Yaşadığım ülkenin kalbiymiş, bilmem kaç milyonun yaşadığı beton yığınıymış…
Akşamın karanlığını bastırırken güneş, vardım bu büyük şehre. Kendisi bir numaralı hırsız, ümitsizlik kaynağı ve benzerleriydi benim için. Lakin bu düşmanla er ya da geç tanışacaktım ve o gün bugündü…
Yıllar önce saçma nedenlerden umutlarımı, ondan bir zaman sonra da sevgimi kaptırmıştım ona. Bu, bir o kadar uzak ve hayatımı bu kadar etkileyen lanet dolu kenti tanıyacaktım her karışıyla…

Devamını okuyun…

İçime öyle sinmiş ki bu şehir, ondan bir türlü ayrılmak istemiyorum. İkimizde seviyoruz birbirimizi anılarımızla, körfezimizle, günbatımımız, aşklarımızla…
Helalleşmek geldi içimden, ‘gidip de dönmemek gelip de görmemek var’…
Hakkını helal et kadim dostum İzmir…
Ah beni beni, vah beni beni…
Nerelere gideyim, nasıl edeyim…
Al beni beni, sar beni beni…
Saramazsan eğer körfeze bırak…
Gurup ile söneyim…