Biz aptallar sürüsünü hiç bir emek sarf etmeden hipnotize eden varlıklara soruyorum, neden böylesiniz, neden bizleri böyle görüyorsunuz?
Hepimiz böyle değiliz kabul ediyorum fakat nerede kaldı sizin seçiciliğiniz; hani en duygusalını, en yaramazını, en kurnazını, en adamını bulmaktı mesele; bu muydu peki tercihiniz, gösteriş, tarz, hiçlik ve piçlik! Merak etmeyin hiç bir zaman onlar gibi olmayacağım. Ben, benim çünkü, bunu böyle kafanıza sokmanız gerekecek, alışın…
Yazık…
Bugün bir kızın gözlerinde gördüm yalanların yaralarını, bir çocukta hissettim hayallerinin yitirilmesinin verdiği acıyı. Hani neredeydi değerli kalpleriniz, hayat dediğiniz yüce tanrı mı bunları yaptırtıyordu siz küçük kuklalarına, kırılgan bebeklerine…
Bir avuç dolusu nereden gelip nereye gittiğini bilmeyen ahmak sürüsü, siz yaşamayı hak ediyorsanız, inanın ben sizler arasında yaşamak zorunda kaldığımdan ötürü ölümü hak ettiğimi düşünüyorum…
Uyanın küçük kalpler, büyük hayaller!
Savaşın…

Bu yazı toplamda 272 kez okunmuş...