İnsanın düşünen bir varlık olduğu kesin, az olsa da düşünenlerimiz var aramızda.
Bu yazı onlaradır…

Sınav döneminin ağır ezberletici temposu altında beynimi az çalıştırdığımı, kendimi maddesel dünyaya verdiğimi düşündüm. Derken geçende televizyonun iyi kullanılırsa aslında düşünmede oldukça etkin bir rol oynayabileceğini keşfettim. Habertürk kanalında ‘Sansürsüz’ adlı program gözüme çarptı, aslında bu program oldukça iyiydi ama malum okul dönemi televizyondan uzak kalıyor insan. Tartışılan konu da oldukça ilgi çekiciydi; evrim teorisi.
Normalde olsa böyle tartışma programlarını seyretmem ama konu evrim ve Türk İnsanı olunca ne çıkacağını bilemezsiniz. Programı izlemeye koyuldum, oldukça iyi hazırlandığı belli; tez, antitez ve sentez bölümü vardı.

Program Freud’un çok seveceğim şu sözüyle başladı: “Din insanın patolojik kısımlarını gerektiği zaman törpülemesi gereken bir mekanizmadır.”.

Artık tüm bayramlarda olduğu gibi Cumhuriyet Bayramı da anlamının önem kazanması gereken şu günlerde bir kez daha unutulmaya yüz tut(turul)uyor. Her sene ezber haline gelmiş lay lay lom, geçit törenleri ve konuşmalardan başka hiç bir şey yok. Daha dün tanklarla göz dağı verdiğimiz Suriye ile sınırlarımızı kaldırmışız, artık yurdumun her yanını çelik ağlar yerine, hiç bir zaman bitirilmeyecek hızlı tren projeleri almış. Ülkenin batısı uygar, insanca ve özgür yaşamaya çalışıp, doğuda insanlar açlık sınırında gezerken; iki torba bulgura seçtiğimiz adamlar insanların ağızlarına ekmek yerine, ‘hak’ çalmakla meşgulken dünyanın en çok sinir hapı tüketen ülkesi olmamak bu şartlarda elde değil elbet…
86. yılında da insanları düz mantık eleştirmekten kurtulamadığımız bu ülkede hâlâ rahat nefes alıp verebiliyorsak bu bile bir başarıdır bence; bu sefil görüş açısını bizlere kazandıran tüm hükümetlere teşekkürler.

En sevdiğim şeylerden biridir insanlar hakkında yorum yapıp durmak. Senin ne haddine benim hakkımda yorum yapmak diyebilirsin, haklı da olabilirsin, fakat ’sen’ bile ‘trajikomik’ bir durumda hâlâ insan gibi yorum yapmadan durabiliyorsan seni şuracıkta ‘peygamber’ ilan ediyorum, evet ben o başlangıçtan beri görmeyi hayal ettiğin tanrıyım.
Geçenlerde okuldayım, evet ara sıra oraya uğruyorum, adamın biri gelmiş, onu oraya bağla, şunu buraya bağla diyor, daha bir kaç gün önce yine aynı adam ’siz artık yarı mühendis sayılırsınız, kendinizi küçümsemeyin’ derken neden beni o an ‘amelesi’ gibi kullandı anlamadım. Kızdım haklı olarak, sonra da bizi lise yıllarımıza götürüp sözlü yapmaz mı, yapar tabi, kazandan sorumlu kontrol sorumlusu! Böyle adamlardan nefret ediyorum, bırak yanlış yapalım, öğrenelim, yok ama ben bu durumdayken yorum yapamam, benim haddime mi?!
Dert anlat anlat bitmez bende, neden anlatmayayım ki; bundan 10-15 ay önce demiştim, mutluluklarımı kendime, dertlerimi siz sefillere ayıracağım diye, işte bu da onlardan birisi, canın sıkıldıysa ‘youporn’ var, belki orası daha çok ilgini çeker…

Ne zamandır tartışmak istediğim bir konuydu, mühendisler, yaşadığı sıkıntılar ve mühendislerin yeri…
Geçenlerde elektronikçilerin takıldığı bir ortamda aşağıdaki iki ifade sarf edildi ve bu ifadeler bir mühendis adayı olarak benim elbette pek hoşuma gitmedi. Bu sayede ne zamandır açmak istediğim konuya, az da olsa mühendis gözüyle bakmak istedim. Peki neydi bu ifadeler?
Birincisi;

Bazen, bazı konularda insanın rengini belli etmesi, tepkisini göstermesi gerektiğini düşünmekteyim…
Aynen benim de bir zamanlar türban konusu tartışıldığında yaptığım gibi. Merak eden varsa buraya tıklayarak okuyabilir…
Gelelim son iki üç gündür canımı sıkan duruma. Bu sitede, yaşadığım çevrede, insanların okumuş olsun olmasın ne kadar yobazlaştığından bahsedip duruyorum. Ha ben bunu ölçen yobaz-metre miyim, elbette değilim; fakat her sorgulayan, etrafında ne olup bitiyor diye bakan biri için kendimce insanları değerlendirme yetisine de sahibim, buna da ne sıkma başlı arkadaşım, ne de diline halka geçiren vatandaşın karışmasına izin veririm!
YÖK herkesin bildiği üzere meslek liselerine uyguladığı alan dışı seçimde uygulanan 0.3 çarpanını kaldırarak, al kardeşim nereyi istersen seç dedi. Peki, benim mağduriyetimin sorumlusu kim oldu bu durumda?

İnsanları gözlemliyorum, evet, sizleri izliyorum her gün. Boş boş odada oturmaktan farklı şeyler yaptığımda oluyor bazen, ne o gücendin mi?
İnsanları yargılamak değil işim, tanrı dururken benim ne haddime, kimsenin görevini üzerime alarak inandığım düşünceleri gereksizleştirmek gibi bir amacım yok, senin varsa buyur, her gün yaptığın gibi…
İnandığın dogmalara karşı gayet saygılıyım, bir kaç soru sormam mı seni ‘iman’ dediğin kafesinden uzaklaştırıyor anlamıyorum. Senin kafan ermez böyle şeylere demekle ne elde ediyorsun anlamıyorum…
Yeri geldiğinde uzun sakallı ‘hacı’, gelmediğinde ise pis bir orospu ya da piçsin; peki sen nesin? Adın ne diye sorduklarında falancayım filancayım dediğine hiç mi gücenmiyorsun. Doğru, falanca ve filancayı ayırt edemeyen sen için saçma bir soru oldu…
Örnek diye yanıp tutuştuğunu biliyorum, hatta şu satırı okurken de ‘hadi canım ciddi misin’ diye egonu da tatmin ediyorsundur…
Gel şimdi otur yamacıma. Buralar insanlara dik uzandığından pek yağış almaz ve kuraktır, aklında ot dikip burayı sarmaşıklar diyarına döndürme planların varsa şimdiden söyleyeyim, sen ekmeden o çoktan kavrulacak…

Karşı pencerenin küflü kulpunu tutan bir çift el…
Olasılıksızlıkların olasılığının maksimuma vurduğu bir uzaklık bu yakınlık…
Tezat kendi içinde; günberi, az çok! Hayalin ve gerçekliğin savaşında ölen masumlar, sen ben, biz olamamak…
Ton balığı misali konservede geçirmek tüm hayatını, açılacağı günü bekleyerek…
Heyecanı kalmayan birisinin heyecan dilenmesi başkalarından, dünyanın sonu, düşünceler…
Ölen masum insanların yerine geçen iyi insanlar, ne mutlu ki yaşıyorlar, evet…
Tanrı özenmekteyken bizlere, taparmış fareler; ağlar, eğermiş dik durması gereken boyunlarını…

Hayat komik yurdum insanı! Gerçekten, kebap bile var o derece yani…
Uzun bir yol yürüyorsun, cebinde de bir müzik çalar. Habire değiştirip duruyorsun müzikleri, hani o ana uygun müzik denk gelsin de 10 dakikalık yol biraz keyif alsın. Ama denersin denersin olmaz, hele bir de ‘rasgele’ye bağlamışsan, işin zor be ahbap!
Buradaki yol hayat, aradığın şarkı da iki dakikalık mutluluklar oluyor; yok hani anlamassın falan, edebi kaygılar içine girmek istemem…
Bir insanı mutlu etmek de hoş bir duygu, yüzyılda eline geçen fırsatı başkasına sunmak; sizi iyi fakat yalnız bir insan yapıyor unutmayın bunu…
Hani siz üzgündünüz, depresyonlardaydınız; neden peki, çünkü şundan: siz hayatta doğru olmaya çalışan insanlardansınız…
Doğru, sahte insanların olduğu bu memlekette kime ne anlatacaksın, değil mi?

21. yılın defteri böyle sona erdi…
Her zaman severim sondan başa gitmeyi; önce dost olur sonra tanır ve en başta yapmam gerekeni yani başlamamayı tercih ederim…
Yılbaşından bu zamana düşünmekteyim, o kadar yoğun ki bu kafa yorma işlevi ne sınavlarıma çalışabildim, ne dışarı çıkabildim. Aslında hiç birini istemedim de…
Bu sefer kuralımı çiğneyip, en baştan başlayacağım;
-Okulun birinci dönemi bitmektedir, bir kaç kişi ve daimi dostunuz ‘yalnızlık’tan başka o doğum gününüzü hatırlayan yoktur. Arkadaşınız dedikleriniz sırtınızdan hançerlemeye devam etmektedir…

Dünya değişiyor, insanlar da ona inat yerinde durmuyor tabi ki…
Ben de değiştim, insanlara inat onların değiştiği yöne değil, yok olma tehlikesi altında bulunan bölüme doğru kaydım…
Zorluklarını az ya da çok yaşamadım değil. Koskoca üç ayıma yazık oldu kabul ediyorum, fakat inanın bazı şeyleri yaşamadan öğrenemezdim. ‘Ben söylemiştimleri’ genelde ben telaffuz ederken şimdi başkalarından bunu duymanın ne kadar da sinir bozucu bir şey olduğunu anlıyorum…
Tanrıların bile birbirini becerdiği bu dünyada aşkların sahte olması da kaçınılmazdı tabi ki, ben ne bekliyordum ki zaten…