Dalga geçer olduk tüm hayata, elimde rakı, önümde kimse. Ağlar oldu deli gönlüm, kimsesizliğin boşluğunda, deli savrak çocuk…
Zamanla avunursun dediler, bizi böyle kandırdılar ey deli karayelim, çalkantılı poyrazım. Diner mi, biter mi sarsıntısı; kapanır mı süslü, boyalı, ufak sözcükler, minik hanımları ile koca yalanlar…
Hadi karalayın üstümü, karalayın boş yere; sevemez çünkü sizlerden başka kimse, bizimkisi aşk değildir, çürük soğan halkası vesselam, öp de alnına koy… Devamını okuyun…

Beni fıtık etmek için mi yaratıldınız?
Hiç bir suç işlememişken bana yaptığınız tafranız, her şey iyiyken değil de derdiniz olduğunda beni bulmanız…
Saçmaladığınızın farkında mı değilsiniz yoksa bu kadar mı körsünüz…
Haziranın ortasında bulutlarım karardı, yağmur da yağdı ya; hastalanıyorum sanırım. Midem bulanıyor, söyle doktor hanım menopoza mı giriyorum?
İnsanların nefretleri bu kadar bol olunca, hiç çekinmeden savurabiliyorlar tabi ki…
Ne diyorum ben? Devamını okuyun…

Biz aptallar sürüsünü hiç bir emek sarf etmeden hipnotize eden varlıklara soruyorum, neden böylesiniz, neden bizleri böyle görüyorsunuz?
Hepimiz böyle değiliz kabul ediyorum fakat nerede kaldı sizin seçiciliğiniz; hani en duygusalını, en yaramazını, en kurnazını, en adamını bulmaktı mesele; bu muydu peki tercihiniz, gösteriş, tarz, hiçlik ve piçlik! Merak etmeyin hiç bir zaman onlar gibi olmayacağım. Ben, benim çünkü, bunu böyle kafanıza sokmanız gerekecek, alışın…
Yazık…
Devamını okuyun…

Hayatı formülize edemeyeceğimizin kanıtından sonra kendimi istekliliğimin ruhuna kaptırdım; o, bu ya da şu önemli değildi benim için, o an kim değerli geliyorsa, kim kıymetliyse oydu merkezimdeki kişi…
Bazı insanlara aptalca güven besleyip, sonunda bana kazık atacağını bile bile onlara yardım edip üstüme örümcek ağının ve tozların sinmesini beklemeye dayanamıyorum, artık bu oyunu oynamıyorum. İnanın söylenecek o kadar çok sözüm vardı ki perdenin yanlış anda yanlış yerde kapanması bana, bunu yaptırtmaya yöneltti. Özellikle bir şeyler duymak isteyen seyircinin konuşması gibi cesaret isterken en korkağı oynayan sizlere bu yakışıyor, emin olun…
Var mıyız yok muyuz bilemiyorum, egoist bir yaratıcının bizleri yarattığına da inanmıyorum. Aşk mı; onun bunun oyuncağı olduğundan beri ondan da soğudum…
Sahi aşk neydi de ben sırtımı döndüm ona, bir çift gözün maviliğinde yüzmekten neden korktum? Annecim, sen bilmiyorsun ama ben açık denizden her zaman korktum…
Sanırım geleceğinizi planlıyorsanız bu önemli olabiliyor, fakat bunu da yapmayacağım artık, sınavlarım biter bitmez atacağım kendimi siyah, dalgalı saç tellerine, kokusunu çekeceğim içime ve ne olacağını düşünmeden yaşayacağım…
Bir zaman demiştim ‘bu insanlara iğne değil çuvaldız batıracaksın, kazık batıracaksın, yetmeyecek zikke batıracaksın’ diye, en iyisi buymuş, inandım. Çünkü biz insan yaratıklarını yola getirmek için kulağımızdan çekilmeye ihtiyacımız varmış; çektim, kırdım, bozdum sonra değerli oldum, bunu da öğrendim…
Neyse, bu kadar konuştuktan sonra bir şeylerin azıcık bile değişmediğini görmek dudaklarımı kurutup çatlatıyor derinine kadar, kanı akıyor, susuyor…

Gözlerin silinir gibi…
Düşlerin zehir gibi…
Kanında dolaşırken gerçeğe çarparsa düşer mi?

Metro durağındaydım, karşımdaydı, yeşil montu, sarı saçları, yeşil mavi karışımı gözleriyle oradaydı. Gözlerim onu görüyordu ama o bilmiyordu bunu, önce baktı bana, ayakkabımdan şapkama kadar süzdü önce. Ona baktığımda göz göze geldik defalarca, uzatsam elimi dokunacaktım belki ama sustum, söyleyeceklerim içimde afyon bombası gibi patladı, hayallere daldım. En son trende yalnız kaldığımda fark ettim ki rüyam burada bitmişti…
İndiğimde onu aradı gözlerim, görsem konuşacaktım, o kadar emindim kendimden. Lakin tren diğer istikamete çoktan yol almaya başlamıştı, ben ise yetişememiştim ona…

Hoş bir geceydi, lakin şu an neden ağladığımı bilmiyorum, bilemiyorum…

Bugün eksikliğini ilk defa bu kadar çok hissettim, ilk defa karnımı parçalamak istedim. Kaloriferin yanında olmama rağmen o kadar soğuktu ki vücudum…
Öyle boş baktı ki gözlerim etrafa, öyle donuktu ki her ikisi de; patlayan her havai fişek içlerinde söndü teker teker…
Hani belki, tam ben alışveriş sepetine uzandığımda, sen de sıcak avuçlarınla kavrasan elimi, bir an utansak, sonra hiç bir söz söylemeden alışverişimizi yapsak ve bir dahaki buluşmamıza kadar sussak…
Seneye, yine aynı gün, ben geçmişime bakıp, ‘vay be’li cümleler kurarken sen ise ‘iyi ki’, ‘iyi ki’ ve ’sonsuza dek’ li isteklerini sunsan, doğum günlerimizde aynı dilekleri tutmuş olsak, çok şey mi istemiş olurum? Olurum değil mi.!?
Yanlış yerden mi tutundum hayata, belki de çok kötülük ettim, fakat olana ne yapabilirim ki artık; elime zamk alıp, bir porselen gibi birleştiremem ki kırılan kalpleri, keşke yapabilsem, fakat zaman tek yönlü, geri dönüşü yok ne yazık ki…
‘Keşke’ler içinde yaşamayı sevmiyorum ben, önümü göremiyorum onlar varken etrafımda, devler ülkesinde her an üzerime basılabilecek küçük bir karınca gibi hissediyorum kendimi; yuvasının yolunu kaybetmiş, koca kışı etrafa atılan bir kaç izmarit parçasıyla ısınarak geçirmeye çalışan, yalnız ve sessiz…

Kırmızı yanaktan dökülen güller,
Çatlak dudaklar ucunda sözcükler,
Bembeyaz ten üzerine işlenmiş bir kaç hüzün çizgisi,
Köşeye sinmiş bir kaç anı tanesi,
Yalnız bir adam,
Dertsiz bir kadın,
Ve gecenin tok sesleri…

Kim bilir, belki de gönül işi…

İki gün sonra, öldüğü günün yıl dönümü…
Yine yalnız, yine tok sesler…
Nemli tahta kutunun içerisinde,
Beyaz bir kumaşla,
‘..ve eşheduenla…’ diye başlayan söz de küçük bir nokta;
Yalnız bir adam,
Dertsiz bir kadın…

E hadi bana müsade…

2 ya da 3 dakikaydı, nasıl olduğunu anlamadan aynı virüs türünün en son evrilmiş olanı yerleşti hücrelerime. Şu an kuluçka evresinde, iyi huylu mu kötü huylu mu bilemiyorum…
Kısaca şu karışık günlerime düzene sokacak ışığı görüp göremeyeceğimi merak ediyorum…
Fakat cevabını sadece bekleyip görmek istiyorum…
Bu arada Türk Sanat Musiki sevgim kabardı bugünlerde…
Rast makamından Şevval Sam söylüyor…

Sanki bir hapishanede yaşıyordum. Duvarlarım tel örgülerle çevrili, gardiyanların gözleri her zaman üzerimde; kaldığım odada duvar boyaları dökük, yatağım üzerinde sıçanların gezdiği soğuk yer. Arkadaşlarım ise ara sıra klozetten çıkıp benimle konuşmaya gelen hamam böcekleri…
Ona rağmen umudum vardı, “Orada, işte orada güzel günler beni bekliyor.” diyordum. Bu hapisten her çıktığımda sahip olduğum güzelliklerle yetinmeyip başkalarının yaptıkları altında eziliyordum. Dayanmaya çalışıyordum fakat her seferinde kendimi kandırıyordum…

İşte bu çıkmazlarla uğraşırken, tam yenilmek üzereyken bir el uzandı, ayağa kaldırdı beni. Sırtımdaki tozları silkti. Gözlerime baktı ve bana gerekli olan direnci sağladı. Tıpkı annemin yıllar önce beni ilk kez eline aldığında baktığı gibi…