Ucuz etin yahnisi yavan olur derler. Gerçekten tam yerinde bir tespit…
4 günlük tatil planlarım varken aklımda, kamp denilen alana itinden kopuğuna, emosundan kırosuna herkesin toplandığını görünce tiksintiyle birlikte içimi bir soğukluk kapladı. Ve işte o nokta idi tatilimi sonlandıran…
İlk gecenin sonunda, bana eskiden aptalca gelen şu sözcükler ise beni psikopata bağladı; ‘ve sarışınlar boktur!’… Devamını okuyun…

Bugün koca bir seneyi bitirmenin mutluluğu üzerimde. Öyle ya da böyle bitti, evet evet bitti…
Diğerlerini bilmiyorum fakat istediğim bölümde okumaktan öyle ya da böyle mutlu oldum bu sene. Her ne kadar bölümümüzden yeteri kadar destek alamasam da, hocalardan öyle ya da böyle bir şekilde yakınsam da, armut piş ağzıma düş yapmadığım için şanslı olanlardanım sanırım…
Şu anda serbest atış noktasından maçı döndürecek final atışındayım. Eve 1,5 aydır uğramadım bile. Gerçekten, ev; nasıl bir yerdi orası, kokusu, şekli neye benziyordu, unuttum ve sanırım biraz da özledim…
Kendimden uzaklardayım bu aralar. Prometeus’u oynamaktan, hep onlara çalışmaktan sıkıldım. İnsanın kendini oynamayarak övgü kazanması gerekiyormuş bazı zamanlar, o an değerli oluyormuş fikirleriniz, ‘bay doğru’ oluyormuşsunuz ve sahte gülücükleri cebinize koyup, akşam teker teker kurtlarından arındırıyormuşsunuz olanları. Ve biriken kurtlar o kadar çoğalıyormuş ki bazen kaçacak yer kalmayınca içinizi kemiriyorlarmış yavaş yavaş…
Siz mi, tahtadan geriye kalır yanımız mı kaldı…
Ve bir sene böyle bitti, amaçlarım vardı, yarı ulaşılmış; sevgim vardı, bitti. Aşk mı, o da ne ki?

En sonunda şu haftayı da atlattım ya…
Ne günlerdi ama; çalış yemek ye çalış yemek ye.. nasıl bir kısır döngüydü bu, değişmek isteyen vücuduma dogmatik bir yaklaşımı empoze etmek gibiydi sanki. Gerçi bunda benim de etkim vardı ama neyse geçti ya sonunda…
Bu arada hayattan biraz uzak durmuşum anlaşılan ki aklıma bir şeyler gelmiyor yazmak için, bir üşengeçlik aşısı yaptırmanın zamanı da geldi sanırım. Yoksa böyle otur otur kaba etimin çevresi artacak. Neyse…
Önce eve gitmeli, akrabalarla uzun uzadıya sohbetler etmeli, özellikle de ‘kız arkadaş’ davası bir an önce savuşturulmalı. Hakketten ne meraklı oldular bu aralar; tamam askerlik çağına gelmiş olabilirim, çevremdeki arkadaşlarım yavaştan nişanlanıp, evleniyor hatta çirkin bebekler üretiyor olabilirler fakat durun daha benim yaşım kaç başım kaç, ha maharet biriyle evlenip çocuk yapmaksa isteyene adresimi verebilirim, 30. yaş günümde görüşürüz…
Sonra atlayıp traktöre dağ tepe gezmeli; ağaçların, toprağın, çamurun kokusunu içine çekmeli…
En sonunda ise oturmalı dedemin yanına, o yine oyun oynuyor olacak kahvehanede ama olsun, onun iğneleyici sözleri, başkalarının yanında beni yerin dibine sokmaya çalışırken aslında tam tersini kastetmesi, etrafındaki avanaklarında bunu anlamayışı…
Bazen dedemi neden bu kadar çok sevdiğimi düşünüyorum, sanırım nedeni bu, kanımızda olan bir şey, değiştiremem ki. Toprağın eğittiği beyinlere sahibiz, onun gibi sert sözlerimiz fakat ufacık bir su damlasında yumuşayan, herkesi içine alan kalpleriz, her ne kadar bilmesek de…
Ve günü bitirmeli böyle…
Gelecek sınavlara kadar çekilmeli kafamıza şapkamız ve düşmeli saç tellerimiz…

Aklım nedense bom boş bugünlerde, hayat iyi gibi oldu sanırım nedenini buna bağlayacağım ama bakıyorum da hiç bir şey değişmemiş, her şey aynı…
Geçen 525′te giderken fark ettim; herkes sevgilisiyle çiftken, ben otobüsün ortasındaki demirle çok uyumlu bir çiftmişim, hatta demir değil de odun olsa daha bir hoş olacakmış ama elimizdekilerle idare ediyoruz…
Bölümümde olaylar gayet iyi, matematikten bu dönem kalmam kesin gibi bir şey, daha fazla mesleğe yönelik ders koymuşlar ki bu da ‘ezberci koca kafalıları’ elemekte büyük bir etken!
‘Koca kafalılar’ demişken, her toplumda olduğu gibi bölümümüzde de süzülmeler gerçekleşmeye başladı yavaştan; en azından artık ağızlardan ‘onlar, bunlar’ lafları çıkmaya başladı. Ha bence iyi mi oldu, bilmem, kendi halinde herkesle iyi geçinmeye çalışan ben için hiç bir şey değişmedi. Ee o zaman neden ben bunları yazıyorum, teneffüslerde insan ilişkilerini seyretmek hoşuma gidiyor da ondan…
Sözlerin yetmediği yerdeyim sanırım, biraz aşk kırıntıları, biraz hüzün taneleri, yine sıcak günler, yine soğuk ilişkiler…
Kaderim sanırım…
Aç müziği Feridun Bey…

Ve hayat her şey yolundayken dur dedi artık…
Ve hayat herkes evindeyken dur dedi artık…
Ve hayat ki canına tak etmişti sus dedi artık…
Ve hayat…

Acısıyla, tatlısıyla, tuzlusuyla bir sene daha geçti ömürden. Ders verici, olgunlaştırıcı, bağışlayıcı bazen açgözlü bazen de öylesineydi işte…
Hayatta iyi-kötü ayrımının hiç bir zaman kesinleşmediğini, zaman ve mekana göre rölatif olduğunu kanıtladı, teşekkürler sana 07′, akıllı oğlum benim…
08′den beklentilerim de yok değil açıkçası; kısaca söylemek gerekirse; neredeysen gel bul artık beni, canımı sıkmaya başladı bu iş benim…
Ayrıca ak sakallı dededen de şunları istemekteyim bu yıl için;
- Aileme, arkadaşlarıma, kendime, özellikle babaannem ve dedeme bol sağlıklı günler…
- İyi bir transkript…
- Kendi ayaklarım üstünde bu sene de durabilmek…
- Pişman olmamak…
…

İnsan daha ne isteyebilir ki…

But tomarrow, the same damn thing again;

365-364…

Anlatacak bir şeyi yoktu…
Kaçamak öpüşen bir kaç sevgilinin yanında arka fondu o…
Figüran…
Alışveriş merkezlerinde çocuklar onlar için gelen bayrama hazırlanıyorlardı…
Işıklar, ağaçlar, ufak tefek oyuncaklar…
Ağızlarından duman çıkan insanlar vardı…
Geçerken yanlarından, kulaklığından binlerce nota dökülüyordu…
Her şey farklıydı o gün, bir kızla bile tanışmıştı…
Hoştu da, telefonunu bile aldı…
Hayatının en mutlu günüydü…

Şimdi kanlı kurşuna donuk gözlerle bakarken…
Yazıyordu arkasında telefon numarası yazılı kağıdın;
‘Bu gün çok güzeldi, fakat bitti.’
Bitti…

E hadi bana müsade…

Aslında gelmesinden hiç hoşnut değilim. Ama her zaman dediğim gibi ilginç bir ülkede yaşıyoruz vesselam. Ben hiç bir Müslüman ağırlıklı ülkede gayrimüslimlerin de bu kadar tatil yaptığını görmedim. Ha benim için hava hoş canım, nasılsa o gün millet evde olmuyor, oh yan gel yat…
Bir de hala takmış bulunmaktayım; ben hayatta Karagöz-Hacivat demedim, hep Hacivat-Karagöz dedim. Nedendir bilinmez ama zayıfın kazanmasını da istemiyorum. Her filmde, her dizi, her yazıda iyiler mutlaka kazanır mı? Bence kazanmamalı, çünkü tanrı hiç bir zaman tek taraflı bir kazanç istemez. Kötüler kazanıyorsa el atıverir iyiler kazanır, iyiler kazanıyorsa bir üfler kötüler kazanır. Ee hani tanrı iyilerin kazanmasını istiyordu? Hmm benim aklım onunkine yetişmiyor cidden, ben en iyisi bırakayım…
Bugün küçüklerin bayramı, bugün şeker sektöründe nam salmış firmaların bayramı. Yine erkenden kalkılacak, ciciler giyinilecek. Sonra sıra sıra mahalledeki kolu komşunun elleri yalanacak. Paralar ceplere indirilecek…
Ha ben o ara ne mi yapacağım, büyük ihtimal misafirlerin bücürlerini odama sokmama mücadelesi verip, günün geçmesini bekleyeceğim…
Dip Not: Şeker ikram etmek isterdim fakat param yetişmedi…

“Blog beni özledin mi, sana hasret kaldım, yazmayalı da uzun süre oldu, bir kaç gündür seni boşladığımın farkındayım, bu ilişki artık yürümüyor…” gibi bebe sözcüklerle mi başlasam diye düşünürken aklıma geldi, hep gelir zaten hiç durmaz ki, ben bunları söyleyinceye kadar zaten siz bir şeylerin farkına varmaya çalışacaksınız. Fakat bir şey söyleyeyim mi; iyi, sen bilirsin, meraktan patla…
Ee üniversiteli de olduk ya, havasını da atıyorsun bol bol sanki bir bok yapmış gibi, başladık ilk senemize. Büyükler öyle öğretti bize, başta nasıl başlarsan sonu da öyle gelirmiş ya da nerde çokluk orda bokluk muydu? Yine pek kirlendi bu yazı, vidanjör çağırın vidanjör!
Girdik binaya pardon inşaata, adamın teki el arabasıyla 3. kata kum çıkarıyordu, helal olsun o ne kuvvettir, gel benimle seviş o köşede diyecektim ama ben gaymiyim ulan? Değilim, dur bakayım, evet evet değilim. Karşıdaki tanıdık simalarla iki üç merhabadan sonra girdik sınıfa. İki de kız yazmış bizim bölümü. Sanırım tercihten bir gün önce bir deliyle samimiyeti artırmış arkadaşlar neyse canım bana ne. Bu arada dikkat ettim bir kızın adı Pelin’miş, garip. Derken hoca da girdi, fizikçiymiş, herkesin kendi dersini sevmesinden bir hoşlandı, garibim yıllarca bizim gibilere hasret kaldı herhalde…
Beklediğim an bu değildi aslında, hayaleti görecektim en sonunda. 4 ay bu anı bekledim ben, nasıl bir karşılaşma olacak, acaba buzdağını eritebileceğiz mi falan. Derken sınıfa geçte olsa girdi seninki, suratına bakıyorum, o da bakıyor. Mallık bende, neye bakarsın ki, ne olacak sanki? Hadi diyelim bir şeyler oldu; o başka dünyalarda sen başka diyarlarda. Şimdikinden farklı mı olacak ki? Peh! Titanic’e (“titaniğe” diye oku döverim bak!) bile geçit vermemiş o buz dağları, ufacık boyumla bana mı verecek. Madem gurur yapıyoruz, al sana gurur!
Bazen saplanıyor işte insanın beynine böyle ufak fakat büyük dertler, sorunlar. Elim işte bu anlarda kara saplı silaha kayıyor. Şakağıma dayayıp, 9mmlik kurşunu beynimin derinliklerine göndermek istiyorum, o barutunu bitirirken, boşalan o ufacık haznesine tüm dertlerimi sığdırsın yok olup gitsin istiyorum. Ha, ben mi? Garibim, çok iyi bilirdik zavallıyı…
İşte böyle efendi. Hede-hede, hödö-hödö yaşayıp gidiyorum işte üniversitemin yollarındaki ilk günlerimi. Sabah kalkması zor oluyor cidden ama idare ediyoruz. Bu arada ben kime anlatıyorum bunları ya. Kapat şurayı; aç müziği, müziği aç…