Evet, Full Metal Alchemist’ten…
Dediği gibi bu hayatta hiç bir şey eşit değerler üzerine yükselmiyor…
Ya çok bilmiş olacaksın ya da aptal rolünü iyi oynayacaksın yoksa ne yaranırsın ne de insan olursun bu memlekette…
Ortamın istediği yönde ‘ortacı’ davranacak, işine gelmediğinde ‘kaypaklığını’ da yapacaksın. İşte o zaman tadından yenmez, zevk üstüne zevk alırsın…

Neler oluyor anasını satayım…
Karıştı, bulanıklaştı her yer; görünmüyor hiç bir şey, olacaklar oluyor, olmayacaklar oluyor, hapse mi giriyorum!
‘Besle kargayı oysun gözünü’ oyununa kurban giden bendeniz, bu hayatın ne kadar da boktan bir boşluk olduğunu öğrenirken, uzaklardan gelen mesaj çokluğu ise aslında azımsanmayacak derecede kara gün dostumun varlığını ortaya seriyor…

Biz aptallar sürüsünü hiç bir emek sarf etmeden hipnotize eden varlıklara soruyorum, neden böylesiniz, neden bizleri böyle görüyorsunuz?
Hepimiz böyle değiliz kabul ediyorum fakat nerede kaldı sizin seçiciliğiniz; hani en duygusalını, en yaramazını, en kurnazını, en adamını bulmaktı mesele; bu muydu peki tercihiniz, gösteriş, tarz, hiçlik ve piçlik! Merak etmeyin hiç bir zaman onlar gibi olmayacağım. Ben, benim çünkü, bunu böyle kafanıza sokmanız gerekecek, alışın…
Yazık…

Anlatacak bir şeyi yoktu…
Kaçamak öpüşen bir kaç sevgilinin yanında arka fondu o…
Figüran…
Alışveriş merkezlerinde çocuklar onlar için gelen bayrama hazırlanıyorlardı…
Işıklar, ağaçlar, ufak tefek oyuncaklar…
Ağızlarından duman çıkan insanlar vardı…
Geçerken yanlarından, kulaklığından binlerce nota dökülüyordu…
Her şey farklıydı o gün, bir kızla bile tanışmıştı…
Hoştu da, telefonunu bile aldı…
Hayatının en mutlu günüydü…

Şimdi kanlı kurşuna donuk gözlerle bakarken…
Yazıyordu arkasında telefon numarası yazılı kağıdın;
‘Bu gün çok güzeldi, fakat bitti.’
Bitti…