İradelerini sağlamak için bir ay boyunca kendilerine işkence eden insanlar görüyorum…
Bir tanrının lokmaları saydığını ve insanları yarattığı onca şeyden mahrum bırakışını ibretle seyrediyorum…
Sabah elinde torba pardon çuval taşıyan çocukların saldırısıyla uyanmak çok garip bir duygu, cadılar bayramını anımsattı bana, bir balkabağımız eksik sanıyordum ki aynaya bakınca onun da tamam olduğunu anladım…

Hayatın garip oyunlarında oyuncu olmaktan vazgeçemiyorsunuz hiç bir zaman. Rolünüze göre çeşitli şeyler öğrenip bunların adına ‘tecrübe’ diyor; bazen onları tekrar tekrar yaşamak isterken bazen belirtisini gördüğünüz anda kaçıyorsunuz farkında olmadan ve hepsini ortaya koyup topladığınızda ona verdiğiniz isim oluyor ‘hayat’…
İnsanlar hayal edin gözlerinizi kapatıp; insanlar, sizin izleyici olduğunuz hayatlar…
O insanlardan birini seçin; tanımak isteyip, hayatına müdahale edebileceğiniz. Onunla yaşayın, onunla huzur bulun ve sadece onun gözlerine bakın uzun bir süre. Dudaklarının tadını öğrenin ve cebinizdeki ‘yalan’ ve ‘yüzsüzlüğü’ serpin şimdi bu hayatın üstüne. İlk tartışmanızı yaşayın ve bırakıp gidin o hayatı. Göreceksiniz o ‘hayat’ sizi bırakmayacak…

Maskesi yoktu, güzel görünmek için boyaya ihtiyaç duymuyordu. Hayata dil çıkarıyordu her zaman, fazla bir şeyi yoktu yanında ama her şeyiyle oradaydı…
Yalındı, erkekti; bazen en narin çiçek, bazen en zehirli diken oluyordu kalbinde. Bazılarının kabası, bazılarının ‘o’ diye adlandıracağı birisiydi…
Gerçekçiydi aynı zamanda, deliydi, kurtulamadıklarından inadını çıkarırcasına gülümsüyordu…
Romantikliği sevmezdi o. ‘Erkek, erkek gibi; kız, kız gibi olmalı’ derdi her zaman. Ufacık kedilerle konuşmasını saymasak, belki de öyleydi…
İçtendi, yalındı, o, orada…

Bugün yeni bir yıla giriş yapıyorum. Eşyalarımı koliledim, giysilerimi bavullarıma koydum…
Kitap, defter vb. ararken tozlanmış, yarısı yırtılmış lise andacımı buldum. Okudum, okudum; okudukça düşündüm…

2006 T.A.L.
11/A sınıfı 07 numaralı öğrenciye…
Yazar: A. Kırdal
-Derste soru çözmesiyle tanınır. Hiç belli etmeden tüm testleri öğretmenden habersiz bitirir. Ama gaza gelmeye görsün. Kazanması imkânsız iddialara bile girer. Ama iddialar başkalarına imkânsız gözükse de söz konusu olan sensin. 100 midyeyi tek oturuşta da yer

Kader, pis bir kedi, hırçın bir kaplan…
Hayatımız ince bir ip üzerinde, düş ya da kalk, susma konuş!
Sözcüklerin yetmediği, bazı durumların samutlaştırılamadığı anın kenar süsüyüm. İnce ince oyanmış, iplik iplik düşüyorum gözlerinden yaşlı kadın…
Denizin getirdiği yosun kokusu, pislik ve zarafet; aynı anda, aynı duygularda…

Garibim, ilginç, yaşanması kolay olmayan, yalnız insan…
Ben…
Kendime ters düşen işler peşinde hissediyorum kendimi, düşler ve gerçekler dünyasını ayıran büyük duvarın üstünde dans etmek gibi. Biri pembe, olmasını istediğiniz hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, arnavut kaldırımlı bir sokakta, etrafında sinekler uçuşan bir lambanın altında dans etmektesiniz; diğeri ise gri, alacalı, etrafınızdakilerin istediği bir hayat; o ve siz, yağmurlu bir günde, ellerinizde siyah şemsiyelerinizle alışveriş poşetleri işten gelmektesiniz, son dansınızı evliliğinizde etmiş, toplumdan kopamayan küçük bir insansınız, ruhu yalnız ve sıradan…
Benim ‘kraliçe’ ruhlu insanlara ihtiyacım var. Bir kelimesinde tüm anlatmak istediğini anlayabileceğim, kendine özgün ve özü kimse tarafından kirletilemeyecek. Bir sorun, hayal diyarından bu dünyaya yanlışlıkla düşmüş çok az insancık var. Şans ve şansızlık, gerçekleri yaşamak zorunda mıyım?

Hayattaki en güzel şey de başınıza gelse içinizdeki karamsarlık ruhunu öldüremiyormuşsunuz…
Buna seviniyorum; çünkü üretkenliğime, olgunlaşma sürecime kertme vurulacak diye o kadar çok korktum ki… Belki de aşkı yaşamayı bunca senedir bu yüzden beceremedim. Fakat şu an anlıyorum ki bazı şeyler her zaman eksik kalacağı için karamsarlık ölmeyecek, yaşayacak ve benimle sonsuza uzanacak…
İçimde saklı bazı hayallerim var, en yakınımın bile bilmediği, sadece bana ait düşünceler. Gerçek olacak mı bu ufacık ömrümde bilmiyorum; sadece olmasını diliyorum…
Tanrı, ne kadar yalnız değil mi yukarıda. Aşkı yaratıp hissedememek, sevişmeyi yaratıp terlememek ne kadar üzüntü verici olmalı. Acıyorum ona, hem de bizlere acıdığından daha fazla…