Bugün bir kez daha kanıtlanıyor ki ‘hayâ’ ve ‘yüz’ kavramlarının anlamları yok olmuş gitmiş. Tamam, bir kızın ‘haya’sının (şapka yok dikkat et) olmasını beklemiyorum fakat ‘yüz’ denen şey bir insanın düzeyini kanıtlayan bir olgudur, buna dikkat edilmelidir; bunun da yok olması gerçekten beni benden alıyor şu sıralar…
Aslında toplumun geçtiği bir süreç olarak kabul edilebilir bu durum, her şey o kadar güzel ‘çıkar’ üzerine kurulmuş ki; bugün onla, bunla ya da şuyla, buyla mutluysan tamam, ertesi gün duruma göre ayar veririz nasılsa…
Günlük yaşamımda boş zamanlarımın çoğunu insanları izlemekle geçiririm, bunun içindir ki çok az kazık yerim, ‘tadını sevmediğim bir şeyi’ de karşı tarafa atmaktan çekinirim. Yine de hayatımda yediğim 3 büyük kazık bulunmakta; bir, iki ve işte geliyor, üç!

Hayat ilginç…
Bir insan, on beş gün boyunca ileride hatırlamak istediği en ufak bir şeyi not olmak istemez mi? Yoksa hayat o kadar doludur ki sayfalar mı yetmez, bilinmez…
Lakaplı insan korosu ninnileriyle uyumak varken zamana sarılıp, unutulmanın verdiği huzurun koynuna sığınıp, hülyaya dalmak, soluk soluğa sevişmek, çığlık atmak, sıcak ve soğuk!
Arkadaş kazıklarının tadını özleyip, kendini kazıklamak ve mağara adamlarının aldığı haz ile yalnız sevişmek şöminenin başında, bir ayı postu ve hayvansal içgüdülerle birlikte. Islak bir bankı saymassak eğer…

Dünya değişiyor, insanlar da ona inat yerinde durmuyor tabi ki…
Ben de değiştim, insanlara inat onların değiştiği yöne değil, yok olma tehlikesi altında bulunan bölüme doğru kaydım…
Zorluklarını az ya da çok yaşamadım değil. Koskoca üç ayıma yazık oldu kabul ediyorum, fakat inanın bazı şeyleri yaşamadan öğrenemezdim. ‘Ben söylemiştimleri’ genelde ben telaffuz ederken şimdi başkalarından bunu duymanın ne kadar da sinir bozucu bir şey olduğunu anlıyorum…
Tanrıların bile birbirini becerdiği bu dünyada aşkların sahte olması da kaçınılmazdı tabi ki, ben ne bekliyordum ki zaten…

Vize haftam son hızıyla devam etmekte. Bugün tüm mühendis adaylarını ilgilendiren matematik dersinin sınavını başarıyla olduk…

-Sınav öncesinde yapılanlar;
Bu dersin bendeki yeri biraz daha farklıydı. Yazın üstten ders maceramın neden bu derse uğramadığına şaşarım. Şu anda ne bu dersi alıyor, ne de bu sınava giriyor olacaktım fakat kader bizi buralara kadar getirdi. Öncelikle sınava çalışmaya başlama isteği ilk uyandığı sıralar ortalarda ne bir kitap, ne bir not, ne de önceki yıllara ait sorular elimde vardı. Ders öğretmeninin inanılmaz bilgisinin yanında anlatım becerisinin düşük olması, bu dersin öğrencilerini sıkacak olacak ki derste bilgisayar kullanma, sohbet etme, ‘batağa kaçalım mı’ sözcüklerini sarf etme olasılıklarımız gittikçe arttı…

Vize haftam boyunca sınavlarımı yorumlamaya ilk olarak çok sevdiğim bir ders olan digital electronic‘ten başlamak isterim…

-Sınav öncesinde yapılanlar;
Geçmiş yılların sınav sorularını incelemekle işe başladım ki geçmiş yılın sınav ansiklopedisi desem daha iyi olacak. Lakin konuya hakin olamamamın getirdiği eksiklikle konuların gözden geçirilmesine karar verdim; her sınav da olduğu gibi. Konuya göz gezdirdikten sonra her şeyin kolaylaştığını fark ettim doğal olarak, bir kaç terim, yeni elemanlar, sistemler derken konuya iyice hakim oldum…
Sayfalar dolusu kağıt doldurdum çalışırken, hoca şu ne dese çözecektim o derece…