Bugün günlerden 30 Haziran, ‘biz bilmiyorduk ha ha ha’ seslerini duyar gibiyim fakat bugün, önemli günlerden biri benim için…
Yıl o zamanlar 2007 bla bla bla deyip burayı kaynana programına çevirmek istemiyorum, zaten istediğim şeyi yapmak için burada değil miyim siz sayın seyirciler ha ha ha…
Her neyse…

Neler oluyor anasını satayım…
Karıştı, bulanıklaştı her yer; görünmüyor hiç bir şey, olacaklar oluyor, olmayacaklar oluyor, hapse mi giriyorum!
‘Besle kargayı oysun gözünü’ oyununa kurban giden bendeniz, bu hayatın ne kadar da boktan bir boşluk olduğunu öğrenirken, uzaklardan gelen mesaj çokluğu ise aslında azımsanmayacak derecede kara gün dostumun varlığını ortaya seriyor…

Bu günlerde başıma hem iyi hem de kötü bazı şeyler gelecek hissediyorum…
Bütün hafta hastanedir, o arkadaştır, bu bahçedir, şu derstir uğraşmaktayım. Bedene tatil olsa da zihne hiç bir zaman tatil yok sanırım, çünkü çalışıp bizi yönlendirmek zorunda her daim, köle gibi kullanmalı vücudu ve emretmeli biz garip insancıklara…
Mucizelere tanıklık etti bu gözler bu hafta, o mucizelerin iyi değerlendirilmediğinde nasıl karanlıklara dönüşebileceğini gördü. Üzüldü, ‘ha s.ktir!’ dedi; fakat nafileydi, olan olmuştu…
Bir kızın ufacık kalbinde gördü tüm okyanusları ve tatlarına baktı göz pınarlarından. Hoşlanmadı, tükürdü bir kenara ve sarıldı ona, sanki kayıp gidecekmişçesine.

Kaçın bakalım, kaçın, sonuna kadar…
Sadece kalbinizin içini görebilmekti sevgili bayan…
Ucu bükük altıpatlardı cebimdeki yüküm; çürük bir baruttu kadın ve ateştim ben, uzun kirli sakallarımla…
Ulaşabilecek kadar yakın ve bir o kadar uzak, ışıklı evler var aramızda; oradaydı, rakı balık misali masaydı yakamoza karşı ve kapkara, durgun egeydi saçları…
Sardım gazetenin üçüncü sayfasına bira şişemi, bir de cigara yaktım acı acı, martılar geldi, leblebilerimi çaldılar ve korkup kaçtılar…

Yoruldu bu beden, sonuçta kan pompalıyor bütün gün, yazın ortasında soğuyor…
Piston kapaklarımdan bir kaçı arıza yapmış, ölüm yaklaşmış, özleyeceğim…
Sen, uyuklayan güzel, yaşanmadan tüketilmiş, yaşamadan yaşlanmış. İşte, oradaki sen!
Özledim, sıcak bir çorbayı, ipi kararmış bir çift mumu. Maytap kadar eğlenceli ve kısaymış ömrüm…

Bir kişi için ayrılık; başkasını düşlemeye başladığı an gerçekleşir…
Gece yarısı içilen şarap gibi…

O mışıl mışıl uyumakta şimdi ya da sindirilememişliklerin hazımsızlığını çekiyor. Terler içinde kalkıyor, sağına soluna bakıp, yastığına sarılarak tekrar uyuyor…
Ben akıllanmam, en sevdiğim oyun bu çünkü ya da kaybetmekten en çok haz aldığım mı desem, ne desem…
Saçmalama, İstanbul yedi tepe, hangi birine uçarsan uç yeni heyecanlar bulacak, yeni hatıralar edineceksin dedi. Dedi de kime dedi…
Hayallerimdeki bayan boğmaya başladı beni, ben de onu, boğuşuyoruz işte kuralsızca; belden aşağıya inmeden, saygısızca ya da öyle işte, ne bileyim…

Hayallerimde yaşaması, gerçek olmaması çok güzel şu anda…
Biliyorum; bağlanmak, hayatımın en kötü kararıydı ve şu anda bu ikilemimi aşmaya çalışıyorum…
‘Ya..ya..’ kalıplı sorularımı yanıtlamam gerek beynimde, aklımda, her ne b.ksa işte…
Herkes için basit görünen bir yapı, benim için dünyanın en karışık olgusu, özür dilerim…
Oradaysan gel kurtar beni, çıkar karanlığımdan, yarım yamalak yapacaksan dokunma kalsın öyle, duvardaki böceklerde hoş, tenimi gıdıklıyorlar falan, ya onlar, bilmem…

Beni fıtık etmek için mi yaratıldınız?
Hiç bir suç işlememişken bana yaptığınız tafranız, her şey iyiyken değil de derdiniz olduğunda beni bulmanız…
Saçmaladığınızın farkında mı değilsiniz yoksa bu kadar mı körsünüz…
Haziranın ortasında bulutlarım karardı, yağmur da yağdı ya; hastalanıyorum sanırım. Midem bulanıyor, söyle doktor hanım menopoza mı giriyorum?
İnsanların nefretleri bu kadar bol olunca, hiç çekinmeden savurabiliyorlar tabi ki…
Ne diyorum ben?

Onu gördüm gözlerinde, konuşmasında…
Farkındaydım onun olmadığına, huzur kaplıyordu içimi, o uzaklardaydı, bilmiyordu…
Sıkılıyorum bu beden içinde, buz parçası olmaktan çıkmak istiyorum, içimde donmuş kum taneciklerini görmeni, onları seçip saklamanı, seni istiyorum…
Bugün geldi, derdin var senin dedi, ‘ne yaparsın’ gibisinden bir gülücük aldı, öylesineydi, gitti…
Kavga et benimle, yırt suratımı; kır kaburganı ve çıkar sok bir parça boğazıma. Boyalarınla değil, çürük elmaların, kurtlanmış bir beyinle gel bana. Düzelteyim, hapsedeyim kendimi kendi taktığım zincirlere…