Chronicles of Phokaia

FxDev — Tue, 18 Aug 2009 13:55:46 +0000

Her sene kendi geleneğim haline gelen rock festivali tatilimde bu sene kendimi eski adı Zeytinli Rock Fest, yeni adı ise Foça Rock Tatili olan organizasyonda buldum. Bu sene festivalin İzmir sınırları içinde olması benim için ayrıca hoştu ve biletlerin Biletix’e düştüğü ilk gün ucuza aldığım biletimle sıcak bir 13 Ağustos öğleninde Foça’daydım. Minibüste sırtıma çarpan klimadan olsa gerek kendimi attığım ilk yer tuvalet oldu.
Daha sonra festival alanına doğru ilerlemeye başladım. Eski Foça’nın çok güzel, minik çarşısından geçerken ayak üstü içtiğim mercimek çorbasının tadı da unutulmazlar arasında yer alacaktı. İki kilometrelik bir yürüyüşten sonra kolumuza o senenin bilekliklerini geçirdik. Kamp alanına geldiğimizde ise POEM organizatörlerine etmediğim küfür kalmamıştı. Alan tamamen eğimli, taşlık, ot, çöp ne ararsanız vardı. Tam bir saatlik çadır yeri arayışımızdan sonra 10 derece eğimli, altımızda kaya olan bir yere çadırımızı kurduk. Daha sonra konserlerin verileceği ana sahneye doğru ilerledik, geçen senelere nazaran bu sene yerleşim bu birim için oldukça güzeldi, tuvaletlerin bedava olması da ayrıca hoştu. Yine Zeytinli’deki gibi özenti gençliğin bu festivale daha az gelmiş olması hoşuma gitti, ona da İzmir farkı demekten başka bir şey bulamıyorum. Foça sokaklarının ve üç gün tadından vazgeçmeyeceğim balık ekmekten sonra ilk konseri izlemeye koyulduk.
İlk gün ‘Head Bang Day’ idi ve ilk çıkan grup Metoboy‘du. Ben yürüyüşteyken sonunu dinleme fırsatı bulsam da tam bir eleştiri için bu yeterli değildi. Neyse ki orada olan güvenilir arkadaşlardan aldığım yorumlarda grubun tahmin ettiğim gibi vasat olduğu gerçeği ortaya çıktı.
Daha sonra sahneye çıkan ise Black Tooth idi. Her zaman en iyisini dinletmeye çalıştığım kulaklarıma, bu zulmü yaşattığım için özür diliyorum. Grup aynı şuna benziyordu; gitarist, baterist bilmem ne eşliğinde büyük bir yağ tenekesinin içine çakıl taşlarını koymuş ve sallıyorlarmış gibiydiler. Solist(!) kişinin ‘beni s.ktiniz’, ‘.mıma kodunuz’ şeklinde ithamları da aynen doğrudur, bıraksalar erkek falan demeyecek orada işini görecektim!
Bu çileyi atlattıktan sonra sahneye Çilekeş çıktı. Başından beri 3. nesil rock akımına karşı olduğum için bu grubun 2 şarkısını dinleyebildim. Bana oldukça vasat gelen grubun sevenlerine ise diyecek bir şeyim yok tabi ki.
Yemek ve bira yedeklerimizi sağlarken sahneye Epica çıktı. Dört adamın ortasında bir kadın, 4+1 yapmışlar anlayacağınız. Bu şekilde gothic takılan gruplardan açıkçası nefret ediyorum, hala niye kadın o ipeksi sesiyle bizleri büyülerken arkadan adamın birinin hödödö hödödö girişini anlamış değilim. Bu şekilde konseri dinlediğinizde ‘n’olur geçsin’ diye tanrıya yakarmamak elde değil tabi ki.
Festival alanında satıcı olarak çalışan Ayça ile ‘kaynana’ muhabbeti yaşadıktan sonra Pentagram sahnedeydi. Grup yılların sahne tecrübesini yeniden bizlere yansıttı, tek eksikleri Metin Türkcan’nın soloların içine etmesiydi. Tamam, bir insan yorumumu katacağım diyebilir fakat bu vah pedalının sorunu olmaması gerekir, eskiden sempatik bulduğum bu adamı şu an gerçekten itici buluyorum. Pentagram bölümünü kapatmadan önce, artık yeni albümün çıkmasını istiyoruz!
Derken sıra günün bombasına gelmişti. Lordi sahne alacaktı ama ne nazlı grupmuş efendim kendileri, bir saat, iki saat; derken sahneye atılan pet şişelerden, taşlardan olsa gerek grup çıktı. Gerçekten ilginç ve seyredilmesi gereken bir grup, giysilerine gerçekten iyi çalışılmış, ayrıca her şarkı sonrasında yapılan tiyatral etkinlik de ayrı bir hoştu.
Bu konser bittikten sonra sırtıma taşların teker teker batacağı çadırıma yol alıp çadıra geldiğimizde bir hayvan’ın çadırın üstüne düşüp, kısmen çadırı kırmasına sinir oldum. Neyse ki çadır ayaktaydı da ikinci gün gözlerimi açabildim. Saçlarımın taş gibi olmasına karşın günü yine mercimek çorbası, balık ekmek ikilisiyle bitirip konser alanına doğru yol aldım. İlk üç grubu dinlemeyip, kendimi ana sahnenin hemen önündeki yamaca konumlandırdım.
Sırada Karapaks grubu vardı, yalnız o ne bir adam ‘yiiiiaaaeeeeeeeğğğ’ diye bağırıp sahneye atladı. Çıkan Hayko idi. Gittiğim iki festivalde de izleme fırsatı bulduğum bu enteresan adamı bu konserde de dinlemek oldukça hoştu. Güzel bir süpriz olmuştu benim için.
Derken sahneye, uzun süredir sessizliğini koruyan Ogün Sanlısoy çıktı. Ogün’ün özellikle eski arkadaşları olan Pentagram, Şebnem Ferah vb. ile kavgalı olduğu biliniyor. Bu yüzden gitarist olarak Metin Türkcan yerine başka bir elemanı seyretmek, bence daha hoştu. Fakat Ogün’ün 3 yıl önceki numaralarını bu konserde de yapması kendini geliştirmesi gerçeğini ortaya koydu.
Sonunda sahneye Duman çıkmıştı. Ben bu ayyaş adamların neden bu kadar seyirci topladığını hâlâ anlamış değilim. Sahneye her türlü otu, boku çekip çıktıklarını bilmeyen yok. Söyledikleri şarkılar da ahım şahım değil, bence. Bana yorgunlukla zulm gibi gelen bu konseri atlattığım için kendimi gerçekten şanslı hissediyorum.
Gecenin sonunda yine taş yatağa dönmek beni her zaman garip düşüncelere soksa da elden gelen bir şeyin olmadığı bilinince paşa paşa yatmaktan başka çare kalmıyor festivallerde. Gidecek olanların kulaklarına küpe olsun.
Ve merakla beklediğim 3. gün gelmişti. Açıkçası ben bu festivale bugün için gelmiştim.
İlk grup olarak Baba Zula‘yı dinledim. Gerçekten enteresan, Türk mitolojisinden alıntılar, hikayeleştirmeler yapan ve elbet dansözüyle kesinlikle izlenmesi gereken eğlenceli bir grup. Bu günün güzel olacağı şimdiden belliydi.
Derken bu sene çokça dinlediğim ve merak ettiğim Yasemin Mori sahnedeydi. Uzaktan seyretmek istemedim ve sokulabildiğim kadar ön saflara ilerledim. Biraz şiddetli rüzgarın azizliğine uğrasa da bu ilginç bayan beni oldukça eğlendirdi. Buradan herkese sesleniyorum, böyle çatlak bir kız varsa hemen evleneceğim.
Keyfim tam yerindeyken sahneye Kurban çıkmıştı. Gerçekten eğlenceli olduklarını duymuştum ama bu kadar da olacaklarını düşünmemiştim. İlk defa onları seyrediyordum ama festivalde en çok eğlendiğim grup olmayı başardılar. Yeni albümün de müjdesini verirlerken, bir şarkı da oradan okudular.
Festivalin son dinlediğim grubu ise Mor ve Ötesi oldu. Yine assolist gecikmesini bizlere yaşatan grup, artık ezbere bildiğimiz tüm şarkılarını okudu. Buradan Metin Türkcan’a da seslenmek isterim, Mor ve Ötesi grubunun gitaristi Kerem Özyeğen’i örnek alsın, şarkıları sanki albümden dinliyormuşum gibi hissettiriyor çünkü. Kendi yorumunda bile soloları tane tane ve güzel.
Derken festival benim için bitiyordu, gece çıkan fırtına da çadırda durmak imkansızdı ve maalesef geceyi bize haram etti. Düzensiz çadır alanı ve çıkan fırtına da POEM’e bol bol küfür etmeme neden olan sebepler arasındaydı.
Seneye yine aynı festivalde görüşmek üzere.

{lang: 'tr'}

FxDev | ße Different Everytime! » gruplar

Chronicles of Phokaia