Onu gördüm gözlerinde, konuşmasında…
Farkındaydım onun olmadığına, huzur kaplıyordu içimi, o uzaklardaydı, bilmiyordu…
Sıkılıyorum bu beden içinde, buz parçası olmaktan çıkmak istiyorum, içimde donmuş kum taneciklerini görmeni, onları seçip saklamanı, seni istiyorum…
Bugün geldi, derdin var senin dedi, ‘ne yaparsın’ gibisinden bir gülücük aldı, öylesineydi, gitti…
Kavga et benimle, yırt suratımı; kır kaburganı ve çıkar sok bir parça boğazıma. Boyalarınla değil, çürük elmaların, kurtlanmış bir beyinle gel bana. Düzelteyim, hapsedeyim kendimi kendi taktığım zincirlere…
Devamını okuyun…

Duygularımı sözcüklerle ifade edemem şu an. Karşıma geçseniz tutulur kalırım, dokunsanız ağlarım, kötüyüm, ama bunun nedeni kendimim…
Midemde bir baskı var, ellerim titriyor şu an, hayatımda bu kadar hayıflanmadım daha önce. Bugün buradaydı, yanı başımda; yarın orada, ne oluyor bana, alo kendine gel!
Hayatın yeni oyunları mı bunlar? Bazen düşünüyorum kendi kendime, bazı kişilerle neden 2-3 yıl öncesinde tanışmamışım, neden zamanı geldiğinde hep o kişilerle ayrı düşmüşüz ya da yürütememişiz? ‘Hayırlısı neyse o olur’ diyeceksiniz değil mi, ama bu dört kelimelik cümle, güzel olaylar gerçekleştiğinde, geçmişte yaşanan hayal kırıklıklarını unutturmamızı sağlayan bir aldatmaca değil miydi?
Kafamı toparlamam lazım, silkinmem, kendime gelmem lazım. Yardım edecek kimsem yokken bu hafif yük çok ağırlaşabiliyor, yaşayan bilir hesabı ne desem boş aslında…
Fotoğrafları yırttım, geçmiş defterleri yırtıp attım, hediyelerini yaktım; yardımcı olmayacağını bilsem de yaptım bunları. Ah bir de beynimden kazıtabilsem tüm olanları…
Neyse hayat onların yanından hızla geçerken, benim yanımda neredeyse durmuş vaziyette…
Bilemiyorum ama bir şeyler olmazı lazım artık, dayanamıyorum…