Kader, pis bir kedi, hırçın bir kaplan…
Hayatımız ince bir ip üzerinde, düş ya da kalk, susma konuş!
Sözcüklerin yetmediği, bazı durumların samutlaştırılamadığı anın kenar süsüyüm. İnce ince oyanmış, iplik iplik düşüyorum gözlerinden yaşlı kadın…
Denizin getirdiği yosun kokusu, pislik ve zarafet; aynı anda, aynı duygularda… Devamını okuyun…

Garibim, ilginç, yaşanması kolay olmayan, yalnız insan…
Ben…
Kendime ters düşen işler peşinde hissediyorum kendimi, düşler ve gerçekler dünyasını ayıran büyük duvarın üstünde dans etmek gibi. Biri pembe, olmasını istediğiniz hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, arnavut kaldırımlı bir sokakta, etrafında sinekler uçuşan bir lambanın altında dans etmektesiniz; diğeri ise gri, alacalı, etrafınızdakilerin istediği bir hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, ellerinizde siyah şemsiyelerinizle alışveriş poşetleri işten gelmektesiniz, son dansınızı evliliğinizde etmiş, toplumdan kopamayan küçük bir insansınız, ruhu yalnız ve sıradan…
Benim ‘kraliçe’ ruhlu insanlara ihtiyacım var. Bir kelimesinde tüm anlatmak istediğini anlayabileceğim, kendine özgün ve özü kimse tarafından kirletilemeyecek. Bir sorun, hayal diyarından bu dünyaya yanlışlıkla düşmüş çok az insancık var. Şans ve şansızlık, gerçekleri yaşamak zorunda mıyım? Devamını okuyun…

Ucuz etin yahnisi yavan olur derler. Gerçekten tam yerinde bir tespit…
4 günlük tatil planlarım varken aklımda, kamp denilen alana itinden kopuğuna, emosundan kırosuna herkesin toplandığını görünce tiksintiyle birlikte içimi bir soğukluk kapladı. Ve işte o nokta idi tatilimi sonlandıran…
İlk gecenin sonunda, bana eskiden aptalca gelen şu sözcükler ise beni psikopata bağladı; ‘ve sarışınlar boktur!’… Devamını okuyun…

‘Hayatımda acı tatlı onca an yaşamışım ki anlat anlat bitiremiyorum’ demek isterdim lakin bir çoğunu hatırlayamıyorum. Lise hayatım yok gibi sanki, sanırım unutmak istediğimi unutuvermekte üstüme yok. İlkokul arkadaşlarımın bazılarının yüzünü görsem hatırlamam. Sahi ne gamsız adamım ben be!
Aşağıdan devam ediyoruz, tekrar söylüyorum ‘kim bunlar’ diye sormak yok çünkü onlar güzel bir müzik grubuydu…

Sen Nesin Vol. XXX
Lise döneminizde ilk defa aşk ile tanışmışsınızdır. Aşkı tattığınız kişinin peşinden tam 2 sene koşturmuşsunuzdur. O lisede kalmışken siz artık üniversiteli olmuşsunuzdur ve yüzünüze bile bakmayan o kişiyle bir anda sevgili oluvermişinizdir.

Devamını okuyun…

Kafa tatiline sokunca kendimi, dışarıdaki olaylara seyirci kalmaya başladığımı hissettim. Ondandır bu kadar aksamam, aksatmam; ondandır gönlümün nitro gliserin yapısı…
Adam olanlara tekrar adamlığı öğretmek değil benim görevim, hayvanları insan yapısına büründürmek ise hiç değil…
Canım sıkılıyor kalbur üstü, delik deşik minarelerim; lakin bana batmakta uçları o zalim feleğin…

Devamını okuyun…

Orada oturuyordu. Karşımdaydı…
Tren almış başını giderken teker teker herkese bakmış, saçlarının şeklini sevdiğim kişinin yanına oturmuştum…
Kulaklığımla her ne kadar uzaylı gibi gözüksem de ayak ritmime onun da ritim katması hoşuma gidiyordu. Bazen camdan ona bakıyordum her ne kadar terbiyesizlik yaptığımı bilsem de. O kadar heyecanlıydı ki hayatımda hiç bu kadar güzel ayıp işlediğimi hatırlamıyorum. Devamını okuyun…

Yoruldu bu beden, sonuçta kan pompalıyor bütün gün, yazın ortasında soğuyor…
Piston kapaklarımdan bir kaçı arıza yapmış, ölüm yaklaşmış, özleyeceğim…
Sen, uyuklayan güzel, yaşanmadan tüketilmiş, yaşamadan yaşlanmış. İşte, oradaki sen!
Özledim, sıcak bir çorbayı, ipi kararmış bir çift mumu. Maytap kadar eğlenceli ve kısaymış ömrüm…
Devamını okuyun…

Hayallerimde yaşaması, gerçek olmaması çok güzel şu anda…
Biliyorum; bağlanmak, hayatımın en kötü kararıydı ve şu anda bu ikilemimi aşmaya çalışıyorum…
‘Ya..ya..’ kalıplı sorularımı yanıtlamam gerek beynimde, aklımda, her ne b.ksa işte…
Herkes için basit görünen bir yapı, benim için dünyanın en karışık olgusu, özür dilerim…
Oradaysan gel kurtar beni, çıkar karanlığımdan, yarım yamalak yapacaksan dokunma kalsın öyle, duvardaki böceklerde hoş, tenimi gıdıklıyorlar falan, ya onlar, bilmem…
Devamını okuyun…

Keşke başka zamanda başka mekânda karşılaşsaydık onunla. 1-2 Sene önce mesela, neden zamansız buluşturuyor ki en iyi uyumlu iki insanı hayat, anlayamıyorum tamam ama bu gidişle ben anlamadan ömür bitecek…
Dün, hiç ummadığım insandan, onun yapacağını düşünmediğim bir hareketle karşılaştım. Bir şey diyemedim, yüzüne tekrar bakamadım. Utandım belki ya da eskiden olan bir şeyi anımsattı bu bana bilemiyorum, ama o an konuşabilsem, gözlerinin içine bakabilsem, o amansız hastalığa tekrar tutulacaktım biliyorum…
Beklediğim anlar dokundurup dokundurup kaçıyor mudur nedir bilemiyorum ama, bir şeyler olacakmış gibi hissediyorum…
O zamana kadar sadece; SIR!