Bugün yeni bir yıla giriş yapıyorum. Eşyalarımı koliledim, giysilerimi bavullarıma koydum…
Kitap, defter vb. ararken tozlanmış, yarısı yırtılmış lise andacımı buldum. Okudum, okudum; okudukça düşündüm…

2006 T.A.L.
11/A sınıfı 07 numaralı öğrenciye…
Yazar: A. Kırdal
-Derste soru çözmesiyle tanınır. Hiç belli etmeden tüm testleri öğretmenden habersiz bitirir. Ama gaza gelmeye görsün. Kazanması imkânsız iddialara bile girer. Ama iddialar başkalarına imkânsız gözükse de söz konusu olan sensin. 100 midyeyi tek oturuşta da yer

7Bu sayının hayatımdaki anlamı çok büyük… Bilmem neden ama sanki beni kendine çekiyor…
Tamam tamam, şimdi herkes ‘The Number 23′ e benzediğini söyleyecek ama öyle değil eminim…
Neyse konumuz bu değil, bugünkü konumuz şu anda Ankara’da bulunan Milli Piyongo binasında çekiliyor ve toplar dönmeye başlıyor. Evet, toplar durdu, ilk şanslı topumuz ’7′.
Ben çekiyor dememiş miydim?
Neyse gerçekten hayat takmayınca güzel, her şeyi basite indirgeyince kolay ve pembe dünya oralarda bir yerde… Canımı sıkmıyorum, çünkü onu sıkacak şeylerden; tafra, afra, surat, küsmek, küsmemek, darılmak, gerilmek, uzak duruyorum. Şurada 60-70 yıl ha yaşayacağım, ha yaşamayacağım; onu da sizin küçük oyunlarınıza alet edemem ben. Böyle büyüyemezsin diyeceksiniz değil mi? Valla orasını burasını bilmem ama bu küçük oyunlarla pek büyüyeceğimi de sanmıyorum…
Neyse gurbetteki dostlarımı özler oldum, yazın yaptıklarımızı arar oldum. Sadece bize açık olan büfeden karnımızı doyurmamızı, ülkeyi kurtarışımızı, kavga edişimizi, mangal yapışımızı… İşte o adamlardı beni büyüten, karnımı doyurup, yere düştüğümde elimden tutup, üstümü silkeleyen…
Az kaldı, sadece 7 ay…