Hayallerimde yaşaması, gerçek olmaması çok güzel şu anda…
Biliyorum; bağlanmak, hayatımın en kötü kararıydı ve şu anda bu ikilemimi aşmaya çalışıyorum…
‘Ya..ya..’ kalıplı sorularımı yanıtlamam gerek beynimde, aklımda, her ne b.ksa işte…
Herkes için basit görünen bir yapı, benim için dünyanın en karışık olgusu, özür dilerim…
Oradaysan gel kurtar beni, çıkar karanlığımdan, yarım yamalak yapacaksan dokunma kalsın öyle, duvardaki böceklerde hoş, tenimi gıdıklıyorlar falan, ya onlar, bilmem…
Devamını okuyun…

…
Hafif bir dansın eşliğinde kaçamak gözlerle birbirimizi süzerken bulduk birbirimizi. Beline doladığım elim omurga kıvrımına öyle bir yerleşmişti ki onu kuyruk sokumundan ense ucuna kadar hissetmiştim sanki…
Başını omzuma yasladığında öyle derin nefesler alıp veriyordu ki boynum ateşlerde kavruluyor, kulaklarım utandığımdan değil içimdeki volkandan kızarıyordu…
Eve ilk adımlarımız, küçük bir waltzin başlangıcıydı, beni kravatımdan yatak odasına kadar çekişi ve beni hemen kapıya sıkıştırışı dönülmez yolun başlangıcı sayılıyordu artık…
Kravatımdan çektiği elini dudaklarıma, oradan açtığı gömlek düğmelerinin arasından göğsüme yaslıyordu. Tüylerim diken diken olmuş, kalbim sanki eriyip vücudumda dolaşıyordu. Derken yatak odasına atılan küçük adımlar, dudaklarımda hissettiğim başka bir ıslaklıkla son buldu. Askılarını indirirken aşağıya doğru onun en narin, en yumuşak teni pürüzleşmeye, gerilmeye ve sertleşmeye başladı. Elimi kalbinin üzerine koyduğumda ateşin doruk noktasına ulaştı…
Boynumu yakarken çıkan salyaları enseme doğru aktı, ellerim belini çoktan kavramıştı. Kıvraklıklarımız sayesinde oluşan o küçük genlikle hareket yerini ikimizin de üstüne sinen pis, yağlı bir tere bıraktı…
Yorgunluğun getirdiği uykuyla gözler sabah açılmak üzere kapandı…
Sabah kalktığında yaptığı ilk iş aynada kendini seyretmek oldu.
Ve arkasından gelen ilk sorusu ‘her şey bitti mi artık?’dı…
…

Vücutta kalan küçük tuz kristalleri, 2 gram meni ve bir ton ayrılığıyla +21 buna işaret edip uyarıyordu bizleri…

Bugün herkese o kadar çok gıcıklık yapasım var ki…
Herkesin msn iletisinde bir çöküş, bir yakarış, bir sitem, bir hayıflanma; sanki daha önce hiç dert değildi de bugün dert oldu bunların hepsi. Bir de sırf bugünü sevgilileriyle geçirenler yok mu, var. Onların da X♥Y şeklindeki gösterişlerini esefle kınıyor, elimden geldiğince gıcık olmaya çalışıyorum…
Yalnızız sonucunda, alnımızın yazısı belki ama bu hayatın en kötü şartlarından biri değil ki…
Tamam, bizim de kalbimiz yanmış olabilir, hâlâ onun düşüncesiyle kavruluyor, bu yüzden uykularımız kaçıyor olabilir. Herkes beraberken ben ayrı da olabilirim, e ne yapayım yani öleyim mi?
(Ölmekten beter olduğumu söylemiyorum tabi…)
Sonuçta özel geçmesi gereken bir gün 14 Şubat. Sevginin bu kadar açık saçık değil aksine bir ibadet gibi gizli ve iki kişinin özelinde yaşanmasını tercih edenlerdenim…
“Sen ne anlarsın ki?” diyeceksiniz, bir gün ne kadar anladığımı ‘o’ bilecek, siz canınızı sıkmayın…

E hadi bana müsade…

Çiftleşme ertesi sabahı gibiyim…
İçgüdülerimin yerini yavaş yavaş mantığım alıyor ve ben anlamsızca etrafa bakıyorum…
Yanımda uyuyan kirli bir beden var ve ben onunla her gece aynı yatağa giriyorum. Önce bacaklarını kırıp arkasını dönüyor usulca, sonra ellerini yastığın altına sokarak başını yana çeviriyor. Gözlerini kapatıp ona yapacaklarımı usulca bekliyor. Her şey o uyuyuncaya kadar çoktan olup bitiveriyor…
Ve her sabah bu kirli insanla kalkmaktan nefret ediyorum. Beni aynanın karşısından seyredişini, aynı şeyleri hissedişimizi ve en önemlisi her gün aynı şeyleri yapmamızı…
Zorunlu muyum bu bedenle yaşamaya, değiştiremem mi ruhunu bunun, hani güncelleme falan?

Aklıma cins cins sorular takılmakta bu yağmurlu günlerde…
Bir düşünün koca dünya insanları yarın sadece sizi arayan ‘o kişi’ haricinde yok oluyor ve siz odanızdan çıktığınızda hayalet şehirleri aratmayan bir manzaraya pencerenizden bakıyorsunuz. Hani Hollywood fikridir ya, kesin bir virüs salgını ya da ortalıkta kol gezen zombiler vardır. O kadar da uçmuyorum tamam, ama bir hayal edin, acaba sizi arayan diğer kişi ne yapıyordur? Ya birbirinizi hiç beklemediğiniz bir anda bulursanız, işte o zaman ne olur? Yeni dünyanın adem ve havvaları olmaya karar verip hemen çocuk üretme işlemine mi girersiniz yoksa birbirinize, birazda zorunluluktan olsa gerek, sonsuza kadar bağlanıp, insanoğlunun bu son fertlerinin, yani kendinizin, yok olmasına göz mü yumardınız?
Kusura bakmayın ama benim cevabım ikincisi olurdu. İnsansız bir dünya da anlamlandırılmamış bir tanrı, kendileri yok olduğu halde onların önüne sürülmüş milyonlarca nimet. İşte buna içilir, gel kardeşim Sezar…

Ben hiç giymedim, nasıl bir tadı olduğunu da bilmiyorum. Fakat günün birinde birileri giymiş ve tecrübe edinmiş ki gerçekten güzel görünüşünün altında ne şeytanlıklar dönüyormuş. Öğrendik, teşekkür ederiz…
Lakin öyle olmuyormuş bazı şeyler. Mesela yaşam varmış, ölüm varmış ve bizler o ikisi arasında gelip gidenlermişiz. Ne yaşadığımızın, nasıl bir insan olduğumuzun pek önemi olmazmış, belki de bizi kandırırlarmış. Of, sıkıldım bu köhnelikten…
Bir ışık gördüm diyordum ya, o ışığın bana yandığını kim söyledi ki? Al işte yine kendi kendime gelin güvey oldum, olsun, onsuz da yaşanmıyor ki, nasıl yaşansın ki?
Cevapsız sorular sorup durmayayım kendime, sonra etraf kararıyor benim için…
Aslında sen de haklısın be, hani onca aydan sonra bir cafeye gidip karşına almıştın onu, yüzündeki parıltıyı görmüştün, ‘hani belki bir ihtimal’ diye geçirmiştin ya aklından ya da hiç durmayan şeytanların dürttüğünden, bir de yalnızdın, tutunacak bir el arıyordun ya, sanırım onu, o ellere sahip kişi sandın. Yanıldın, üzgünüm…
Ha geçen iyiliğini hak etmeyen gelip geçen o kızı gördüm Küçükpark’ta yürürken, karşısına almış bir erkeği laflıyorlardı gayet samimi bir şekilde. Hani sen şapkanın karanlığında insan popülasyonunu hızla yararken göz ucunla bakmıştın ya oraya, işte o zaman anladın bir orospuyla bir kızın arasındaki farkı…
Ne demiştik en son, değer değil mi? Hak ettiğin kadar hak ettir; bu da yanlış ya neyse…
Bir de küf tutmuş zincirleri var toplumun. Hani kırmak istediğimiz fakat her adımımızda o zincire bir halka daha eklediğimiz. Ee hani sizin değer yargılarınız? Çok konuştum ben, susmam gerek…
Uyku mu, tamam geliyorum…

2 ya da 3 dakikaydı, nasıl olduğunu anlamadan aynı virüs türünün en son evrilmiş olanı yerleşti hücrelerime. Şu an kuluçka evresinde, iyi huylu mu kötü huylu mu bilemiyorum…
Kısaca şu karışık günlerime düzene sokacak ışığı görüp göremeyeceğimi merak ediyorum…
Fakat cevabını sadece bekleyip görmek istiyorum…
Bu arada Türk Sanat Musiki sevgim kabardı bugünlerde…
Rast makamından Şevval Sam söylüyor…

Ölü bedenin içinde gezinen ufak kurtçuklar, en kana susayanlar, en böcekler; alın hepsi sizin olsun…
Sıkıldıysanız _ , istemiyorsanız sağ üst köşemden X simgesine tek klik yapın. Hayatınızdaysam bir kerede olsa □ şu simgeye basmayı deneyeceksiniz demektir…
2+2=2×2=4+0=0+0+0+0=….
Beyin jimnastiği yapıyorum hepsi bu. Birazdan ara veririm…
♂ bir erkek olsun ve onun elinde de bir ♣, iki ♠, üç ♦, hiç ♥ olsun. Bir ♀ kişisi |♫♪♫♫♪♫♪:| şarkısını söylene söylene masaya gelsin ve ♂ erkeğine bir ♥ versin. Oyunu kazansın, ♥ kaybetsin; oyunu kaybetsin, ♥ kazansın…
Hayat zor be, hem de çok zor. Çöplükten gelen kokuyu ciğerlerine çek, etrafına bakın, bir yerlere dokun, birilerine bir kaç laf et, dudaklarının tadını hisset…
♂ erkeği, ♀ kadınıyla çaprazlansın, biz de çocuklarının XX ya da XY olma durumunu inceleyelim. Bir akıllı kalksın “Ya erkek kısırsa?” desin, öğretmenden azar işitsin. Gülelim eğlenelim, arada ♀ kadınıyla ♂ erkeğinin yaptıklarına gözümüzü kaydıralım. XX’ler “Ne ayıp!” desin, içgüdülerini derinlere saklasın, XY’ler sol ellerini kullanamaz hale gelsin, içgüdülerini akıllarının önüne geçirsin…
Devler ülkesinin küçük bitleri olmuşuz hepimiz; doğup büyüdükten sonra sefilce ölmeyi bilmişiz onca yıldır. Bir kaç akıllı çıktığında öğretmenin onu azarlamasını seyredip gülmüşüz…
Neyse dünyayı biz mi kurtaracağız XXX, XXY, ABC, ♂, ♀ arkadaşlarım…
Yanlış düşüncelerin oyuncakları olmak daha zevkli, daha güzel…