Günün 30 saate çıkmasını istiyorum!
Zaman artık yetmiyor bana, hayatım boyunca beklediğim mutluluk beni buldu, kabul, fakat her şey her zaman dengede mi olmak zorunda?
Sanki gün çabuk geçmiş gibi erkenden uyuyorum, zaman hiç kalmamış gibi her şeye koşturuyorum…
Hastalık da üstümde şu aralar, envai çeşit meyve yememe karşın burnum sümük musluğu gibi akmakta…
Söz oyunları yok artık, yalın; aynada ne görüyorsam o…
Geçen ölümü de düşündüm ya!
Söylemedi demeyin, kötü bir şeyler olacak, hissediyorum…
Kafayı yememe az kalmış olabilir mi?
Yoksa men-a-pause mu?

Hayatımın ilginç anları say say bitmiyor bunu tekrar anlamış bulunmaktayım. Bazen yalnız sokaklarda yürürken geçmişte yaptığım onca aptal şeye bakıp da gülmemek elde bile değil. O kadar ki bazen durup, gülüp, tekrar yürüyorum. Görenler bu deli diyordur o da ayrı…
Ayrıca herkes soruyordu ‘kim bunlar, kim bunlar’ diye, işte onlar şu yanda gördüğünüz gruptu…
Devamını okuyun…

Garibim, ilginç, yaşanması kolay olmayan, yalnız insan…
Ben…
Kendime ters düşen işler peşinde hissediyorum kendimi, düşler ve gerçekler dünyasını ayıran büyük duvarın üstünde dans etmek gibi. Biri pembe, olmasını istediğiniz hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, arnavut kaldırımlı bir sokakta, etrafında sinekler uçuşan bir lambanın altında dans etmektesiniz; diğeri ise gri, alacalı, etrafınızdakilerin istediği bir hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, ellerinizde siyah şemsiyelerinizle alışveriş poşetleri işten gelmektesiniz, son dansınızı evliliğinizde etmiş, toplumdan kopamayan küçük bir insansınız, ruhu yalnız ve sıradan…
Benim ‘kraliçe’ ruhlu insanlara ihtiyacım var. Bir kelimesinde tüm anlatmak istediğini anlayabileceğim, kendine özgün ve özü kimse tarafından kirletilemeyecek. Bir sorun, hayal diyarından bu dünyaya yanlışlıkla düşmüş çok az insancık var. Şans ve şansızlık, gerçekleri yaşamak zorunda mıyım? Devamını okuyun…

Bazı şeylerin beklenmedik zamanlarda olması kadar doğalı, güzeli, mükemmeli var mı şu dünyada?
Paragraf başına hiç böyle mi başlanır diye sormayın, çünkü bir haftadır kural tanımaz şekilde ortalarda geziyorum…
Ve evet hâlâ mutluyum…
Red
Ufak bir odadaydım, yanımda iki kişi daha vardı fakat yüzlerini tam olarak göremiyordum. Önce içeriye ailelerimiz girdi, sonra önlükleri kanlı doktor kılıklı adamlar. Devamını okuyun…

Ucuz etin yahnisi yavan olur derler. Gerçekten tam yerinde bir tespit…
4 günlük tatil planlarım varken aklımda, kamp denilen alana itinden kopuğuna, emosundan kırosuna herkesin toplandığını görünce tiksintiyle birlikte içimi bir soğukluk kapladı. Ve işte o nokta idi tatilimi sonlandıran…
İlk gecenin sonunda, bana eskiden aptalca gelen şu sözcükler ise beni psikopata bağladı; ‘ve sarışınlar boktur!’… Devamını okuyun…

‘Hayatımda acı tatlı onca an yaşamışım ki anlat anlat bitiremiyorum’ demek isterdim lakin bir çoğunu hatırlayamıyorum. Lise hayatım yok gibi sanki, sanırım unutmak istediğimi unutuvermekte üstüme yok. İlkokul arkadaşlarımın bazılarının yüzünü görsem hatırlamam. Sahi ne gamsız adamım ben be!
Aşağıdan devam ediyoruz, tekrar söylüyorum ‘kim bunlar’ diye sormak yok çünkü onlar güzel bir müzik grubuydu…

Sen Nesin Vol. XXX
Lise döneminizde ilk defa aşk ile tanışmışsınızdır. Aşkı tattığınız kişinin peşinden tam 2 sene koşturmuşsunuzdur. O lisede kalmışken siz artık üniversiteli olmuşsunuzdur ve yüzünüze bile bakmayan o kişiyle bir anda sevgili oluvermişinizdir.

Devamını okuyun…

Orada oturuyordu. Karşımdaydı…
Tren almış başını giderken teker teker herkese bakmış, saçlarının şeklini sevdiğim kişinin yanına oturmuştum…
Kulaklığımla her ne kadar uzaylı gibi gözüksem de ayak ritmime onun da ritim katması hoşuma gidiyordu. Bazen camdan ona bakıyordum her ne kadar terbiyesizlik yaptığımı bilsem de. O kadar heyecanlıydı ki hayatımda hiç bu kadar güzel ayıp işlediğimi hatırlamıyorum. Devamını okuyun…

Bugün, yaşadığım bir iki ayın en büyük isyanını yapmak istiyorum, konumuz yine insanlar. ‘Onlar benim midemi kaldırıyor’ diyenler okumayı burada bırakabilirler…
Evet, tatili es geçersek bir iki aydır dayanmaya çalışıyorum ama artık olmuyor, ı-ıh gitmiyor. Saygıdeğer güzel arkadaşlarım ya da öyle sandıklarım, belki hayatımdan gelip geçicisiniz diye düşünebilirsiniz fakat aptal ben hâlâ hepinize ayrı ayrı değer veriyorum. Yapmalı mıyım yapmamalı mıyım bilemiyorum, belki ürün portföyümün genişliğinden olsa gerek çoğu şeye gözümü kapıyorum fakat sadece ihtiyaç olduğunda beni arayıp sormak da ne oluyor sorarım size…
Mutluluk zor bulunan, koca hayatta toplasan belki 1-2 saat yaşadığımız bir şey ve haklı olarak bunu paylaşmıyor olabilirsiniz, kendinizle ya da arkadaş çevrenizle yaşamak da isteyebilirsiniz, çünkü ben de öyle yapıyorum, fakat başınız köşelere sıkıştığında aradığınız, yardım istediğiniz kişi neden ben olmak zorundayım? Sorması ayıp ama ben Kudüs’teki ağlama duvarına mı benziyorum; bakayım, yoo ne koltuk altlarımda dilek kağıtları var ne de taş gibi sertim…
Aslında ben alıştırıyorum insanlara bunu, dertleri olduğunda dinliyorum, hatta onların dertlerini kendime sorun ediyorum. Ha sonra ne mi oluyor; onlar mutlu mesut yaşarken ben dışarıdan onları seyretmek zorunda kalıyorum, içimden ‘ama, ama ben…’ deyip donakalıyorum…
Bize örnek ver, biz insanlar düşünmeyi sevmeyiz diyorsanız hayatımdan bir kaç kesit; bir yerlere adam bulunamadığı için çağrılmalarım, adını bile unuttuğum kişilerin neye hikmetse sabahlara kadar sorunlarını anlatıp, ertesi gün beni tanımaması; iyi geceler mesajıma ’sen de kimsin’ diyenler, beni teknik servis niyetine kullanıp hafızalarından silenler…
Hayatımın mottosu ’sana bir adım gelene sen on adım git’. Fakat insanlar alışmamış ki buna, neye mi; bir insanın diğer bir insana değer vermesi, iyilik yapması, sevmesi…
Haa akıllandım mı diye soracak olursanız size şu cevabı vereyim; Manisa Ruh ve Akıl Hastalıkları Hastanesi’nde miyim, hayır, o zaman hala akıllanmamışım…
Ben hâlâ hayatımı küçük karton evimde yaşayakoyayım, bozulmasın, rüzgardan uçmasın diye elimden geleni yapayım, ufak insanlar ben uykudayken her yerini kemirip bitirsin…
Havadaki nemden bile eğrileşen, büğrüleşen bir ruha; son kullanım tarihi geçmiş sütü içtiğiniz, egzoz kokularını çektiğiniz bir bebekliğe sahipseniz, giriş bedava!
Pis dünyanıza hoş geldiniz, içeri buyursaydınız!

Düşün babam düşün; hey tepelerde aklı bol olan şahıs, bana defolu olanı vermişsin, bu sürekli düşünüp duruyor, sorular yaratıyor, oluruna bırakası gelmiyor, bilim ve felsefeyle kafasını bozmuş. Bunun garantisi varsa, sürüyorsa bir değiştiriversek…
Sonunda bitiş paragrafını da başta yazdım ya, demedim mi benim biraz sarı boyalı binayı dolanmam lazım diye…
Efendim, ister evrilelim, ister ‘ahanda yaratıldım’ diye oluşuverelim, beni orası pek alakadar etmiyor; fakat neden tanrı iyilikleri isterken bizim yanımıza iyiliklerden daha çok canımızı çektiren kötü şeyler koymuştur? Hadi geçtim artık bizle oynadığını falan da, yani bu iyice dalga geçmek oluyor. Tamam, büyüksün, cidden bizim en akıllımızdan binlerce kez daha zekisin, ‘ol’ dedin mi her şeyde oluveriyor, peki neden kendini yüceltmek için bizleri yarattın? Kendine eş kuvvette birini yaratsan ve ona sözünü geçirsen daha mantıklı, daha yüce, daha kudretli olmuyor mu?
Felsefe bölümümüz burada sona eriyor gelecek bölümlere kadar hede hödö…
Bak ne güzel demiş Sezen, hemşerim olur kendileri;

-Kestik!
-Yok ağabey yok, bu millete ne anlatsan boş, sinirleniyor insan bir yerden sonra, al şu ekranı önümden, ne imiş efendim küresel ısınma varmış, sanki ben ısıtıyorum etrafı anasını satayım. Koskoca herifler, bir yığın kütüphane var gitsinler bir şeyler okusunlar, yaş gelmiş 20′ye ben ne öğreteyim millete bu yaşta…
-Klavye açık kalmış!?
-Ananı!

Yok artık bu kadar da olmaz dedirtecek bir olaydır bilim kurgu filmleri, her ne kadar bir çoğu New York yöresinde geçse de. Doğru diyeceksiniz ki ‘Urfa da Hürriyet Heykeli vardı da biz mi kellesini uçurmadık?’; ben de size diyeceğim ki, ‘ne kadar para o kadar köfte’…
Star Wars serilerini bulup, art ardına seyredip psikopata bağlamam lazım, hem de aralarında 120′şer derece bulunan üç fazla…

*Gorillaz…