Şehrin üstüne güneş yağıyordu o gün, insancıklar sel olmuş işyerlerine kaçıyorlardı ve kuşlar günün ilk aşk şarkılarını mırıldanıyordu…
Kısa bir süre sonra zembereğini yırtarcasına bağırdı saat ve Deniz yeşil gözlerini bembeyaz çarşaflarının içinde açtı. Biraz doğrulduktan sonra odasının penceresindeki el işi perdeyi araladı Deniz ve gökyüzünün yüzüne renklerini boyadığını hissetti…
Annesinin yardımıyla giyindi, zor da olsa geçti aynasının karşısına. Beklediği erkeğin onu bulacağı gün bugün olacakmışçasına neşe dolu yaptı makyajını, her gün olduğu gibi. Annesini öptükten sonra babasının resmini bağrına bastı. Dışarı çıktığında annesi gözündeki inci taneleriyle gülümsedi ona, o da el salladı annesine ve okuluna gitmek için ağır ağır ilerlemeye başladı…
Her zamanki gibi bakkalın yanından geçti ve sola döndü, tam yoldan aşağı inmeye hazırlanıyordu ki onu gördü; kırmızı bisiklet…
Orada durdu; bebekken oynadığı tren raylarını, babasının onu öpüşünü, arkadaşlarının patiklerine özenişini hatırladı…
İki çiğ tanesi gözlerine düşmüştü ki hemen uzaklaştı oradan, çünkü Deniz’in ömür boyunca bineceği tek araç tekerlekli sandalyesiydi…

Bir duvar yazısının aşağı doğru süzülen boyasındayım sanki, haykırışların yetmediği yerde akıtılan gözyaşları gibi, sessiz, ürkek, yapışkan ama yapışmak istemeyen…
Sınavlarım var bu hafta. Evet, en sonunda gerçek sınavlarla karşı karşıyayım. Çalışmam gerekiyor eminim ve beni gelecek 2 hafta rahatsız edenin kulaklarını koparıp, boğazına tıkacağım. Çünkü ben mükemmel bir ölüm makinesiyim…
Gaddarlık da işledi en sonunda kanıma ve gurur ile şaklabanlığı karıştırır oldum. Birinin selamını almamak mıdır gurur dediğin ya da eskiden sevdiğin birinin yeni sevgilisiyle öpüşürken beni görüp onu itmesi mi? Tanrı herkesin sırtına kaldırabileceği kadar yük koyarmış dediler, doğruydular. Fakat büyümek için karşımıza küçük insanları çıkarmasını hâlâ anlamış değilim…
Aşk da bitti sonunda, yalnızım artık; saf, duru, katıksız ve kesinlikle domuz eti içermeyen. Gençlere öğütler veriyor, bir banka oturup ‘şunlar olur, bunlar olmaz’ diyorum. Bazen karşıda öpüşenlere arka fon oluyor, el ele gezenlere hayranlıkla bakıyorum. Birini istemiyorum fakat özlem duymadan da yapamıyorum, çünkü yeterli yer ve zamanda beni bulduğunda onu görmemezlikten gelmek istemiyorum…
‘Hikayen kalmadı mı anlatacak, sus otur’ dedi ‘yerine’…
Bırakacaktım, toplumdan sıyrılacaktım, bir oyun kuracaktım kendimce ve kimseyi dahil etmeden kazanan hep ben olacaktım. Mutluluk oyunum olacaktı bu ve geçmişim ‘dün’ ile sınırlı kalacaktı. Yarının ne getireceğini bilecek, kendimi güvenceye alınca kabuğumdan dışarı çıkacaktım…
-Hadi dansa kalkalım bayan hey Ray benim şarkımı lütfen
-One two, one two three four!

Ve bugün şehre damlalar indi yukarıdan. Kuytuda, köşede, sinede kalan tüm günahları temizledi. Ondan korkanlar ufak şemsiyelerinin altına sığınıp, korkularıyla yüzleşemedi, buna kızan tanrılar yıldırım oldu, bir sağa bir sola indirdi demir yumruklarını…
Ben mi? Daha rahatım şimdi, saçımın her telinden ayak baş tırnağıma kadar ıslandım bugün. Odaya girerken arkamda kalan sudan yol beni takip etti, bitti…
Karanlık oldu, yasladım başımı cama. Oluşan ufak göletçiklere baktım, yağmur hala dolduruyordu kalplerini, dışarıdaki ışıklar sanki soğuktan titriyordu. Nefesimin sıcaklığı gözümün önünde bir buhu oluşturuyordu ve arkadan Sezen abla sesleniyordu:

Zordur şu dünyada kendi kabuğunda yaşayıp, yalnız kalmak. Her zaman tepemize çıkacak birileri vardır. Korunaklı kabuklarımızda saklanırken kaçırdığımız hayat, biz uyurken çoktan bitmiştir. Hayattan bir tat alma savaşındayızdır, o kadar ki bazen yanımızdakileri bile kaybederiz…
Kaplumbağa olsak, 150-200 yıl yaşasak bize yeter mi?
İnsanları, sevgiyi, aşkı anlamaya…