Hayatımın ilginç anları say say bitmiyor bunu tekrar anlamış bulunmaktayım. Bazen yalnız sokaklarda yürürken geçmişte yaptığım onca aptal şeye bakıp da gülmemek elde bile değil. O kadar ki bazen durup, gülüp, tekrar yürüyorum. Görenler bu deli diyordur o da ayrı…
Ayrıca herkes soruyordu ‘kim bunlar, kim bunlar’ diye, işte onlar şu yanda gördüğünüz gruptu…

Orada oturuyordu. Karşımdaydı…
Tren almış başını giderken teker teker herkese bakmış, saçlarının şeklini sevdiğim kişinin yanına oturmuştum…
Kulaklığımla her ne kadar uzaylı gibi gözüksem de ayak ritmime onun da ritim katması hoşuma gidiyordu. Bazen camdan ona bakıyordum her ne kadar terbiyesizlik yaptığımı bilsem de. O kadar heyecanlıydı ki hayatımda hiç bu kadar güzel ayıp işlediğimi hatırlamıyorum.

Zorları oynuyorum bu günlerde, ilk bahar bozuyor beni, eriyen vücudumdaki açıkları meydana çıkarıyor ve orama burama sıkıştırdığım ot parçaları beni içten içe çürütüyor…
Bıktım!
Aşksız bir kalbi sırtlayabiliyorum, bunu defalarca yaptım; fakat şu an içinde sevgi kırıntıları varken bile neden bu kadar zor geliyor bu öküzün boynuzundaki dünya?
Biliyorum aslında, herkes yaşamak için yukarıları tercih ederken ben dipleri seçiyorum, makatta sıçılmayı bekliyorum…
Evet, itiraf edin hadi bir çoklarınız için böyleyim, bir tuvalet kağıdında kalan, bakılmaksızın sidikli suya atılan yegane ben…
Neden böyle yapıyorsunuz bilmiyorum, hep kendime bakıyordum hatalarımı bulmak için lakin bakılacak yerim de kalmadı artık. Sizler için nefes almam dahi gözünüze batmaya başladı…
Haklısınız, zamanı gelince siliyorum hepinizi beynimin ücra köşelerinden, ama olmadık yerde ‘bana şu lazım, benim şuyum bozuldu, moralim bozuk, kıçım ağrıyor, annem peygamber oldu, dedem laman yaptırdı, gözümün hemen altında koca ben çıktı..’ diye mesaj atınca ve cevaplamayınca bozulmak da ne oluyor?
Bazen piyon sandım kendimi, bazen dü bara geldim zarlar atıldığında, ama özledim onları; yalın aşkları, gerçek dostlukları, açık sözleri…
Ve belirtmek isterim, bende canlı kanlıyım, tahtadan yapılmadım…

Kaç gündür başımı toplayıp da bir kaç şey çizemiyorum. Mastürbasyon sonrası gibiyim aynı; bıkmış, kirli, yalanlı ve yanlış…
Hayatımda garip anlar yok değil; tanımadığım insanlar, hiç beklemediğim anlarda karşıma çıkıp beni mutlu ediyorlar, eh insan mutluyken aklına mukayyet olup bir şeyler dökemiyor ki, içinde tutuyor her şeyi. Onun içindir ki sevmiyorum kelimelerimi, el sallamalarımı, aşklarımı şu sıralar…
Bir kız var uzaklarda, kalbi çok ama çok temiz, tam benim aradığım gibi, biliyorum orada bekliyor beni. Tam huyuma denk, öyle her istediğimi kolay kolay vermeyen ama ümidimin kesildiği o küçücük anda beni sarıp sarmalayan. Evet, var böyle birisi, bir gün buluşmayı ümit ediyorum, görüşeceğiz küçük hanım…
Zeytin gibi hissediyorum kendimi, bir dönem verimli, bir dönem verimsiz. Yağımın tadı acı, köklenemeyen küçük bir fidan, rüzgârdan eğrileşen büyük bir bel…
Siyah beyaz kadınlar görüyorum rüyalarımda bazen, hepsi ellerinde telliler, çalıp oynuyorlar ve büyük etekleriyle bana doğru geliyorlar, korkuyorum, ne yapmalıyım?
Hayatı küçük anlara sıkıştırıyorum artık, bugün mutlu muyum, evet. O zaman be birader, neyi neden sorun yapayım?
Yaşıyoruz nasılsa düşe kalka…

Yaktım gemilerimi dönüş yok artık geri…
Tak etti canıma bu maskeli balo…
Bu maskeli balo ve onun sahte yüzleri…