Yaşamı yeni yeni anlamlandırmaya başladım…
Öncelikle özel yaşamınız; sadece tek kişiye özel olup başkalarıyla paylaşılmayan, gizli ibadetleriniz, ruhani liderleriniz, tanrılarınız, kadınınız. Daha sonra ise iş hayatınız; amacı sadece doymak bilmeyen karnınızı doldurmak olan, insan topluluklarının birbirlerini yemelerini kolaylaştıran oyunlara verilen isim. Bu oyunu güzelleştiren tek güzel yan ise, hoşunuza ne gidiyorsa insanları o şekilde katledebilmeniz…
Bazen derilerinizin altında ne saklıyorsunuz çok merak ediyorum; kuru bir et parçası mı yoksa buharlaşıp gitmiş ruhlarınız mı? Devamını okuyun…

Garibim, ilginç, yaşanması kolay olmayan, yalnız insan…
Ben…
Kendime ters düşen işler peşinde hissediyorum kendimi, düşler ve gerçekler dünyasını ayıran büyük duvarın üstünde dans etmek gibi. Biri pembe, olmasını istediğiniz hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, arnavut kaldırımlı bir sokakta, etrafında sinekler uçuşan bir lambanın altında dans etmektesiniz; diğeri ise gri, alacalı, etrafınızdakilerin istediği bir hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, ellerinizde siyah şemsiyelerinizle alışveriş poşetleri işten gelmektesiniz, son dansınızı evliliğinizde etmiş, toplumdan kopamayan küçük bir insansınız, ruhu yalnız ve sıradan…
Benim ‘kraliçe’ ruhlu insanlara ihtiyacım var. Bir kelimesinde tüm anlatmak istediğini anlayabileceğim, kendine özgün ve özü kimse tarafından kirletilemeyecek. Bir sorun, hayal diyarından bu dünyaya yanlışlıkla düşmüş çok az insancık var. Şans ve şansızlık, gerçekleri yaşamak zorunda mıyım? Devamını okuyun…

Bugün hayatımdaki komik, üzüntülü, garip, anlam veremediğim bazı anları, anıları sizlere bölüm bölüm anlatmak istiyorum. Şimdiden söylüyorum, olaylar canlar yakabilir. ‘Kim bunlar’ diye sormak yok. Çok ısrar edenlere ‘adı bende saklı’, ‘baş harfi ben’, ‘aloğğ’ şarkılarını hediye ediyorum…

Bu Nedir Vol. XXI
Arkadaş ortamına girilip, selam verilip, hemen kalkılacaktır. Mekan gayet gürültülüdür ve platonik aşık olunup, red cevabı alınan kızla göz göze gelindiği an garson bey hemen gelip soruyu yapıştırır;

Devamını okuyun…

Dalga geçer olduk tüm hayata, elimde rakı, önümde kimse. Ağlar oldu deli gönlüm, kimsesizliğin boşluğunda, deli savrak çocuk…
Zamanla avunursun dediler, bizi böyle kandırdılar ey deli karayelim, çalkantılı poyrazım. Diner mi, biter mi sarsıntısı; kapanır mı süslü, boyalı, ufak sözcükler, minik hanımları ile koca yalanlar…
Hadi karalayın üstümü, karalayın boş yere; sevemez çünkü sizlerden başka kimse, bizimkisi aşk değildir, çürük soğan halkası vesselam, öp de alnına koy… Devamını okuyun…

Yoruldu bu beden, sonuçta kan pompalıyor bütün gün, yazın ortasında soğuyor…
Piston kapaklarımdan bir kaçı arıza yapmış, ölüm yaklaşmış, özleyeceğim…
Sen, uyuklayan güzel, yaşanmadan tüketilmiş, yaşamadan yaşlanmış. İşte, oradaki sen!
Özledim, sıcak bir çorbayı, ipi kararmış bir çift mumu. Maytap kadar eğlenceli ve kısaymış ömrüm…
Devamını okuyun…

O mışıl mışıl uyumakta şimdi ya da sindirilememişliklerin hazımsızlığını çekiyor. Terler içinde kalkıyor, sağına soluna bakıp, yastığına sarılarak tekrar uyuyor…
Ben akıllanmam, en sevdiğim oyun bu çünkü ya da kaybetmekten en çok haz aldığım mı desem, ne desem…
Saçmalama, İstanbul yedi tepe, hangi birine uçarsan uç yeni heyecanlar bulacak, yeni hatıralar edineceksin dedi. Dedi de kime dedi…
Hayallerimdeki bayan boğmaya başladı beni, ben de onu, boğuşuyoruz işte kuralsızca; belden aşağıya inmeden, saygısızca ya da öyle işte, ne bileyim…
Devamını okuyun…

Hayallerimde yaşaması, gerçek olmaması çok güzel şu anda…
Biliyorum; bağlanmak, hayatımın en kötü kararıydı ve şu anda bu ikilemimi aşmaya çalışıyorum…
‘Ya..ya..’ kalıplı sorularımı yanıtlamam gerek beynimde, aklımda, her ne b.ksa işte…
Herkes için basit görünen bir yapı, benim için dünyanın en karışık olgusu, özür dilerim…
Oradaysan gel kurtar beni, çıkar karanlığımdan, yarım yamalak yapacaksan dokunma kalsın öyle, duvardaki böceklerde hoş, tenimi gıdıklıyorlar falan, ya onlar, bilmem…
Devamını okuyun…

…
Hafif bir dansın eşliğinde kaçamak gözlerle birbirimizi süzerken bulduk birbirimizi. Beline doladığım elim omurga kıvrımına öyle bir yerleşmişti ki onu kuyruk sokumundan ense ucuna kadar hissetmiştim sanki…
Başını omzuma yasladığında öyle derin nefesler alıp veriyordu ki boynum ateşlerde kavruluyor, kulaklarım utandığımdan değil içimdeki volkandan kızarıyordu…
Eve ilk adımlarımız, küçük bir waltzin başlangıcıydı, beni kravatımdan yatak odasına kadar çekişi ve beni hemen kapıya sıkıştırışı dönülmez yolun başlangıcı sayılıyordu artık…
Kravatımdan çektiği elini dudaklarıma, oradan açtığı gömlek düğmelerinin arasından göğsüme yaslıyordu. Tüylerim diken diken olmuş, kalbim sanki eriyip vücudumda dolaşıyordu. Derken yatak odasına atılan küçük adımlar, dudaklarımda hissettiğim başka bir ıslaklıkla son buldu. Askılarını indirirken aşağıya doğru onun en narin, en yumuşak teni pürüzleşmeye, gerilmeye ve sertleşmeye başladı. Elimi kalbinin üzerine koyduğumda ateşin doruk noktasına ulaştı…
Boynumu yakarken çıkan salyaları enseme doğru aktı, ellerim belini çoktan kavramıştı. Kıvraklıklarımız sayesinde oluşan o küçük genlikle hareket yerini ikimizin de üstüne sinen pis, yağlı bir tere bıraktı…
Yorgunluğun getirdiği uykuyla gözler sabah açılmak üzere kapandı…
Sabah kalktığında yaptığı ilk iş aynada kendini seyretmek oldu.
Ve arkasından gelen ilk sorusu ‘her şey bitti mi artık?’dı…
…

Vücutta kalan küçük tuz kristalleri, 2 gram meni ve bir ton ayrılığıyla +21 buna işaret edip uyarıyordu bizleri…

Bugün herkese o kadar çok gıcıklık yapasım var ki…
Herkesin msn iletisinde bir çöküş, bir yakarış, bir sitem, bir hayıflanma; sanki daha önce hiç dert değildi de bugün dert oldu bunların hepsi. Bir de sırf bugünü sevgilileriyle geçirenler yok mu, var. Onların da X♥Y şeklindeki gösterişlerini esefle kınıyor, elimden geldiğince gıcık olmaya çalışıyorum…
Yalnızız sonucunda, alnımızın yazısı belki ama bu hayatın en kötü şartlarından biri değil ki…
Tamam, bizim de kalbimiz yanmış olabilir, hâlâ onun düşüncesiyle kavruluyor, bu yüzden uykularımız kaçıyor olabilir. Herkes beraberken ben ayrı da olabilirim, e ne yapayım yani öleyim mi?
(Ölmekten beter olduğumu söylemiyorum tabi…)
Sonuçta özel geçmesi gereken bir gün 14 Şubat. Sevginin bu kadar açık saçık değil aksine bir ibadet gibi gizli ve iki kişinin özelinde yaşanmasını tercih edenlerdenim…
“Sen ne anlarsın ki?” diyeceksiniz, bir gün ne kadar anladığımı ‘o’ bilecek, siz canınızı sıkmayın…

E hadi bana müsade…