FxDev | ße Different Everytime! » ve son

Ms. Z

FxDev — Tue, 14 Apr 2009 20:53:59 +0000

Karşı pencerenin küflü kulpunu tutan bir çift el…
Olasılıksızlıkların olasılığının maksimuma vurduğu bir uzaklık bu yakınlık…
Tezat kendi içinde; günberi, az çok! Hayalin ve gerçekliğin savaşında ölen masumlar, sen ben, biz olamamak…
Ton balığı misali konservede geçirmek tüm hayatını, açılacağı günü bekleyerek…
Heyecanı kalmayan birisinin heyecan dilenmesi başkalarından, dünyanın sonu, düşünceler…
Ölen masum insanların yerine geçen iyi insanlar, ne mutlu ki yaşıyorlar, evet…
Tanrı özenmekteyken bizlere, taparmış fareler; ağlar, eğermiş dik durması gereken boyunlarını…
Gerisi…
Uzun bir nokta.

M

FxDev — Sat, 04 Apr 2009 00:36:23 +0000

Bir nisan şakası geçiyor hayat bizlere…
‘Değişim şart’ diye bağıranlar işlerine geldiklerinde ‘değişmeme’nin merkezi haline gelebiliyorlar…
Herkes kuşunu öttürdüğü yerde müslüman…
Bahar geldi, her yer çimen kokuyor şu günlerde; üzerlerinde akşamdan kalma sevişilme izleriyle…
Yine de güzel be!
Deniz, güneş orada; ben ise her zaman gelişmekte olan memleketimde yaşamaktan mutluyum…
Erika Miklosa dinleyip ruhumu dinlendiriyorum, soranlara böyle dersiniz sevgili bayan.
Evet, ağzımdan köpükler akarcasına, bir sakıncası mı var?
İçimde tutasım var her şeyi, paylaşmak istemiyorum kimseyle. Senle de!
Herkes ayrıcalıklı olsun istiyor bu hayatta, birileri de başkalarına laf sokarak kendi egosuzluklarını besliyor, doyuma ulaştırmak için çabalıyor ama nafile…
Örnek aldığınız davranışların, ilişkilerin bile dışarıdan görüldüğü gibi olmadığını anlayınca bazı şeyleri anlamlandırma isteği duymamın bir nedeni olduğunu anladım…
Belki de bu hayat dediğimiz yemek tabağı, onu anlamlandırmaya çalışma eğiliminden başka bir şey değildir…
Evet böyle…
Son dönemlerde ortaya çıkan, ‘kendini gizleme’ ezikliğine birçok insan kapılmakta. Öyle sağa sola bakma, sen de onlardan birisin, çünkü bugüne kadar ezik olarak yaşadığın, buna mahkûm olduğun için öyle davranmalı, ‘adını’ dahi söylemekten korkmalısın, çünkü sen busun…
Yüreğini koymadan oynayamıyorsun bazı oyunları…
Bunu fark ettiğin gün ise artık nefes almıyor olacaksın, yazık…
Kızgınım, üzülmüyorum ve son olarak;
Ölmelisin ‘kraliçe’ ölmelisin!

Ne Bileyim Ben

FxDev — Wed, 11 Mar 2009 23:21:33 +0000

Hayat komik yurdum insanı! Gerçekten, kebap bile var o derece yani…
Uzun bir yol yürüyorsun, cebinde de bir müzik çalar. Habire değiştirip duruyorsun müzikleri, hani o ana uygun müzik denk gelsin de 10 dakikalık yol biraz keyif alsın. Ama denersin denersin olmaz, hele bir de ‘rasgele’ye bağlamışsan, işin zor be ahbap!
Buradaki yol hayat, aradığın şarkı da iki dakikalık mutluluklar oluyor; yok hani anlamassın falan, edebi kaygılar içine girmek istemem…
Bir insanı mutlu etmek de hoş bir duygu, yüzyılda eline geçen fırsatı başkasına sunmak; sizi iyi fakat yalnız bir insan yapıyor unutmayın bunu…
Hani siz üzgündünüz, depresyonlardaydınız; neden peki, çünkü şundan: siz hayatta doğru olmaya çalışan insanlardansınız…
Doğru, sahte insanların olduğu bu memlekette kime ne anlatacaksın, değil mi?

Bir zamanlar fırtınalar estirirdim…
Eskisi gibi değilim, şimdi değiştim…
Kumarım yoktur kavga etmem…
Her gece barlara gitmem…
Ne bileyim ben…

Kimsenin umurunda değil inan, en saf olması gereken duygunun çamur batağına döndüğü bir mekandayım; insan sırf biriyle zaman geçsin diye aşık olur mu? Olur babam olur hiç de utanmaz, kesin o haklıdır, tartışmanı önermem…
Beyin büyüklüğü falan, zorlama, ondaki kapasite de o kadar…
Her gün ‘sıcak gelişme’ ile açılan ana haberlere karşın herkese karşı gayet soğuğum…

Şimdi benim adım n’olur n’olmaz…
Bu işler artık bana inan ki koymaz…
Birinde az muhabbet, kiminde naz…
Sende ne var, bende biraz…

Sadece bana bağlı ve kimsenin etkilemeyeceği tek şey var; aklım! Onu kaybetmeme savaşlarım bazen yorucu da olsa, inanın buna değmekte…
Özentileşmiş hayat tarzlarını bir kenara itip, insanın kendi olma çabası etrafında yol almalı…
Enayiliğe devam etmeli velhasıl kelam. Böyle ecnebi kelimeler kullanılınca da bir b.k olduğun sanılıyor bunu da not al ufak Benjamin…

İnsan olmak yetmez…
Yetmiyor zaten…
Süpermen süpermen olmak lazım bazen…

Fazla söze ne hacet…

Simple Together

FxDev — Fri, 06 Mar 2009 02:02:50 +0000

Ilık bir yağmur işler bulutlar, tane tane geçer tüm nehirlerin ilmeklerine…
Yalnız bir dünya, sahte bir kadın kalır ardında…
Söylemesi ayıptır bazı şeyleri, hani iki ucu boklu değnek misali…
Susacaksın, umursamayacaksın ‘he’ deyip geçeceksin bazen. İşte o zaman mükemmele yakın varlık sen mi oluyorsun, yoksa hayatın gerektirdiklerini bir düzen içinde yürütenlerden mi, bilemezsin…
Bilinmezliklere daldığım her akşam gibi, beynim uyuşuk, gözlerim uykulu…
Artık önemsemiyorum aşkı, ötekini, berikini!
Bana ne, onlara ne; hakları var mı benim hayatımı mahvetmelerine, dağıtıp orada öylece bırakmalarına!
Ben söyleyeyim efendim, hayır yok!
Yeter bu kadar sineye çekişler, koşturuşlar, yakarışlar. Adam olmak parayla değil, sözünün arkasında durmak yetiyor bazen, 3 aysa 3 ay, 10 yılsa 10 yıl. Adamlık bu kadar kolay kazanılıyor günümüzde, sen niye çabalıyorsun olmamak için o da ayrı…
Aşk meşk, bebek değiliz be artık, büyüdük, büyüyoruz; öğren bunu, sok kafanın hiç girilmeyen deliklerine! Lakin hayat bir gün popona baskı uygularsa o zaman acısına alışkın olmalısın demiş eskilerden biri. Alışmadık götte don durmaz misali. Yoksa oyun dışı kalır, oturduğun yerden milletin hayatını seyredersin, yorumlar getirirsin…
Sahtecilik üzerine kurulu bu aptal yeri daha da kirletme, olmaz mı?
Ha ben bunları neden mi söylüyorum; şundan: 15 dakikada çok şey değiştirebilirsiniz, fakat hepsi genelde size bağlıdır; ya üst üste başka insanların yaşamları, işte bu farklı…
Velhasıl bugün ilginç bir gündü üstat; köşeyi dönüşleri, mallıkları, hayıflanmaları, ‘ulan ulan’ları ve özellikle yaşanılanlarıyla…
Demek istediğim şudur ki, üzülme Brutus, sıra sana da gelecek. Fakat o zaman hançeri göğsünden ayırmaman gerektiğini de şimdiden öğren…
Uyu hadi, her zaman yaptığın gibi…

1-1

FxDev — Wed, 28 Jan 2009 00:16:06 +0000

Bu maçta berabere kaldı…
Final dönemindeyim; duvara toslamama üç gün kala sizlere uzaydan bildiriyorum: Burada hayat kalmadı!
Sabri’ye ayağım girebilir, üstüne kremşanti ve mum dikebilirim…
‘Delikanlı ve ayar’ kelimelerinden nefret ediyorum, Türkçeden bu kelimelerin çıkarılma tasarısını noterimiz IV. Abdullah’a yarın sunacağım; umarım ‘ergenekondan’ yakalanmadan sonucunu görebilirim…
Yakında 14 şubatta damlar, ardından saatler değişir, ben ise tüm kalplerin üstüne koca bir ‘X’ işareti koymak istiyorum!
Cacık sever misin?
Bu arada insan varlıkları garip, şaka değil gerçekten öyle!
Dün biriyle beraberken, ertesi gün bir hiçlik uğruna terkedilmişsindir; sonra birini bulup hayatı sonlandırmış, sonu gördüğünde ise üç liraya alınmış koca mermer taşını kafanın üstünde buluverirsin…
Peki sen hiç ‘şinigami’ gördün mü anne?
Az kaldı…
Geliyorum…

Yeni Yıl Yeni Yıl Zort!

FxDev — Wed, 31 Dec 2008 22:01:40 +0000

Bir yıl daha kapandı iyisiyle kötüsüyle…
Geçen yılbaşı yaptığım ya da yapamadığım şeylere üzülürken bu sene her şeyi boş vermişliklerle yeni seneye adım atmak gerçekten çok hoştu…
Öncelikle geçen bir yılın 10 gün ya da 6 ay öncesi diye bir şey yok, geçen yıl ‘geçen yıl’ olarak kalmalı hatıralarda, ders çıkarılmalı, ara sıra mastürbasyoncu bir çocuğun eline verilip becertilmeli doyumsuzca ve öylesine unutul(ma)malı…
Bir tekila ve 33cc içip sizin sınırlarınızı zorlamak bazen ve o an elde edemediklerinizi, aldatarak kazanırım sanmak; yüzsüzce, onursuzca bir başkasına anlatıp kendini hâlâ dürüst kabul etmek, aşk!
Birilerinin işinin olduğunu bilerek onu başka bir yerlere samimice(!) davet edip, sonra da ‘fakat senin böyle böyle işin varmış, tüh, yazık, keşke gelebilseydin…’ demek dürüstlük!
İçini kusabilmek, canın sıkıldığında gidip, istediğinde hapsetmek kendini odaya, özgürlük!
Kral ve kraliçeyi oynayıp, Caesar sanmak kendini ve katilinin Brutus olduğunu bile bile oynamak rolünü; tutsaklık!
Neymiş peki bu kadar önemli olan?
Hayatlar, yalanlar, insanlar?
Ben söyleyeyim, tek önemli olan o kuru poponuzun canlı kalabilmesi, başka da bir şey değil…
Gerisi mi, sen söyle yeter…
Düşün, ufak bir beyin ve koca bir egoyla…
Sonra kendini öv, salyanı akıt boşluğa ve sat bedenini parçalanıncaya kadar…
Evet, siz yine dürüst, yine başladığınız yerde, yine pis ve mağara varisi insanlar olarak hatırlanacaksınız…
Bizler mi?
Boş ve katları…
Saygılar…

What Da Fuck!

FxDev — Thu, 25 Dec 2008 22:04:32 +0000

Bugün bir kez daha kanıtlanıyor ki ‘hayâ’ ve ‘yüz’ kavramlarının anlamları yok olmuş gitmiş. Tamam, bir kızın ‘haya’sının (şapka yok dikkat et) olmasını beklemiyorum fakat ‘yüz’ denen şey bir insanın düzeyini kanıtlayan bir olgudur, buna dikkat edilmelidir; bunun da yok olması gerçekten beni benden alıyor şu sıralar…
Aslında toplumun geçtiği bir süreç olarak kabul edilebilir bu durum, her şey o kadar güzel ‘çıkar’ üzerine kurulmuş ki; bugün onla, bunla ya da şuyla, buyla mutluysan tamam, ertesi gün duruma göre ayar veririz nasılsa…
Günlük yaşamımda boş zamanlarımın çoğunu insanları izlemekle geçiririm, bunun içindir ki çok az kazık yerim, ‘tadını sevmediğim bir şeyi’ de karşı tarafa atmaktan çekinirim. Yine de hayatımda yediğim 3 büyük kazık bulunmakta; bir, iki ve işte geliyor, üç!
Birinci kazık normal kabul edilebilirdi, hepimizin olmuştur, biseksüeller hariç ve evet biseksüellerden nefret ediyorum, hayatımızın kadınını/erkeğini bulmuşuzdur. İşte benimkisi de öyle bir şeydi, başlarda tabi, sözün kısası araya giren yollardan sonra uzun bir süre ‘birbirimize geri döneceğiz’ nidaları dolandırıp beni kandırsa da son damla ‘şu ne kadar y.vşak, ne kadar kanı bozuk’ diye üzerinizde anlaştığınız kişi ile ilişki yaşamasıyla taşmıştı. Ve evet, İstanbul’dan nefret etmiştim…
Atlatması uzun sürdü fakat beni 5 yıl büyüttüğünü de inkâr etmiyorum, her ne olursa olsun yine de güzeldi…
İkinci kazığımı garip koşullar altında yiyor olacaktım. Birilerinden özür dilemek için ona bilinmeyen bir yerde hayatının belki de en güzel 2 gününü geçirtecektiniz ve sonunda ‘ne kadar safsın, seni evire çevire becerdik, pardon kullandık’ olacaktı. Hani çizgi filmlerde eşek çıkar ya bu durumlarda öyle kalakalacaktım tabi ortalarda…
Artık insanların ne kadar dönek olduklarını yavaş yavaş öğrenmeye başlamıştım, fakat bunlar her seferinde hemencecik ortaya çıkan şeylerdi ya da altını karıştırıp bulduğum olaylardı. Tecrübeliydim artık, mikrop gibi, öğrenince gitmiyor peşinizden, kışt kışt!
Gelelim günün olayına; belki de yarın manşetlere çıkmayacak, gündemi sarsmayacak fakat ‘nadide dostlarım’ ne demek istediğimi anlayıp, yanımda olacaklardır. Yine ne varsa ‘dostlarımdan’ var ya…
Günlerdir anlattım, bir şeylerden zevk alamıyorum çünkü açıklanamayan gerçekler (X-Files’a göndermedir) beni sıkıyor diye, hatta bir şeyler de seziyorum ancak bunu duymalıyım diye…
-Ne hiç demedim mi?
-Nasıl yani?
-Ben neden k.çımı yırtıyorum bre hayvan!
Neyse uzun lafın kısası, biriyle tam 4 ay boyunca birlikte olursunuz, bu en değer vermediğiniz kişi bile olsa bir şeyler paylaşmak durumunda kalırsınız, bu sizin hayat görünüşünüzden, cinsellik anlayışınızdan tutun, ailevi içyapılarına kadar varabilir. Sizin hayat tarzınıza uymayan fakat ortada yalanda olsa doğru olarak düşündüğünüz ‘sevgi’ unsuru sizi biraz olsun o kişiye uymak zorunda bırakır…
-Bırakmaz mı? Ben enayi miyim? Pardon ama siz ‘canlı’ mısınız?
Her şey mükemmel gitmez elbet, yoksa yaşamanın ne anlamı kalır, sorunlar bir ‘unsur’ sayesinde o kadar kolay çözülür ya da biz ‘enayiler’ çözüldüğünü sanır ki tekrar tekrar geri dönüşler yaşarız…
-Tamam, bitiyor az daha sabret!
Gün gelir, ilişkinizin ‘doruk’larını yaşar, yapmadığınız çılgınlıkları yapar, her şeyin çok iyi gideceğini düşünürsünüz. İşte asıl sorunda buradan başlar ya; iyi olan şeyler batmaya, batan şeyler mantıksızlığa sürükler ‘siz’leri çünkü herkes fazlasıyla ‘insan’dır kendince; doğru ve yanlıştır…
Asıl mesele bu, oyalatılmanızdır; millet kendi ‘acaba’ sorularını netleştirirken siz onun oyununda çoktan silinmiş koca bir piyonsunuzdur…
Fakat piyonunda tekrardan oyuna sürülme ihtimalini kimse düşünmez. Asıl olan ise şudur, insanlar insanları oynatamaz, en azından benim popom aydaki kraterler gibi olmuşken bu olmaz…
‘O’, ‘bu’, ‘şu’ bilmiyor fakat son oyunu oynayan kişiye benle oynamadan çok daha öncesinde şah-mat olduğunu, oyunu baştan kaybettiğini söylemek isterim…
Hayat bu, aldatmadan önce aldatmak bazen, işi garantileştirmek…
-’Eh artık bağla şunu’ diyorsun değil mi?
Bağlayalım efendim. Şu an kendimi biraz kullanılmış, biraz becerilmiş, biraz aldatılmış hissediyorum. Aynı hisleri ‘o’na yaşatacak çok şey yaptım, unutulan şey hem pis işler yapılıp hem de dürüst kalınabilmesi, hiç yalansız hem de. Patenti bendedir isteyene parayla satabilirim. Şimdi merak ediyor olabilirsiniz fakat merak insanı içten içe yiyen bir uğur böceği olduğu için burada bırakıyorum…
Hayatı, yaşayanlara(!) mutluluklar diler, önümüzdeki maçlara bakarız…
Ve evet ‘gol olur’…

Şellalle

FxDev — Tue, 23 Dec 2008 23:43:20 +0000

Hayat ilginç…
Bir insan, on beş gün boyunca ileride hatırlamak istediği en ufak bir şeyi not olmak istemez mi? Yoksa hayat o kadar doludur ki sayfalar mı yetmez, bilinmez…
Lakaplı insan korosu ninnileriyle uyumak varken zamana sarılıp, unutulmanın verdiği huzurun koynuna sığınıp, hülyaya dalmak, soluk soluğa sevişmek, çığlık atmak, sıcak ve soğuk!
Arkadaş kazıklarının tadını özleyip, kendini kazıklamak ve mağara adamlarının aldığı haz ile yalnız sevişmek şöminenin başında, bir ayı postu ve hayvansal içgüdülerle birlikte. Islak bir bankı saymassak eğer…
Bir g.tün arkasına saklanıp amacını belirleyememek kimsenin, inan en kötüsü de bu bazen…
Amacın ‘o’yken, amaçsız kalmak…
Bir kadına olan özlem mi bu, yoksa hayata getirilen yeni bir bakış açısı mı?
Bilinmemezlik havuzum gün geçtikçe dolarken, nostaljilerim, hayal kırıklıklarım, ‘ne umdumlarım’ hâlâ büyümekte, bu dipsiz kuyuya atlamak için…
“I need a friend, no need to run and hide” derken sanatçı, bana nispet mi yapıyor yoksa ‘dünyada çok az kaldı, değerleri küresel krize karşın arttı’ deyip yoksulluğundan mı bahsediyor?
Sizlere soruyorum, ey insan varlıkları!
Oysa ne güzel planlarınızı kurmuştunuz değil mi; birçok dost edinecek, bir gününüz bir gününüzü tutmayacaktı. Hem farklı insanlar ile tanışacak, hem de hayatınızın o en mutlu, o en güzel, karbonmonoksit kokan heyecanınızı yaşayacaktınız. Fakat kim bilebilirdi ki tüm bu hayalleriniz bir ‘bilmiyordum, kendimi bile anlayamıyorum, sen haklısın’a kurban gidecek…
Sonra gelin de dövünmeyin, üzülmeyin…
Şimdi içime oturuyor işte…
Soğukkanlı sizler havaların soğumasından çalışamayan beyniniz ile anlamıyor olabilirsiniz fakat buzlar çözüldüğünde her şeyin daha da kötüye gideceği aşikâr…
Ne yapacağını bilememek ise çok daha kötü…
Yazık deyip can çekiştirmeden öldürmek…
En basiti…

Son Günler

FxDev — Sun, 09 Nov 2008 20:16:05 +0000

Günün 30 saate çıkmasını istiyorum!
Zaman artık yetmiyor bana, hayatım boyunca beklediğim mutluluk beni buldu, kabul, fakat her şey her zaman dengede mi olmak zorunda?
Sanki gün çabuk geçmiş gibi erkenden uyuyorum, zaman hiç kalmamış gibi her şeye koşturuyorum…
Hastalık da üstümde şu aralar, envai çeşit meyve yememe karşın burnum sümük musluğu gibi akmakta…
Söz oyunları yok artık, yalın; aynada ne görüyorsam o…
Geçen ölümü de düşündüm ya!
Söylemedi demeyin, kötü bir şeyler olacak, hissediyorum…
Kafayı yememe az kalmış olabilir mi?
Yoksa men-a-pause mu?

I Feel You

FxDev — Sun, 25 May 2008 21:32:18 +0000

Dostluklar da sahteleşince insan artık büsbütün yalnız olduğunun farkına varıyormuş…
Kimsenin kimseye ‘aa hiç öyle olur mu biz hâlâ dostuz’, ‘geçen saçım kırmızıydı görmediniz mi?’, ‘ben artık biriyleyim haberin yok mu?’, ‘babam kalp krizi geçirdi bilmiyor musun?’ gibi laflara, artık karnım iyice doydu, biraz daha kaktırırsanız istifra edeceğim haberiniz olsun…
Sevgili dostlarım(!), eğer size fazlalık geliyorsam, yan cebinize atılan tek kullanımlık prezervatifsem cidden bırakın gideyim. Azıcık gururunuz varsa bunu bir de yüzüme karşı söyleyin…
Cidden küçük bir matematik hesabına girdiğimde şöyle bir sonuç çıkıyor:
Derdini anlatanların sayısı 10 elin parmaklarını geçmekteyken, derdimi dinleyenlerin sayısı sadece bir elin parmaklarını dahi geçmiyor…

‘Sen derdini anlattın da biz geri mi çevirdik?’ diyenleri de duymamakta ısrarcıyım çünkü her dert anlattığım kişi onu çözmeye değil aksine olayı iyice karıştırmaya başlayınca ondan da caydım. Bunu da geçtim, benim beynimi, her nereden güç alıyorlarsa, küçümseyen yaratıklara demek isterim ki, küçülen o beynin içinde sizin yeriniz ihmal edilecek kadar minikleşiyor, haberiniz olsun…
Duygusal çöküşlere değil, açık denizlere yol alıyorum şu aralar. Planlarım kesin, isteyenler dahil olabilir; istemeyene kapının aşınmış tokmağı orada, görüşmek dileğiyle…

Son olarak kendini sosyal ilan eden vatandaşlara ki onlar kendini çok iyi biliyor demek isterim ki; sosyalleşmek; A barına gidip, B içkisini işeyinceye kadar içip, C-D-E kişileri ile kafa göz yarmak değil; hobini ve kültürünü insanlarla paylaşarak mutlu olabilmektir…
Bilmem anlatabildim mi?