FxDev | ße Different Everytime! » sen

M

FxDev — Sat, 04 Apr 2009 00:36:23 +0000

Bir nisan şakası geçiyor hayat bizlere…
‘Değişim şart’ diye bağıranlar işlerine geldiklerinde ‘değişmeme’nin merkezi haline gelebiliyorlar…
Herkes kuşunu öttürdüğü yerde müslüman…
Bahar geldi, her yer çimen kokuyor şu günlerde; üzerlerinde akşamdan kalma sevişilme izleriyle…
Yine de güzel be!
Deniz, güneş orada; ben ise her zaman gelişmekte olan memleketimde yaşamaktan mutluyum…
Erika Miklosa dinleyip ruhumu dinlendiriyorum, soranlara böyle dersiniz sevgili bayan.
Evet, ağzımdan köpükler akarcasına, bir sakıncası mı var?
İçimde tutasım var her şeyi, paylaşmak istemiyorum kimseyle. Senle de!
Herkes ayrıcalıklı olsun istiyor bu hayatta, birileri de başkalarına laf sokarak kendi egosuzluklarını besliyor, doyuma ulaştırmak için çabalıyor ama nafile…
Örnek aldığınız davranışların, ilişkilerin bile dışarıdan görüldüğü gibi olmadığını anlayınca bazı şeyleri anlamlandırma isteği duymamın bir nedeni olduğunu anladım…
Belki de bu hayat dediğimiz yemek tabağı, onu anlamlandırmaya çalışma eğiliminden başka bir şey değildir…
Evet böyle…
Son dönemlerde ortaya çıkan, ‘kendini gizleme’ ezikliğine birçok insan kapılmakta. Öyle sağa sola bakma, sen de onlardan birisin, çünkü bugüne kadar ezik olarak yaşadığın, buna mahkûm olduğun için öyle davranmalı, ‘adını’ dahi söylemekten korkmalısın, çünkü sen busun…
Yüreğini koymadan oynayamıyorsun bazı oyunları…
Bunu fark ettiğin gün ise artık nefes almıyor olacaksın, yazık…
Kızgınım, üzülmüyorum ve son olarak;
Ölmelisin ‘kraliçe’ ölmelisin!

Eski Değerler

FxDev — Thu, 19 Mar 2009 01:07:06 +0000

Neredeydim bir haftadır biliyor musun?
Bilmiyorsun demek…
‘Sana ne’ dünyasındaydım umarsızca; kavgaların, aşkların olmadığı bir yerde…
İlk göz ağrımı bilir misin sen?
Hangi ilk mi, kaç tane olur ki bu ilkler?
Ne mi oldu, uğruyor arada ya da ben ona; ama olsun, mutlu olduğunu bilmek de hoş inan…
Ha evet evet, Şebnem Ferah dinliyordum geçende, biliyorum bir yıl geçti dinlemeyeli ama olsun, bir kaç şarkısını tekrar dinlemek hoş oldu…
Çok yoğunum inan yoksa senle ilgilenmez miyim?..
Bak yine aynı tartışmayı açıyorsun, başta anlaşmıştık seninle; beni anlayacaktın, bana değer verecektin, sevişecektik hani…
Ne! Ben istemiyorum düzeyli ilişki, düzeysiz olsun, kaçık olsun, mantık dışı olsun, anlara sıkışsın…
Evet, halamın da sakalları var ne olmuş!
İki nokta ve klavyemden dökülen notalar…
Bitti daha ne bekliyorsun…

Beynim Durdu

FxDev — Sun, 01 Mar 2009 22:37:34 +0000

Boş kalmayı sevmiyorum…
Ondandır tatillerden zevk almayışım…
Kadınları sevemeyişim…
Sevmiyorum beynimin durmasını…
Hani bir fındık misali, karabiber, turşu bir yerde…

Doğru, neden böyle bir edebi giriş yapma isteği doğdu içimde bilmiyorum…
Okulda verilen anlamsız ödevleri sorgulamayı bile bıraktım. Hiç sevmediğim bölüm başkanına dahi ki hatırlatın bu cümleyi eninde sonunda bir gün yiyeceğim, katlanabiliyorum…
Benim canımı sıkan sabahları erken kalkıp, hiç bir şeye yaramayacak işlerle meşgul olmak…
İnsanlarla sorunum yok, çünkü insanları daha az görmeye başladım. Kafa dinlendiriyorum. Sorun bakalım neden, neden peki?
Ben de size cevap vereyim; yaşamaya değecek insanlar var da ben mi onlarla değilim?
Soruya soruyla cevap vermek, çok ayıp hem de çok. Sizin gibi güzel bir bayana hiç yakışmadı. Tabi ki sizin bir erkek olabileceğinizi de biliyorum fakat bayan olabileceğinizi düşünmek daha da hoşuma gidiyor, belki benim kirli fantezilerim de bunlardır kime ne!
Yarın öleceğini bilsen ne yapardın, bugün yaptığını mı yapardın yoksa bugün yaptıklarını kesinlikle yapmaz mıydın?
Bunun cevabı evet bugün yaptığımı yapardım ise sen mutlu insansın, yok hayır ise üzülme ama sen gelip gidicilerdensin, üzgünüm…
Günlük dozajımı aldıktan sonra uyuyacağım…
Piç kızlar, erken doğanlar, düşük yapanlar. Başka kirli dünyalarda görüşmek üzere…

Kitap Okumam!

FxDev — Fri, 06 Feb 2009 00:20:46 +0000

‘Losing my religion…’ Beni bu günlerde en iyi özetleyen 4 dakika ve 29 saniye… Yalnız kalmayı, insanların çevremde olmasına karşın kendimi yalnız hissetmeyi sevmiyorum… Eski arkadaşlarla sabahlamak çok hoş oluyor… Herkese tavsiye ederim… Günde 12 saat uyuyup popo büyütmek sömestrin anlamı… Evet… Kitap okumayı sevmiyorum, aldığım tüm sayfa bütünleri arasına o büfenin şu emlakçının kağıtları sıkıştırılmış halde sergileniyor… Rafım yok, olmayacak da… İleride olursa belki bir vitrin… Hani deniz kabukları falan… Ne dersin bebek, büyür müsün benimle? Kurabiye canavarın dahi olabilirim… Peki… Bundan böyle daha da konuşmam senle… Hoşçakal…

Yeni Bir Hayat

FxDev — Sat, 24 May 2008 21:22:19 +0000

Bir haftalık süre bugün bitti sonunda…
Gerçekten ruhsal açıdan zorlu geçen bu zaman diliminde, bazı duyguların yerine oturması gerçekten güzeldi…
Hayattı suçladığım, içinde olmak zorunda olduğum manasız yapı; fakat her halükarda güzeldi o da bizlerle beraber…
Şimdi elimde iki kişilik yemek bileti, ben ona, o da bana bakıyor. Benim için sadece küçük, renkli iki kâğıt parçası o, fakat vereceğim kişi için belki de verilebilecek en güzel hediyelerden biri…
Doğru, ben mutlu olamıyorum diye, bunu belki de hak etmiyorum diye, etrafıma bunu yansıtacak halim de yok ya. Zaten içimizdeki bu sinsi kıskançlığımız değil miydi, hani köşede saklıydı. Kimselere değil kendimize söylerdik bunları defalarca, umarsızca; ben mutlu olamıyorsam başkaları da olmasın…
Hayvan oğluydu onlar ve bizdik geriye kalanlar…
Derslerim var çalışmalıyım, her ne kadar çalışmak istemesem de…
Amaçlarım var biliyorum, ulaşamayacağım çoğuna…
Ama olsun be, mutluyuz yalandan da olsa…
Öyle değil mi Burutus dostum?

∑ίrоηείΛ

FxDev — Sat, 17 May 2008 19:31:00 +0000

Gece yarısı, kurukafalı bir adam mezarını kazmaktadır. Ellerinden et parçaları yavaşça dökülmekte, dudakları sinsi bir gülümsemeye sahiptir. Adam çukuruna girer, üstünü kapatır ve toza dönüşür…
Adam hayat hakkında tahminlerinde yanılmamıştır; o, şununladır; bu, söylediği olay yüzünden acı çekmektedir; öbürü, kaçtığı yalanlardan kurtulamamıştır.. Yalnız o, kendi hayatının ne zaman mutlu sona ulaşacağını ya da silik bir noktayla biteceğini tahmin edememektedir. Etrafa olacakları söylemiş ve olaylar oluşmuştur. Seçilmiş kişi midir, hayır; kel midir, evet; merhemi var mıdır, hayır…
Ve bir gün, bir yemek masasında, bir kişi karanlıklar içinden gelerek onun 11 yıl 2 gün 10 dakika sonra öleceğini söylemiştir. O ise bunun deli işi olduğunu düşünmüş, arkadaşına sahte gülücüklü mesajlar yollamaya devam etmiştir…
5 yıl sonra, tam evlenecek kadını bulmuş ve ‘evet’ sözcüğünü olağan gücüyle haykıracakken düğün hediyeleri arasında bir not ölümüne 6 yıl 1 ay kaldığını söylemiştir. O ara onu görmezlikten gelse de, evliliğinin 1 yılında aldığı yüzlerce not onu, bunun gerçek olduğuna inandırır…
Evliliğini, amacını, umursadıklarını, ailesini çevresinden yok eder…
Son 10 gününü küçük bir odada sağa sola notlar yazarak, kendisini unutulma korkusuna kaptırır. Sevdiklerinin zihninde ve sözcüklerinde değil, minik kağıt parçalarında bulur çareyi…
Beklenen gün ve beklenen onca dakikadan sonra yorulan kalbi onun için son görevini tek bir çırpınışla yerine getirir ve bir daha ısınmamak adına soğur…
Mantarların saldırısına uğrayan vücudu 3 gün sonra ayağa kalkar, kararmış göz ve nefret dolu bir gülücüğün olduğu maskesini suratına takıp, sırtına çürük bedenini de alarak…
Kendi sonsuzluğuna, umutsuzca…
Gülümser…

Re-Back

FxDev — Sat, 05 Apr 2008 20:46:00 +0000

Zaman böyle adım adım ölüme yaklaştırırken bizi, sürprizlerini de saklamıyor değildi…
Bir buçuk sene önceydi, sevmiştim, sevgime karşılık bulamamıştım, alıp başımı gitmiş, büyük bir süre onu görmemezlikten gelmiş, ‘hayaletim oldu’ demiş, haksız olduğumu bile bile onun yanlışlarını yaratmış, arkadaşlık ikilemleri oluşturmuştum kafamdan…
Kalbimin koğuşlarını mantığım doldurmadan önceki son aşkımdı o, sonra kör bir düşman, şimdi ise yanında zaman geçirmekten hoşlandığım arkadaşım…
Zaman her şeyi unutmak için kullanılacak yegâne ilaçmış sanırım. Bazen iki kişinin arasındaki kötü olayları, bazen de bazılarının suratını silebiliyormuş…
Dün tavla oynadık onunla, geçen hafta yardıma ihtiyacı olduğunda ilk yanında olan bendim ve tüm iyi niyetlerini topladım…
Son elde 2-2 kaldık, devam edeceğiz dedik fakat şunu bilmelisin ki bu oyunun galibi başından beri sendin, teşekkürler…

Sen, ben, o, herkes aynı hikâyede
Başı ve sonu aynı gerisi farklı…
Bir yerden tutunduysak hayata boşa geçirmemeli, bırakmamalı…

Sadece sana…

Kavun

FxDev — Tue, 19 Feb 2008 20:09:00 +0000

Bu saçmalamama bir giriş uydurmak istemiyorum…
Hayattaki seçimlerimiz bazen o kadar önemli oluyor ki buna hayatın kendi bile inanamıyor…
Küçük bir örnek; bir manav var ve bu manav kavun satıyor. Herkes o kadar övmüş ki bu kavunları gidip bakmadan edemiyorsunuz. Yanınızdaki bir kaç dostunuzun da önerileriyle bir kavun kestiriyorsunuz gözünüze. Elinize alıyorsunuz, ağırlığı iyi; kokluyorsunuz, hoşunuza gidiyor; görünüşüne bakıyorsunuz, harika; son olarak olgunlaşmış diye bakıp onu satın alıyorsunuz. Evinize gelirken ona bir şey olmasın diye sarıp sarmalıyorsunuz, çamur olmasın diye yere koymuyorsunuz kısacası gözünüzün içi gibi bakıyorsunuz…
Eve geliyorsunuz, bir güzel yıkayıp kuruluyorsunuz onu. Her yanı ince bir kavun kokusu kaplıyor, çekiyorsunuz iliklerinize kadar…
Ve beklenen an geliyor sonunda, bıçağı elinize alıyorsunuz, zarar gelmesin diye ince eleyip sık dokuyarak uygun bir zamanda bıçağı saplıyorsunuz. Etrafında dolaştırdıktan sonra ikiye ayırıyorsunuz onu ve şoke oluyorsunuz. Kavun, kavun çıkmıyor, hatta o bir kavun bile değil, bir kabak. Daha içi tatlılaşmamış, güneşte yeteri kadar pişmemiş ve onu büyük bir hayal kırıklığıyla çöpe atıyorsunuz…
Evin diğer odalarında hala onun kokusu dururken aklınıza bir soru takılıyor; acaba yenecek bir yeri var mıydı yoksa biraz daha bekleseydim olgunlaşır mıydı, belki de çürürdü…
‘Ne bu şimdi bize karpuz, kavun tarifi mi veriyorsun?’ diyeceksiniz; hayır vermiyorum, sadece hayatımın ne kadar çok ‘manavdan kavun seçmeye’ benzediğini vurgulamaya çalışıyorum…

Fate, in health and virtue is against me…
So at this hour without delay pluck the vibrating strings;
Since fate strikes down the strong man, everyone weep with me!

Yalnızlığımla Volta Atmak

FxDev — Sun, 08 Jul 2007 13:09:00 +0000

Sanki bir hapishanede yaşıyordum. Duvarlarım tel örgülerle çevrili, gardiyanların gözleri her zaman üzerimde; kaldığım odada duvar boyaları dökük, yatağım üzerinde sıçanların gezdiği soğuk yer. Arkadaşlarım ise ara sıra klozetten çıkıp benimle konuşmaya gelen hamam böcekleri…
Ona rağmen umudum vardı, “Orada, işte orada güzel günler beni bekliyor.” diyordum. Bu hapisten her çıktığımda sahip olduğum güzelliklerle yetinmeyip başkalarının yaptıkları altında eziliyordum. Dayanmaya çalışıyordum fakat her seferinde kendimi kandırıyordum…

İşte bu çıkmazlarla uğraşırken, tam yenilmek üzereyken bir el uzandı, ayağa kaldırdı beni. Sırtımdaki tozları silkti. Gözlerime baktı ve bana gerekli olan direnci sağladı. Tıpkı annemin yıllar önce beni ilk kez eline aldığında baktığı gibi…

Home Sweet Home

FxDev — Fri, 06 Jul 2007 22:19:00 +0000

İnsanın yuvası gibi yok. Bugün bunu tekrar tekrar anladım. Ayrıca dışarıda okumanın zorluğunu, hayat mücadelesini gördüm. Sonuçta bu hayatta tek olmadığım için çok şanslıyım. Çünkü benim ailem, dostlarım ve sevdiklerim her zaman yanımda, her zaman destekçim…
Bunun beni yozlaştırdığını düşünmediğim anlar olmadı değil; fakat ben üzerime düşen görevimi yerine getirdiğim için vicdani olarak çok rahatım…
İnsanların, sevgilerin, aşkların bile farklı olduğu bu yerde sizleri şimdiden çok özlüyorum. Eve geldiğimde gözlerim sizlere duyduğum saygıyı fazlasıyla gösterecektir…
Hayat bu görüp yaşamadan bir şey öğrenilmiyormuş, herşey kitaplarda yazmıyormuş…
Kaldı 12 gün, beni bekle Smyrna…