FxDev | ße Different Everytime! » ben

Mühendislik Çok Kolaymış(!)

FxDev — Mon, 07 Sep 2009 22:06:59 +0000

Ne zamandır tartışmak istediğim bir konuydu, mühendisler, yaşadığı sıkıntılar ve mühendislerin yeri…
Geçenlerde elektronikçilerin takıldığı bir ortamda aşağıdaki iki ifade sarf edildi ve bu ifadeler bir mühendis adayı olarak benim elbette pek hoşuma gitmedi. Bu sayede ne zamandır açmak istediğim konuya, az da olsa mühendis gözüyle bakmak istedim. Peki neydi bu ifadeler?
Birincisi;

“Mühendislik okumak zordur belki kabul ederim ama pratik elektronik tecrübe ister. Ama mühendislik okumak sadece biraz zekan varsa kafan çalışıyorsa, biraz sistemli çalışma ile okunabilir.”
İkincisi;

“Şu anki aklım olsaydı mühendislik okumazdım. Çünkü vakit kaybıdır. Yıllarca boşa vakit harcadık. ÖSS’den tutun mezuniyete kadar. Asalak bir şekilde, ailemize, topluma yük olduk. Kazık kadar adam olduk, bir limon bile satmayı öğrenmedik. Hayata okulu bitirerek bilmem kaç yaşından sonra başladık.
…
Ama itiraf edeyim ki mühendis olduğunuz zaman sizi ciddiye alıyorlar. Kendi konunuz ile ilgili konuştuğunuz zaman önemli. Ben yine de okumaya gerek yok diye düşünüyorum. Kartvizitiniz üzerinde elektronik mühendisi yerine genel müdür yazar. Fena mı olur? Zaten aynı zamanda genel müdür iseniz elektronik mühendisi yazmasanız da olur.”

Tersten başlamayı sevdiğim için;
Haklılar mı haklılar. Ülkemizde, neredeyse tüm üniversitelerde mühendis adayları; 4-5 yıl falanca dersleri geçerim mühendis olurum, ne olacak canım simülasyonda çalışıyorsa gerçekte de aynen çalışır, not ortalamam şu olsun kesin iş bulurum, okulun verdiği bana çok bile geliyor bir de ekstra çalışıp kendimi mi yoracağım, ikili ilişkileri napayım ben sadece elektrik/makine/gıda/kimya… ile uğraşacağım vb. deyip sonra da sizin kapınıza ‘iş, iş verin bana’ diye geliyorlarsa bu ülkede elbet diplomalı işsizler olacaktır, olmaya devam da edecektir.
Burada söylenen ‘mühendislik okuyup da ne yapacaksın, bir işe yaramıyor’ ifadesini yönetici olmak isteyenlere söylerim, %100 doğrudur. Yönetici olmak için 4 yıl feda etmeye gerek yok fakat burada hakkıyla okumuş mühendislere veya okumaya çalışan mühendis adaylarına bu ithamlar biraz ağır kaçar, görüldüğü üzere bana kaçmıştır…

İlk ithama dönecek olursak;
‘Bildiğim tek şey hiç bir şey bilmediğimdir’ demiş adamın biri, iyi de demiş. Hiç bir teknikere lafım yok, en basitinden şahsen ben, bir işi ‘camış boku’ gibi yaparken, teknikerler sanat eseri yapıyorlarsa, bunun önünde elbet saygıyla eğilirim. Ama hiç bir teknikere ya da teknikerlik okuyana da ‘boşuna okudun, bir televizyoncunun yanına girseydin 2 senede öğrendiğini 5′e katlardın’ demem. İşte bu nokta beni kızdıran yan.
Evet belki okumadan milyon dolarlar kazanılabilir (Örnekler çok: cumhurbaşkanı, başbakan, millet vekilleri, şarkıcı, türkücüler…) fakat bu kişiler milyon dolarlarla oynuyor diye okumak isteyene, okuyana, okumuşa ‘ne gereği var okumanın’ demek abes kaçıyor.
Burada tekrar söylüyorum; eğer amacınız bir firmaya yönetici olmaksa okumanıza gerek yok! En basitinden arabacı olarak girdiğiniz firmaya, iletişiminiz ve arkanız iyiyse gayet genel müdür olabilirsiniz.

Tekrar ‘mühendislik çok kolay’ durumuna dönecek olursak;
Örneğin çoğu elektrik elektronik mühendisi adayının

bu denklemi kullanacağını düşünmüyorum. Fakat sınavda bunla işlemler yapmamız bizlerden bekleniyor. Sınav kağıdındaki 4-5 sorudan sadece birinde bulunan bilmem kaç bilinmeyenli denklemle, bilmem kaç tane türev, integral almamız gerekiyor.
Ya da bu

ve bu

denklemlerle benden ileride elektronikçiler çarşısına gidip 25 kuruşa alacağım transistörün falancasını, filancasını hiç bir denklem kağıdı, kitap vb. açılmadan bunun gibi 4-5 soru ile beraber 2-2,5 saat içerisinde çözmem bekleniyor.
Bu sadece fizik dersi. Bunun yanında matematiği var, elektrik veya elektronik ağırlıklı, sayısal bölüm olmamıza rağmen zorunlu türkçe/tarih, aptalca aldığımız ekonomi/sunum gibi sözel, üst sınıfta spesifik dersler var. Hepsinde birer tane yukarıdaki gibi formüllerden olsa ve hocanız size gelip hem ‘benim dersime haftada 9 saat çalışacaksınız’ hem de ‘gidin topluluklara katılın, mağaracılık kulübü varmış bak ona girin’ gibi lafları bunca ‘doluluğa’ rağmen söylerse, tüm bunlar yetmeyip her hafta 2-3 dersin labaratuar raporlarını, falanları isterse mühendislik okumanın ne kadar kolay(!) olduğu anlaşılacaktır sanırım. Bu makine, inşaat, kimya gibi tüm mühendislikler için geçerli.
Fakat tüm bunlara rağmen, yarın bir uygulamada bu denklemlerden birini gördüğünüz an ‘aa bak buydu bu denklem, vay anasını be burada mı işe yarıyormuş’ demenin zevkini de hiç bir şeye değişmeyeceksiniz, bu konuda eminim!

Tıp, eczacılık, dişçilik olmayıp parası bol diye mühendislik seçeceklere, şimdiden mühendisliği kazanmışlara ya da kazanmak isteyenlere küçük bir sürpriz; iyi bir matematik alt yapınız, görsel zekanız, ki bu teorik bilgi üzerine kurulmuş Türk eğitim sisteminde %100 gerekli bir şey, yok ise kendinizi ona göre hazırlayın. Yoksa mühendislik kazanmak için formül basit: 2-3 milyarlık bir dershane, biraz sabır ve 3 saat.
Yalnız bölüme girdikten sonra, işi ilk yılda beceremeyip, tıp kazanmaya çalışırsanız hiç şaşmam, çünkü bu gözler onları da gördü…

Şimdi sormak isterim; mühendislik okumak acaba o kadar kolay mıdır?

Dip not: Merak edenler için denklemler yukarıdan aşağıya;

-Zamana Bağlı Schrödinger Denklemi
-BJT transistörün akım-volt bağlantısı
-BJT transistörün alfa/ßeta/gaması

Çünkü Erkekler Doğurmaz

FxDev — Tue, 01 Sep 2009 03:02:49 +0000

Söz doğru, tuvalette aklıma geldi çünkü. O basınç ve nabızla beyin daha hızlı çalışıyor sanırım.
Neyse, geçende bir kız arkadaşım ile görüştük,toplamda 3 nanosaniye; selam verdim uzaktan, derken yanına gittim. Usulca yaklaştı yanıma, eğildi kulağıma, dedim şimdi ‘seni seviyorum diyecek’ o derece nefesini kulak kıvrımlarımda hissettiğim anda ‘fazla beraber gözükmeyelim, dedikodu çıkıyor’ demez mi! Sanki ben, 5 senedir, memleketimde doğru düzgün sokağa çıkıyorum ya, tövbe tövbe dedim çektim gittim eve. Derken telefona mesaj gelmiş, ‘ölüyorum, bitiyorum ne olur buluşalım’, iyi buluşalım da bu acele ne! Merak ettim, karşı tarafın istediği saatte, istenilen yerde oldum. Hatun zat geldi, baktı, 2 nanosaniye sonra görüşürüz dedi. Dedim ne oluyor yahu, gelen cevap komikti, evden bekliyorlar beni. Çekti gitti, sonrasında gelen mesaj ise daha bi komikti ‘sen beni sevmiyorsun’. Yok artık dedim, cidden sinirim bozuldu!
Derken aradan bir kaç gün geçti, yine bir kız arkadaşım (genelde arkadaşlarım kızdır, ne oldu kıskandın mı) sözde tatil için yanıma gelecek. ‘Kesin’ geliyorum dedi bir de. İçimden ya dünya tersine dönüyor ya da yarın güneş batıdan doğacak dedim. Neyse, ertesi gün uyandıktan tam tamına 1 nanosaniye sonra bir mesaj; ben gelemiyorum, annem kızdı.
Bu anlattıklarım trajikomik hikayelerden değil. Uydurmadım da, hepsi yaşandı, bitti saygısızca. Peki şimdi söyleyin tüm bunların nedeni? Neden, sadece kızların çocuk pırtlatabilmesnden mi kaynaklanıyor! Ya da ben dışarı çıkmayalı tüm Türk toplumunun abazanlık katsayısı 500 kat mı arttı, artık konuştuğumuzda çocuk doğurtan teknoloji mi geliştirdi İsveçli bilim adamları anlamadım!
Onun için her zaman derim; tatil kendini insanlardan soyutlamaktır bir anlamda. Fazla dırdır yok, iç huzuru yakalayacaksın. İster nirvanaya er, ister aç sahur programları seyret, orası senin tercihin. Ama fazla insan, bol dert, bol dert de bol can yakma demek bunu da bil.
Bunu da bilin diyorum ama sorsanız kimse sevmez kendini, yaptıklarını, vay dersiniz ta ki ‘ben’ diye başladı mı cümleleri. ‘Ben’; insanı rezil eden de, zirveye çıkaran da aynı sözcük ‘ben’ce.
Tüm ailelere mesaj; kimsenin kızını doğurtma derdim yok, sadece sayenizde ar-ka-daş-lık dahi edemiyorum karşı cinsimle. Her neyse…
Tüm gün evde olmanın bir yararı da bol bol televizyon seyretmek, özellikle de haberleri. Bugünlerde açıp baktıysanız haberlere konuşulan şey bir ‘yol haritası’. Mübarek sanki ‘define haritası’ bekler gibi tüm Türkiye takıldı kaldı buna. Birisi de çıkmış poposundan nameler okuyor: Efendiler bu mesele Türkiye’nin 81 vilayetinin meselesidir, bizim hükümetimiz bu sorunu çözecek nane nane nane nane nan nan na nane…
Geçen sene aynı günlerde türbanla yatıp kalkan memleketim, bir yıl sonra ‘haritaları’ tartışır oldu. Tüm Türkiye kızmıyor mu bu duruma kızıyor, peki haklılar mı bence hayır! Nasıl mı hayır, sen seçmedin mi bu götünden sorunlar uyduran insanları başına, seçtin. O halde paşa paşa çe-ke-cek-sin bu kahrı. Müstahak sana!
Herifçioğlu orada 9.58, 19.19 koşuyor, biz takılmışız 500 gramlık Elvan’ın peşine. Sonra da ben üniversitedeki beden eğitimi fakültesine bildiğin kar-hane dediğim zaman kimse kızmayacak arkadaş. Tey tey…
Kime konuşuyorsam ben!

Susmak

FxDev — Sun, 31 May 2009 20:53:25 +0000

Her daim iyidir susmak…
Ben de susuyorum…
Susarak anlatmaya çalışıyorum duygularımı, isteklerimi, aşklarımı, hislerimi…
Çünkü ne zaman konuşmaya çalışsanız ya susturuluyor ya da deli muamelesi görüyorsunuz bu hayattan ya da artık itiraf etmemiz gerekirse adına sürekli hayat dediğimiz insan topluluklarından…
Tanrı ile arana giriyorsa bu iki ayaklılar, kendilerine de mesajcı ya da peygamber diyorlarsa, hak hukuk da ona göreyse sen zaten cehennemliksin bilmiyor musun?
‘Offset’siz başlayamıyorsanız hayata ve bu da yetmez gibi adaletten bahsediyorsanız insanlara önce aynaya bakın, sonra kendinize acıyın ve ucu kırık dişlerinizle gülün olanlara…
Kafasını yardığın insanları bir düşünsene, ölünce hepsinin yaptıkları yok olup gidecek değil mi, sen de öleceksin, hiç düşünmeyi denedin mi?
İlk çıktığında etrafından çekinip ortacı olan, sonra yücelince de tarafını belli edenlerden misin yoksa tanrısını sallamam deyip kendi düşünceni savunanlardan mısın, ilkiysen seni becermek, ikincisiysen hayatımdan defol!
Yer yok, yaşayan nefes alan kalplere, kalbimde…
Biliyor musun, öleceksin, hem de çıyanların içinde, yavaş ve zalimce…
Ne dersin, bu yolda benimle misin?

Ne Bileyim Ben

FxDev — Wed, 11 Mar 2009 23:21:33 +0000

Hayat komik yurdum insanı! Gerçekten, kebap bile var o derece yani…
Uzun bir yol yürüyorsun, cebinde de bir müzik çalar. Habire değiştirip duruyorsun müzikleri, hani o ana uygun müzik denk gelsin de 10 dakikalık yol biraz keyif alsın. Ama denersin denersin olmaz, hele bir de ‘rasgele’ye bağlamışsan, işin zor be ahbap!
Buradaki yol hayat, aradığın şarkı da iki dakikalık mutluluklar oluyor; yok hani anlamassın falan, edebi kaygılar içine girmek istemem…
Bir insanı mutlu etmek de hoş bir duygu, yüzyılda eline geçen fırsatı başkasına sunmak; sizi iyi fakat yalnız bir insan yapıyor unutmayın bunu…
Hani siz üzgündünüz, depresyonlardaydınız; neden peki, çünkü şundan: siz hayatta doğru olmaya çalışan insanlardansınız…
Doğru, sahte insanların olduğu bu memlekette kime ne anlatacaksın, değil mi?

Bir zamanlar fırtınalar estirirdim…
Eskisi gibi değilim, şimdi değiştim…
Kumarım yoktur kavga etmem…
Her gece barlara gitmem…
Ne bileyim ben…

Kimsenin umurunda değil inan, en saf olması gereken duygunun çamur batağına döndüğü bir mekandayım; insan sırf biriyle zaman geçsin diye aşık olur mu? Olur babam olur hiç de utanmaz, kesin o haklıdır, tartışmanı önermem…
Beyin büyüklüğü falan, zorlama, ondaki kapasite de o kadar…
Her gün ‘sıcak gelişme’ ile açılan ana haberlere karşın herkese karşı gayet soğuğum…

Şimdi benim adım n’olur n’olmaz…
Bu işler artık bana inan ki koymaz…
Birinde az muhabbet, kiminde naz…
Sende ne var, bende biraz…

Sadece bana bağlı ve kimsenin etkilemeyeceği tek şey var; aklım! Onu kaybetmeme savaşlarım bazen yorucu da olsa, inanın buna değmekte…
Özentileşmiş hayat tarzlarını bir kenara itip, insanın kendi olma çabası etrafında yol almalı…
Enayiliğe devam etmeli velhasıl kelam. Böyle ecnebi kelimeler kullanılınca da bir b.k olduğun sanılıyor bunu da not al ufak Benjamin…

İnsan olmak yetmez…
Yetmiyor zaten…
Süpermen süpermen olmak lazım bazen…

Fazla söze ne hacet…

Yeni Dönem

FxDev — Mon, 23 Feb 2009 00:20:19 +0000

İki hafta, 14 gün ediyor ve evet, sayabiliyorum annem…
Yeni bir dönem başladı, yeni bir sayfa. Artık XX ve XY oyunları üzerine kurulu değil dünya, bacak arasında yaşayan sülüklerden de değilim artık. Her şey ihtiyacım kadar, biraz ondan, biraz bundan…
Kafamın içinde küstüm otu çıkmış, çiçek açmaya hazırlanıyor…
Bir küstüm otu, ve üstünde dolanan ufak karıncalar…
Çok güzel bir kız vardır hani, taparsınız, yeminler edersiniz. Oysa bilmezsiniz ki bir gülümsemesine bakar iş, gülümsemesi ve dişlerindeki tele…
Hani demişlerdi ya, hoş ve iyi kişiler hep kötülerin elinde olmalı diye ya da biz öyle mi değerlendirmek istedik insanları; karışık…
Düşünemiyorum, yardım eder misin?
Herhangi biriniz, konuşun yeter; alın şu ökse otunu kafamdan, sulayın köklerimi, düşünün, unutmayın…
Her şey istediğimiz gibi olmadı bu kesin, yılmadık savaştık, fakat çok yoruldu bu siperler, bu toprak; doydu artık, anlayabiliyor musun beni? Yoksa hâlâ bu dünyada saçmalaşan, başkalarının aşklarını mı arıyorsun?
Hani değişecekti, hani söz vermiştin, hani ‘veni vidi vici’ yaşayacaktın hayatı; öyle dememiş miydin bundan tam bir yıl önce başkalarının arkasına fon olduğunda…
Plastik mankenlerin yürekleri kadar değerlisin bu dünyada, donuk gözlerle bakılıyor sana, vücutları bir sex objesinden ileri gitmemiş ve aynı sersemlikle sana da sevişilecek bir hisle bakıyorlar; işte bunu bildin mi tamam…
Kendini ‘superman’ sanıp atlamadın mı hiç olayların içine, hani sarıldın, sıkıldın ama vazgeçemedin. Hatırladın değil mi, kalbinin zembereğini çok öncelerden kurmuştun ve şimdi onu tekrar sıkıştırıp yoğunlaştıracak kimselerin gelmesini bekliyorsun. Gelmedikçe yayın boşluklarını aklın dolduruyor ve bir ölüden farksız oluyorsun…
Yaşıyorsun, hâşâ, bedenin için elbet yaşıyorsun…
Yemek ye, uyu, büyü, büyük adam ol…
Açıklayamadığın şeyleri gizlemek ne kadar hoş, yastık altının kabarıklığı ne kadar kabarıksa o kadar iyisin bu dünyada, insanların gözünde. Sus, söyleme sakın gerçekleri, güzelsin bile deme; çünkü o zaman sapık, o zaman sapkın, o zaman kötü olursun. Sakın, sus…
Tüm kadınlar aynı, karanlıkta, hissettim, dokundum, öptüm ve öpüldüm…
Niye peki bu çaba, idealin idealizmiyle mi uğraşacağız; hey uyan asker, kap patatesini ve giriş soymaya…
Az kaldı yukarıdakinin kadınlarıyla sevişmene…
Yıkan ve hazırlan, ne olur ne olmaz…
Peki, giderim…

Kitap Okumam!

FxDev — Fri, 06 Feb 2009 00:20:46 +0000

‘Losing my religion…’ Beni bu günlerde en iyi özetleyen 4 dakika ve 29 saniye… Yalnız kalmayı, insanların çevremde olmasına karşın kendimi yalnız hissetmeyi sevmiyorum… Eski arkadaşlarla sabahlamak çok hoş oluyor… Herkese tavsiye ederim… Günde 12 saat uyuyup popo büyütmek sömestrin anlamı… Evet… Kitap okumayı sevmiyorum, aldığım tüm sayfa bütünleri arasına o büfenin şu emlakçının kağıtları sıkıştırılmış halde sergileniyor… Rafım yok, olmayacak da… İleride olursa belki bir vitrin… Hani deniz kabukları falan… Ne dersin bebek, büyür müsün benimle? Kurabiye canavarın dahi olabilirim… Peki… Bundan böyle daha da konuşmam senle… Hoşçakal…

21 Plus

FxDev — Sun, 11 Jan 2009 23:39:49 +0000

21. yılın defteri böyle sona erdi…
Her zaman severim sondan başa gitmeyi; önce dost olur sonra tanır ve en başta yapmam gerekeni yani başlamamayı tercih ederim…
Yılbaşından bu zamana düşünmekteyim, o kadar yoğun ki bu kafa yorma işlevi ne sınavlarıma çalışabildim, ne dışarı çıkabildim. Aslında hiç birini istemedim de…
Bu sefer kuralımı çiğneyip, en baştan başlayacağım;
-Okulun birinci dönemi bitmektedir, bir kaç kişi ve daimi dostunuz ‘yalnızlık’tan başka o doğum gününüzü hatırlayan yoktur. Arkadaşınız dedikleriniz sırtınızdan hançerlemeye devam etmektedir…
-Derken sömestr tatili gelir, yeni umutlarla yeni bir döneme başlayacaksınızdır, o da kısa sürer; saatlerin değişmesiyle ‘bahar bunalımına’ giren genç kendini isyanlara vurur…
-O ara bir kıza vurulur gönül (yıl içinde 14 kızın 14. şanslı numarasıdır o) ve 4 aylık çetin mücadele başlar; sonu güzel bitmese de bir inadın ne kadar çetin olabileceği genci şaşırtır…
-Yaz dönemi gelmiştir artık, her şey daha farklıdır, asıl dostlarınıza kavuşmuş, her gününüz neşeli gitmektedir…
-Yazın bütün senenin acısı çıkartılacak derken ‘küçük bir operasyon’ geçirilir ve kalbin ilk defa gerçek dünya ile bağlantısı gerçekleştirilir…
(Gerçekten o plastik borunun kalpteki olası havayı çekebileceğine hâlen inanmıyorum!)
-Ve 2008 yılının bence en güzel olayı İstanbul gezim ve Metallica konseri gerçekleşir. Yazın üstten aldığım dersten kalmamın acısını bir günlük Zeytinli Rock Fest’te çıkaracak olmam da yeni bir dönem için en büyük hediye olacaktır şahsıma…
-Derken o gün gelir: 21 Ağustos 2008
Burayı biraz açmak istiyorum;
*Daha önce sayısız insanla tanışmış, birçok kişiyle gönüldaş olmuş genç, dört aylık çetin mücadele verdiği insanı bırakıp kılını bile kıpırdatmadan iki gün içinde kalesini teslim eden gönüle ‘allah allah’ nidalarıyla girmiştir. Genç kör, gönüldaşı ise tecrübesizdir ve hikâyemiz böyle başlar. Okuduğu lise nedeniyle açıklığa ‘kapalı’ davranan genç kızımız kendini üniversitede görünce ‘yeni gelin misali’ açılıp, saçılmak istemiş, basamak olarak ise kör gencimizi kullanmıştır. Aradan 3 ay sular seller gibi geçmiş, gencin zor dönemleri başlayınca ‘gelinimiz’ pes edip, üç küçük mesajla tekmeyi basmıştır gencimize. Oysa iki hafta önce ‘evlenmek bize çok uzak’ diyen gencin gözlerini de oymuştur, o da ayrı…
Bu moral ve ruh hali ile sınava giren genç beklediğinden düşük notlar alıp hayata her zamankinden biraz daha küfretmiştir. Sonuç olarak bir haftalık devletlerarası ‘ara ayrılık dönemi’ yaşanmış geri dönüşte ise bir sinema filmi sonrası tekrar nikâh kıyılan ‘gelin’ ile gerdeğe girilmiştir. Damadın M.Ö. yaptığı hataları tekrarlamak istememesi sonuç itibariyle bir ilişkide yaşanabilecek en güzel haftayı ‘yeni geline’ yaşatmıştır…
Her şey iyi olur derken bir mesaj dalgası daha gelmiş, ‘ayrılmalıyız artık’ şarkısı eşliğinde gelin ‘mercimeği fırına sürmek istemeyen’ damattan cılız iki mesaj ile ayrıldığını belirtmiş ve ertesi gün ‘o uzakta olsa da, şöyle olsa da, böyle olsa da çocukluk aşkı’ ile ‘dating’ durumlarına girip, damada nanik çekip hayatından sıyrıldığını sanmıştır…
Sanmaya da devam etmektedir, fakat bilmediği şey hayatın pis bir orospu rolü oynayıp, kendinden başka orospuya da bu dünyayı yâr etmeyecek olmasıdır…
-Genç yılbaşını ailesiyle geçirmiş, hayatının belki de en anlamlı dakikalarını yaşamıştır…
-Bunu takip eden 3-4 gün de asıl mutluluğun bir şeyleri yaratmakta, dostlukta olduğunu anlamış, eskisi gibi yoluna devam etme kararı almıştır…
-Ve tarih 10 Ocak 2009!
*Toplaşan insancıkları, gezilen mekânları, edilen sohbetleri, sarhoşlukları, sevinçleri ve hüzünleriyle genç ömrünün en mutlu doğum gününü kutlamış, çoğu kimsenin düşündüğü gibi bu hayatın ‘XX ve XY oyunları’ üzerine kurulu olmadığını kendi içinde kanıtlamıştır…

-Genç şu saat, bu dakika üzerinden hayatına kaldığı yerden devam etmekte..
-Mutlu çünkü Galatasaray’ın oynadığı oyunu çok beğeniyor, üretiyor, kendinle gurur duyuyor…
-Genç 21 yaşını böyle bitirirken hayatın aslında ne kadar komik, güvenilmez bir yer olduğunu tekrar ve tekrar keşfediyor…
-İzmir’in soğuğunu her sabah yiyip güneşe doğru bir kez daha gülümsüyor…
-Çünkü biliyor, hayat değerli ve onu mahvedecek herhangi bir pürüze onun yaşamında yer yok…

İmza: FxDev
21. yaş günüm anısına…

Tam Anlamıyla…

FxDev — Mon, 22 Sep 2008 18:00:33 +0000

Maskesi yoktu, güzel görünmek için boyaya ihtiyaç duymuyordu. Hayata dil çıkarıyordu her zaman, fazla bir şeyi yoktu yanında ama her şeyiyle oradaydı…
Yalındı, erkekti; bazen en narin çiçek, bazen en zehirli diken oluyordu kalbinde. Bazılarının kabası, bazılarının ‘o’ diye adlandıracağı birisiydi…
Gerçekçiydi aynı zamanda, deliydi, kurtulamadıklarından inadını çıkarırcasına gülümsüyordu…
Romantikliği sevmezdi o. ‘Erkek, erkek gibi; kız, kız gibi olmalı’ derdi her zaman. Ufacık kedilerle konuşmasını saymasak, belki de öyleydi…
İçtendi, yalındı, o, orada…
Gözyaşı…
Çok ağladım derdi, her şeyini anlatırdı, dinlemesi güzeldi, dinlerdim. Sıra bana geldiğinde saçmalardım, oraya, buraya sıçratırdım…
Dışarıya çıkartıldığı halde atan kalplerden bahsederdim ona, o da beni vücudumun şok düğmesine basar istem dışı sözcüklerin ağzımdan dökülmesini sağlardı…
Tatları, gözyaşları tuzludur derdi; tattım, kendi olmayan tuzlu sularda yüzdüm…
Dün…
Yağmur yağıyordu sokaklara. Bankamatik ışıkları yanıyordu terbiyesizce, göz kırpıyorlardı bazen…
Oturmuş vücudumun titremesini engellemeye çalışırken düştü bir yıldırım, beynimin ta derinlerine; ben ne yapıyorum?
Ve bir mesaj, sen iyi birisin…
Ben…
Beceremiyorum güzel olanı, çirkinleştiriyorum her şeyi. İlk düşen yaprak gibi olmuş kalbim, boşver be dost…
Evet, o tam anlamıyla…
Tam anlamıyla…
‘O’ydu…

Sevildiğim zamanlar…
Birer öykü oldular…
Meraklı çocuklara anlatıldılar…
Aynı olduğu gibi…
Yaşandı gibi…

Unutuldular…

Göster Amcana Pipini

FxDev — Mon, 30 Jun 2008 17:06:48 +0000

Bugün günlerden 30 Haziran, ‘biz bilmiyorduk ha ha ha’ seslerini duyar gibiyim fakat bugün, önemli günlerden biri benim için…
Yıl o zamanlar 2007 bla bla bla deyip burayı kaynana programına çevirmek istemiyorum, zaten istediğim şeyi yapmak için burada değil miyim siz sayın seyirciler ha ha ha…
Her neyse…
Bakıyorum da şöyle ufacık geçmişime, en azından son bir seneme neler değişmiş neler…
En başta ben değişmişim, etrafımdakiler de, bu toparlak dünya da, aşklar da, arkadaşlıklar da; amcam, teyzem, dedem de, bahçeye ektiğim ağaç bile kendi çapında değişmiş anasını satayım! Tamam tamam bu sitede değişti, unutmadım seni. Ne diyorduk, tamam len sus!
Neler atlatmadık ki bu süre boyunca, hepsini şimdi uzun uzadıya anlatmak istemiyorum. Onun yerine bir kaç başlık altında incelemeyi, sayısal çalışan bu beynin isteğini yerine getirmek isterdim yalnız anladım ki çok kötü bir hal alacak, korkacaksınız. Bu yüzden bu konuya hiç girmiyorum bile…
Hastane kontrolünden yeni geldim, başıma güneş geçmiş, kutlama yapacak halim yok ama nasılsa her gün buradayız değil mi yaparız bir şeyler merak etmeyin siz…
Haydi bakalım, kutlu ve mutlu ola!

∑ίrоηείΛ

FxDev — Sat, 17 May 2008 19:31:00 +0000

Gece yarısı, kurukafalı bir adam mezarını kazmaktadır. Ellerinden et parçaları yavaşça dökülmekte, dudakları sinsi bir gülümsemeye sahiptir. Adam çukuruna girer, üstünü kapatır ve toza dönüşür…
Adam hayat hakkında tahminlerinde yanılmamıştır; o, şununladır; bu, söylediği olay yüzünden acı çekmektedir; öbürü, kaçtığı yalanlardan kurtulamamıştır.. Yalnız o, kendi hayatının ne zaman mutlu sona ulaşacağını ya da silik bir noktayla biteceğini tahmin edememektedir. Etrafa olacakları söylemiş ve olaylar oluşmuştur. Seçilmiş kişi midir, hayır; kel midir, evet; merhemi var mıdır, hayır…
Ve bir gün, bir yemek masasında, bir kişi karanlıklar içinden gelerek onun 11 yıl 2 gün 10 dakika sonra öleceğini söylemiştir. O ise bunun deli işi olduğunu düşünmüş, arkadaşına sahte gülücüklü mesajlar yollamaya devam etmiştir…
5 yıl sonra, tam evlenecek kadını bulmuş ve ‘evet’ sözcüğünü olağan gücüyle haykıracakken düğün hediyeleri arasında bir not ölümüne 6 yıl 1 ay kaldığını söylemiştir. O ara onu görmezlikten gelse de, evliliğinin 1 yılında aldığı yüzlerce not onu, bunun gerçek olduğuna inandırır…
Evliliğini, amacını, umursadıklarını, ailesini çevresinden yok eder…
Son 10 gününü küçük bir odada sağa sola notlar yazarak, kendisini unutulma korkusuna kaptırır. Sevdiklerinin zihninde ve sözcüklerinde değil, minik kağıt parçalarında bulur çareyi…
Beklenen gün ve beklenen onca dakikadan sonra yorulan kalbi onun için son görevini tek bir çırpınışla yerine getirir ve bir daha ısınmamak adına soğur…
Mantarların saldırısına uğrayan vücudu 3 gün sonra ayağa kalkar, kararmış göz ve nefret dolu bir gülücüğün olduğu maskesini suratına takıp, sırtına çürük bedenini de alarak…
Kendi sonsuzluğuna, umutsuzca…
Gülümser…