Zaman belki her şeyin çözümü olabilir ama sadece beyin hücrelerimizi eskitmekten başka bir şey yapmaz emin olun…
Bugün öğrendim, gerçekten!
Olanları unutmak değil, üstüne gitmek gerekiyormuş, inanın!
Koca bir aptal size bu dersi verebiliyorsa siz neler yapabilirsiniz bir hayal edin…
Şimdi zamanın beni götürmesini beklemiyorum, o da beni beklemiyor, zamansız kalıyorum…
İş, hayat, insanlar derken ömrünüzü çürüteceksiniz; pilot bölümlük hayatları bir kenarı itip, cesurca tekrar yaşamayacakmışçasına küfretmek herkese, merhaba demek, sevmek. Öncesinde kuralların çetin duvarlarını yıkmak biraz… Devamını okuyun…

Sabah kalkışlarının iğrençliği üzerimde her gün, bilirsin yağlı saçlarla uyanmak, gözlerinin altının şiş olması, ufak bir tıkırtının bile kulakları sağır etmesi…
Geçirilen iyi/kötü bir günün kalıntıları olan dökük saçların, ayak altlarına yapışıp kalması, acele ile üstlerine çorap giymek. Pislik değil, aykırılık hiç değil; zamansızlık belki…
Düşlerimde yapamadıklarım, geçmişin derin kuyularında kavrulup sunuluyor önümüze; tüm keşkeleri alıp aklınızın en ücra noktalarına eriştiriyor suda yürüyen kertenkele misali…
Devamını okuyun…

Ve internet yeniden doğar…
‘Hey bebek beni özledin mi’ tabiriyle özentime başlamak isterdim fakat boşverin siz bunları, hayata takılın en kulplu tarafından…
Görüyorum ki 15 gün boyunca insan hayatında kısacık bir dönem, ufacık bir anmış. Geri kalanını düşünemiyorum bile, çok bir şey görmeden yaşayacağımdan korkuyorum hepsi bu. Ölümsüz olmayı ister miydim, orası da meçhul…
Anlatıp duruyordum, gerçi ne kadar ‘takıldığım’ merak konusu da, hayat uzun, engebeli, dikkat ve sabır gerektiren bir yoldur diye. Bazılarını görüyordum, kendilerini mutlu mesut o yolu koştuklarını sanıyorlardı, hem de kendilerini mükemmel bir şekilde kandırarak. Eee bu kadar hızlı yaşanınca yaşanmamışlıklar yoldaki uçuşan sivrisineklerin suratınıza yapışmasına da alınmamasınız değil mi? Devamını okuyun…

Söylenecek söz yok…
Mutluyum, sadece mutlu…

Bugün toplandı haykıran sesler, sansürlenmemiş dudaklar. Statünün buram buram koktuğu bir mekana isyan çekip, attılar kendilerini deniz kokulu kordon boyuna. Yürüdüler bazen yavaş bazen hızlı. El ele tutuşanlar vardı, tabi ki tutuşamayanlar da. Beklediler, bir eriklere, bir güler yüzlere baktılar. İçlerindeki sıcak havadan değil, yeni oluşan arkadaşlıktandı elbet…
Uzun bir yoldu gidilen, dökülenler oldu yarısında, tekrar kalkıp geri gelenler…
Oturdular çimlere delicisine, ∏xRxR ile dairelerini oluşturup, konuştular birbirlerince, bir ondan, bir bundan…
Günün sonunda kaldı bir avuç insan, dünyaya bağlı olmayan bir masadan, kalplere bağlandılar wirelessla…
Sonra mı; güler bir yüz, mutlu bir gün…

TBY İzmir buluşmasına katılan herkese teşekkürler…