İnsanları tanımayı seviyorum, tanışmayı daha çok seviyorum…
Hayatımız ‘facebook venue’ havasına girdiğinden beri iletişimin sınırlarını zorlaya zorlaya ‘iletişebilen asosyal varlıklar’ olmayı mükemmel bir şekilde başardık…
Bugün ‘online’ olarak herkesle eş, dost, sevgili iken gerçek hayatta selamınızı alacak insan bulmakta güçlük çekiyorsanız sorun emin olun sizdedir, uzaklara gitmeyin; üç tane uyku ilacı alın, o sizin baş ağrınızı kesecektir…
Demiştim ya da demedim mi bilmiyorum, eve girdiğimden beri televizyon manyağı oldum ve çıktım;

‘Losing my religion…’ Beni bu günlerde en iyi özetleyen 4 dakika ve 29 saniye… Yalnız kalmayı, insanların çevremde olmasına karşın kendimi yalnız hissetmeyi sevmiyorum… Eski arkadaşlarla sabahlamak çok hoş oluyor… Herkese tavsiye ederim… Günde 12 saat uyuyup popo büyütmek sömestrin anlamı… Evet…

Komşu cennette birbirini becermek isteyen failimeçhuller dururken yatağımızın altından lav bombaları çıkadursun bu ergenekoncu sevişme eğilimleri bir gün bitecek mi sorarım size sayın ‘dündar’.
Eğer sen kızım olacaksan ensest baba rolünü oyanayabilirm tüm dünyaya karşı.
Aranılan kişilerin yanlış numaraları olup dökül dudaklarımdan tüm haşvet ve şeraatinle sonra da dönüp bak sinemalarda şu an oynayan ‘faişe dünyanın suskun insanları düşerken’ adlı filme.
‘Endeplozmik retulukum’ projesinin baş aktörlerinden ‘memezom’ ile yaptığımız söyleşi esnasında erotizmin ancak ve ancak ‘çekirdekten’ geçeceğini söyleyip, postmodern bir yaklaşımda iletilen kalp parçacıklarının ünlü şarkıcı, türkücü, oyuncu, profesör zamazingosunun baş döndürtücü bir tempo ile baş eden editöründen kopardığımız mesaj bu olsa gerek…

Dünya değişiyor, insanlar da ona inat yerinde durmuyor tabi ki…
Ben de değiştim, insanlara inat onların değiştiği yöne değil, yok olma tehlikesi altında bulunan bölüme doğru kaydım…
Zorluklarını az ya da çok yaşamadım değil. Koskoca üç ayıma yazık oldu kabul ediyorum, fakat inanın bazı şeyleri yaşamadan öğrenemezdim. ‘Ben söylemiştimleri’ genelde ben telaffuz ederken şimdi başkalarından bunu duymanın ne kadar da sinir bozucu bir şey olduğunu anlıyorum…
Tanrıların bile birbirini becerdiği bu dünyada aşkların sahte olması da kaçınılmazdı tabi ki, ben ne bekliyordum ki zaten…

…
Hafif bir dansın eşliğinde kaçamak gözlerle birbirimizi süzerken bulduk birbirimizi. Beline doladığım elim omurga kıvrımına öyle bir yerleşmişti ki onu kuyruk sokumundan ense ucuna kadar hissetmiştim sanki…
Başını omzuma yasladığında öyle derin nefesler alıp veriyordu ki boynum ateşlerde kavruluyor, kulaklarım utandığımdan değil içimdeki volkandan kızarıyordu…
Eve ilk adımlarımız, küçük bir waltzin başlangıcıydı, beni kravatımdan yatak odasına kadar çekişi ve beni hemen kapıya sıkıştırışı dönülmez yolun başlangıcı sayılıyordu artık…
Kravatımdan çektiği elini dudaklarıma, oradan açtığı gömlek düğmelerinin arasından göğsüme yaslıyordu. Tüylerim diken diken olmuş, kalbim sanki eriyip vücudumda dolaşıyordu. Derken yatak odasına atılan küçük adımlar, dudaklarımda hissettiğim başka bir ıslaklıkla son buldu. Askılarını indirirken aşağıya doğru onun en narin, en yumuşak teni pürüzleşmeye, gerilmeye ve sertleşmeye başladı. Elimi kalbinin üzerine koyduğumda ateşin doruk noktasına ulaştı…
Boynumu yakarken çıkan salyaları enseme doğru aktı, ellerim belini çoktan kavramıştı. Kıvraklıklarımız sayesinde oluşan o küçük genlikle hareket yerini ikimizin de üstüne sinen pis, yağlı bir tere bıraktı…
Yorgunluğun getirdiği uykuyla gözler sabah açılmak üzere kapandı…
Sabah kalktığında yaptığı ilk iş aynada kendini seyretmek oldu.
Ve arkasından gelen ilk sorusu ‘her şey bitti mi artık?’dı…
…

Vücutta kalan küçük tuz kristalleri, 2 gram meni ve bir ton ayrılığıyla +21 buna işaret edip uyarıyordu bizleri…