Bir garibiz biz insancıklar. Hepimiz tıkışılmışız bu küçücük dünyaya, sonra da ‘hadi geçinin’ demiş birileri; geçinmesi kolaysa gel sen geçin ey sabır taşı…
Soyumuzu devam ettirmeliymişiz, benim ailem, ondan önceki aileler hep bunu yapmış çünkü. Bunu yapabilmek için de hormon denen uyuşturucuya ihtiyacımız varmış ki o da 13-14 yaşlarında bize birer dozluk veriliyormuş…

Devamını okuyun…

Gecenin 04.11’i, başımın arkasında kendini gizleyen küçük bir ağrı, etrafta boş ruffles paketleri, yemek istemediğim iki mandalina, yeni aldığım telefon, ekranına baktığım bilgisayar, rastgeleye ayarlanmış müzik çalar, açık bir msn, msn de bir kişi…
Etrafta havlayan köpekler var, böğüren inekler; her seferinde kendimi inandırdığım halde bir türlü olmayan deprem. Acaba ilk neyimi elime alırdım deprem olsa, sanırım bilgisayarımı yok yok daha küçük bir şey telefonumu mu hmm kendimi bıraksam olmaz mı?
Bu arada bu msn’deki kişi hâlâ açık, gecenin 04.21’i gidip uyumuyor da. Tanımıyorum pek ama bana benziyor bu yönü, her gün sabahlıyor, konuşmasam da onun orada durması aptalca huzur veriyor bana. Ara sıra dürtüyorum onu, isterse cevap veriyor isterse vermiyor, böyle garip, gizli biri…
Gece müziklerine de alıştırdım kendimi; hem sizi yormayan, hem dinleten buna karşın sizi uyanık tutan ufak antidepresan ilaçlar onlar; gerçi yan etkisi ertesi gün kıçınızdan çıkıyor fitil fitil ama olsun…
Bir de cereyan sobası var, ufo mufo değil, bildiğin taş gibi elektrik sobası o, ayarsızlığı onun ayarı aslında. 04.26 da ayağımdan cins kokular çıkmasını sağlıyor kendileri, ona da teşekkür ediyoruz…
Arşiv sağlam olunca, dertlenmek de kolay oluyor, dost tavsiyesi zihniniz benim gibi sağlıksızsa ve bazı şeyleri unutmak istiyorum diyorsanız, arşivinizi silin gitsin, yoksa benim gibi bundan iki hafta önceki, eskiye gidersek 3 ay önceki, daha da eskiye gidersek 1 yıl önceki olayları dün gibi hatırlar, bir de ‘neden’ sorusunu kafanıza mıhladınız mı gecenin 04:30′unda işin içinden çıkamaz, X işaretini aramaya başlarsınız…
Bu beden böyle giriyor her güne, fazla enerji de tüketmiyor; akşamüstünün 5′inde kalkıyor, kahvaltı-akşam yemeği karışımını yiyor ve geçiyor laptopunun karşısına saat 4.34 oluncaya kadar. Yalnız olması bir avantaj, para harcamıyor garibim; sabahla, uyu, uyan, yemek ye, sabahla, uyu…
Bir gün uyanmayacağı gün de gelecek, tüm saatler sıfırlanmış olacak onun için, asıl o an ne yapacak hiç bilmiyorum…

Bugün herkese o kadar çok gıcıklık yapasım var ki…
Herkesin msn iletisinde bir çöküş, bir yakarış, bir sitem, bir hayıflanma; sanki daha önce hiç dert değildi de bugün dert oldu bunların hepsi. Bir de sırf bugünü sevgilileriyle geçirenler yok mu, var. Onların da X♥Y şeklindeki gösterişlerini esefle kınıyor, elimden geldiğince gıcık olmaya çalışıyorum…
Yalnızız sonucunda, alnımızın yazısı belki ama bu hayatın en kötü şartlarından biri değil ki…
Tamam, bizim de kalbimiz yanmış olabilir, hâlâ onun düşüncesiyle kavruluyor, bu yüzden uykularımız kaçıyor olabilir. Herkes beraberken ben ayrı da olabilirim, e ne yapayım yani öleyim mi?
(Ölmekten beter olduğumu söylemiyorum tabi…)
Sonuçta özel geçmesi gereken bir gün 14 Şubat. Sevginin bu kadar açık saçık değil aksine bir ibadet gibi gizli ve iki kişinin özelinde yaşanmasını tercih edenlerdenim…
“Sen ne anlarsın ki?” diyeceksiniz, bir gün ne kadar anladığımı ‘o’ bilecek, siz canınızı sıkmayın…