp binlerce kez baştan seyrediyorum, “Oynat” tuşuna bastığımda yine ürperiyorum, yine utanıyorum, yine hüzünleniyorum. “Boşver” demem gereken yeri tekrar sorguluyorum, günümü yaşayıp geleceğime çakılıyorum, öyle hissediyorum…
Hayatı “keşke”siz yaşamaya çalışıp, sallanan sandalyedeki huzuru bulmak istiyorum…
Huzur; şu aralar ihtiyacım olan en önemli öğe…
Yarım okka alabilir miyim?

Hayat ilk kez istediğim, emek sarf ettiğim, kazandığım, sevdiğim şeyi bana vermiyor. Adeta benden çalıyor. Bize bunu yapmamalıydı ulu kuvvet, kullarını seven yaratık. İlk defa küfrediyorum ona, inanmasam bile küfrediyorum. Sığınma içgüdüsünden değil, inkâr etme hakkımdan…
Hayatım vazgeçilmişlik döngüsü üzerine kurulmuş ve bunun sonunda da boş verilmişliklerin adamı olmuşum. Karşımdakini hüznümle değil, gülücüklerim ile kırmışım. Bırakmak zorunda bırakılmışım. Buna katlanmak istemiyorum; haykırıyorum, saldırıyorum her hücreme acımasızca, belki bu yüzden eriyorum her geçen gün…
Taşı toprağı altın, yedi tepeli şeytanmış bizi birbirimizden koparan, belki de suçsuz bir cinayete suçlu aradığımdandır sataşmam; ona, buna, şuna…
Ve son iki aymış geriye kalan. Âşıklar için uzun, ayrılacaklar için çok kısa bir süre. Hani Einstein amca zaman göreceli demişti ya belki o budur, kanıtlamış olduk…
En sonunda biz de solduk kır çiçeğim, artık örümceklerin üzerimize ağ yapmasını beklemekten başka yapacağımız bir şey kalmadı…
Seni hep özleyeceğim, bana tüm yaşattıkların için teşekkür ederim…
Arkadaşım, dostum, sevgilim; her şeyim…

Yine yollar çıktı karşıma, göz göze gelemeyen insan toplulukları. Karışılıklı oturdukları metroda dahi insanlara dağil de; karanlıkta kıvılcım saçan kablolara, geçip giden uyarı lamlarına bakan. İnsanı yalnız hissetmesini sağlayacak her şey o an garip bir şekilde yanında…
Islak ve soğuk yollardı artık beni yarimin kucağına götüren. Çıkmaz sokaklar, anlamsızlıklar, karışıklıklar içinde beynimin kulaklarımdan yere akmasını seyretmekti asıl çaresizlik. Nereye sapacağımı bulamadığım tek yönler…
Evet o yanımda biliyorum, nefesini boynumda, gözyaşlarını dudaklarımda hissediyorum. Zamanın durmasını değil, aksine koşup bizi birbirimize kavuşturmasını istiyorum. Yolların bitmesini, yağmurun dinmesini, sessizliğimin duyulmasını…