İnsanın düşünen bir varlık olduğu kesin, az olsa da düşünenlerimiz var aramızda.
Bu yazı onlaradır…

Sınav döneminin ağır ezberletici temposu altında beynimi az çalıştırdığımı, kendimi maddesel dünyaya verdiğimi düşündüm. Derken geçende televizyonun iyi kullanılırsa aslında düşünmede oldukça etkin bir rol oynayabileceğini keşfettim. Habertürk kanalında ‘Sansürsüz’ adlı program gözüme çarptı, aslında bu program oldukça iyiydi ama malum okul dönemi televizyondan uzak kalıyor insan. Tartışılan konu da oldukça ilgi çekiciydi; evrim teorisi.
Normalde olsa böyle tartışma programlarını seyretmem ama konu evrim ve Türk İnsanı olunca ne çıkacağını bilemezsiniz. Programı izlemeye koyuldum, oldukça iyi hazırlandığı belli; tez, antitez ve sentez bölümü vardı.

Program Freud’un çok seveceğim şu sözüyle başladı: “Din insanın patolojik kısımlarını gerektiği zaman törpülemesi gereken bir mekanizmadır.”.

Hayatımın ilginç anları say say bitmiyor bunu tekrar anlamış bulunmaktayım. Bazen yalnız sokaklarda yürürken geçmişte yaptığım onca aptal şeye bakıp da gülmemek elde bile değil. O kadar ki bazen durup, gülüp, tekrar yürüyorum. Görenler bu deli diyordur o da ayrı…
Ayrıca herkes soruyordu ‘kim bunlar, kim bunlar’ diye, işte onlar şu yanda gördüğünüz gruptu…

İradelerini sağlamak için bir ay boyunca kendilerine işkence eden insanlar görüyorum…
Bir tanrının lokmaları saydığını ve insanları yarattığı onca şeyden mahrum bırakışını ibretle seyrediyorum…
Sabah elinde torba pardon çuval taşıyan çocukların saldırısıyla uyanmak çok garip bir duygu, cadılar bayramını anımsattı bana, bir balkabağımız eksik sanıyordum ki aynaya bakınca onun da tamam olduğunu anladım…

O’nu özledim bir kez daha, ne kadar ihtiyacım olduğunu anladım…
O’na karşı o kadar büyük bir sevgi ve saygı besliyorum ki içimde… Onunla tanışana, azıcık da olsa görene her şeyi geçtim yurt gezisi sırasındaki trene el sallayana o kadar gıpta ile bakıyorum ki…
Sonda söyleyeceğimi başta söylüyorum, özledim…

Yıl 2007, yazın kavurucu sıcaklarının altında, sabahın erken saatlerinde sokaklarda gezen bir minibüs, tepesinde hoparlörleriyle bir aşağı bir yukarı giderek uykumu bölüyor. Televizyonlarda kaynana programlarını aratmayacak siyaset gündemi, forumu, masası…
İlk askerlik çağrım, ilk oy kâğıdım muhtarlığa gelmiş. Her şeyin, bir yönde ilklerin yaşanacağı bir sene. Siyaset; daha önce uğrunda ölünen, dostlukların, arkadaşlıkların sonunu getiren insan icadı…
Ve o gün; tuvalet kâğıdı uzunluğunda, içinde çeşitli börtü böcek ve binimum eşyanın simgeleştirilip,

Biz aptallar sürüsünü hiç bir emek sarf etmeden hipnotize eden varlıklara soruyorum, neden böylesiniz, neden bizleri böyle görüyorsunuz?
Hepimiz böyle değiliz kabul ediyorum fakat nerede kaldı sizin seçiciliğiniz; hani en duygusalını, en yaramazını, en kurnazını, en adamını bulmaktı mesele; bu muydu peki tercihiniz, gösteriş, tarz, hiçlik ve piçlik! Merak etmeyin hiç bir zaman onlar gibi olmayacağım. Ben, benim çünkü, bunu böyle kafanıza sokmanız gerekecek, alışın…
Yazık…

Oh be!
İnsanın kendi başına ayakta kalabilmesi ne kadar güzel bir şeymiş. Kendim için yaşıyorum anasını satayım, o kişinin hatrı, bu kişinin duyguları, öbürünün rahatı için değil…
‘Kendini ne kadar açabilirsen karşındaki seni o kadar tanır’ dedi bir arkadaşım, ne de doğruymuş meğer. Haha, sildiklerim var ya şimdi işte onlar bu sözün kurbanı ama biliyorlar mı hayır! Onlar hâlâ zombi gibi ortalıkta gezip yalnız olmadıklarını sanıyorlar. Bırak insanlar böyle yosun gibi mutlu, sanane, banane!

Oh god, you’re so forgiver sometimes but people are craziest things ever in this universe you know. They kiss lips with their mouths, lick their sexual organs with their mouths, sex with their mouths and yes they eat foods and drink vine with their mouths…
What a god damn world you created!

Whatever, goodbye Milky Way, misses me ok?

Bugün herkese o kadar çok gıcıklık yapasım var ki…
Herkesin msn iletisinde bir çöküş, bir yakarış, bir sitem, bir hayıflanma; sanki daha önce hiç dert değildi de bugün dert oldu bunların hepsi. Bir de sırf bugünü sevgilileriyle geçirenler yok mu, var. Onların da X♥Y şeklindeki gösterişlerini esefle kınıyor, elimden geldiğince gıcık olmaya çalışıyorum…
Yalnızız sonucunda, alnımızın yazısı belki ama bu hayatın en kötü şartlarından biri değil ki…
Tamam, bizim de kalbimiz yanmış olabilir, hâlâ onun düşüncesiyle kavruluyor, bu yüzden uykularımız kaçıyor olabilir. Herkes beraberken ben ayrı da olabilirim, e ne yapayım yani öleyim mi?
(Ölmekten beter olduğumu söylemiyorum tabi…)
Sonuçta özel geçmesi gereken bir gün 14 Şubat. Sevginin bu kadar açık saçık değil aksine bir ibadet gibi gizli ve iki kişinin özelinde yaşanmasını tercih edenlerdenim…
“Sen ne anlarsın ki?” diyeceksiniz, bir gün ne kadar anladığımı ‘o’ bilecek, siz canınızı sıkmayın…